Może zdarzyć się tak, że kiedy budzimy się rano, za oknem wieje wiatr, pada deszcz i jest ponuro.
Może zdarzyć się tak, że robi nam się z tego powodu smętnie, apatycznie i smutno...
Może zdarzyć się również i tak, że mimo wszystko czujemy jakąś niewytłumaczalną, mglistą potrzebę zrobienia czegoś twórczego, ale pomimo tej potrzeby, jedyne na co nas stać, to snuć się i wzdychać...

Przychodzi jednak taki moment, kiedy uświadamiamy sobie, że trzeba przygotować obiad.
Trzeba by iść do sklepu.
Wyglądamy przez okno...wichura. Deszcz pada z boku lewego, prawego, z przodu, z tyłu...ze zdziwieniem stwierdzamy, że jakimś cudem nawet od dołu w górę!
No przecież nie wyjdziemy w taką pogodę z domu!
Otwieramy zatem lodówkę i patrzymy...

I cóż my w tej lodówce widzimy...
Widzimy trzy cukinie, które kilka dni temu zapomnieliśmy upiec na grillu podczas towarzyskiego spotkania.
Widzimy żółty ser...całkiem spory kawałek.
Widzimy też ser brie, któremu niedługo skończy się termin przydatności do spożycia i śmietanę, której termin jeszcze się nie kończy.

Otwieramy zamrażarkę, a tam paczka zapomnianego szpinaku uśmiecha się do nas przymilnie, więc i my uśmiechamy się do niego i wyjmujemy, czując coraz większy dreszczyk emocji.
Hm...bo co my z tych wszystkich składników przyrządzimy, a już wiemy, że na pewno coś.

Już prawie w amoku zaglądamy gdzie się da; makaron, czosnek, suszona bazylia, przyprawa „warzywko”, oliwa z oliwek, nie schowana jak należy forma do pieczenia, która nam nieustannie przeszkadza i spada.
Forma?
Foremka??!!
I właśnie w tym momencie, w momencie wygłaszania niebywałych bluzgów podczas podnoszenia z podłogi formy do pieczenia doznajemy olśnienia.

Stworzymy zapiekankę!

Dużą zapiekankę, żeby następnego dna nie trzeba było nic gotować.

Wstawiamy wodę na makaron.
Na patelnię z odrobiną oleju wyjmujemy z paczki szpinak. Kiedy szpinak przestanie już być kawałkiem zamrożonej, zielonej bryły, dolewamy odrobinę mleka, dosypujemy pieprz i „warzywko”, albo coś w tym stylu, wciskamy dużo czosnku, albo wsypujemy czosnek suszony, mieszamy, wąchamy, smakujemy, (smak ma być intensywny, bo potem zmieszamy to wszystko z makaronem), dokładamy pokrojony serek brie, albo inny pleśniowy, dolewamy kubek śmietany, dosypujemy utarty żółty ser, mieszamy, a kiedy sery się rozpuszczą i powstanie gładka masa, zdejmujemy z kuchenki.

Na drugiej patelni rozgrzewamy oliwę z oliwek, układamy na niej około dwucentymetrowej grubości plastry cukinii i lekko obsmażamy z dwóch stron.
Zdejmujemy na talerz i układamy następną porcje do obsmażenia, bo wszystkie plasterki nam się na raz na patelni nie zmieszczą.

W tym czasie zauważamy, że woda nam się już zagotowała, więc wrzucamy dwie paczki świderków, lub innego makaronu i gotujemy krótko.
Odcedzamy i wysypujemy do formy lekko natłuszczonej olejem.
Na makaron wylewamy masę szpinakową i mieszamy aż do uzyskania mniej więcej równomiernej zieloności.
Na wierzchu układamy podsmażoną cukinię, posypujemy suszoną bazylią, niewielką ilością żółtego sera i robimy zdjęcie, bo mamy przeczucie, że zapiekanka będzie przepyszna i napiszemy o niej artykuł (oczywiście robienie zdjęć nie jest obowiązkowe).

Włączamy piekarnik na około 180 stopni, kiedy się trochę nagrzeje ładujemy do niego zapiekankę, chwilę zapiekamy, tak, żeby ser się roztopił i gotowe.



Stwierdzamy, że fajnie byłoby do tej zapiekanki wyłożonej już na talerze dodać element czerwony. Niestety, nie mamy w domu pomidorów, które można by pokroić na cząstki i przybrać liśćmi świeżej bazylii, ale nie przejmujemy się tym, bo nam się właśnie przypomina, że po spotkaniu towarzyskim (po tym samym, z którego zostały nam zapomniane cukinie), zostało nam pół butelki czerwonego, półwytrawnego wina, które jak się okazuje doskonale komponuje się z naszą zapiekanką.

A kiedy już się najemy i napijemy, nawet deszcz walący o szyby staje się naszym sprzymierzeńcem, który tylko uwydatnia poczucie domowej przytulności, bezpieczeństwa i spokoju, kiedy już wreszcie możemy się zakopać pod ulubionym kocykiem z książką w ręku.

Składniki:
2 paczki makaronu np. świderki
1 paczka mrożonego szpinaku
1 opakowanie śmietany
1 paczka sera pleśniowego
odrobina mleka
około ¼ kg żółtego sera (może być więcej)
3 niewielkie cukinie
czosnek (ilość w zależności od upodobań)
i przyprawy: „warzywko”, sól, pieprz, suszona bazylia.
I oczywiście olej i oliwa z oliwek.

I kiedy po kilku dniach, w niedzielne przedpołudnie, które również jest deszczowe, siedząc w piżamie i grubych, kolorowych skarpetach, piszemy kulinarny artykuł... sprawia nam to ogromną przyjemność.
I myślimy o następnej zapiekance, na dziś.
I również podczas jej przygotowywania mamy zamiar robić fotograficzną dokumentację, bo a nóż też okaże się godna uwiecznienia....