to jeden z tych moralizujących i wszystkierozumypozjadawszych artykułów, których nie lubi się czytać. uprzedzam, że treść może być nieobiektywna, może nawet nazbyt osobista, ale powstała ona jako odpowiedź na komentarze i teksty wyczytane przeze mnie na różnych stronach internetowych.

do rzeczy:
zauważyłam ostatnio wysyp ciąż. jak zawsze wiosną człowiek, a zwłaszcza kobieta nagle zaczyna zwracać uwagę na mnogość podwójnych przedstawicielek płci żeńskiej. w takich okresach roku nagle słyszy się płacz dziecka, widzi wózeczki z bąblami w środku, słyszy o planowanym potomstwie.
pod moim artykułem „jak zostałam matką” pojawiło się sporo bardzo pozytywnych komentarzy, ale niektóre z nich mnie zaniepokoiły. skupię się na jednym ich rodzaju: „nastolatki/ młode kobiety o chęci bycia w ciąży”.

Portale społecznościowe krzyczą zdjęciami: ja i mój maluszek, moja księżniczka, mój mały mały mężczyzna. co to za nowa moda: 19 latka z dzieckiem, która pozostaje na utrzymaniu rodziców, rzuciła szkołę, a w drugim albumie swojej galerii ma zdjęcia z nocnego klubu z piwem w ręku?
jeśli komuś się wydaje, że macierzyństwo i rodzicielstwo to taka błaha sprawa, to gdzie w takim razie zmierza nasze najmłodsze pokolenie?

Na broszce mamy użytkowniczkę, która w wieku jest maturalnym. Swego czasu na swoim blogu opisywała szczegóły rozstania ze swoim chłopakiem – rozterki typowo nastoletnie – nikt jej tego nie zabroni. ja jednak nie mogłam tego czytać – zbyt wątła psychicznie na to jestem, ale ! ale clue Proszę Państwa: dziewczę to pod moim artykułem, gdzie opisałam, jak to jest „wpaść” w młodym wieku i mieć wsparcie, napisało, że ono żałuje, że nie zaszła ze swoim eks, o którym elaboraty co najmniej żenujące czytałam na wspomnianym blogu.

Ale to nie wszystko, nie na wnioski jeszcze czas. kolejny przykład:
kiedy po roku życia mojej córki, postanowiłam iść do pracy, zatrudniłam opiekunkę. dziewczyna wówczas miała lat 20. Po miesiącu pracy powiedziała, że chciałaby mieć dziecko. przedyskutowała sprawę ze swoim chłopakiem, który oznajmił, że „jest popierdolona i nie zdaje sobie sprawy z tego, jaka to odpowiedzialność”. żaliła mi się z tego okrutnie, a ja tylko potakiwałam, bo co jej miałam powiedzieć?
  Wgalerii zdjęć dziewczyny z mojej podstawówki w jednym z portali społecznościowych figurują zdjęcia jej dwuletniej córki. pytam więc, co słychać, i gdzie studiuje. ona mi na to odpowiada, że zrobiła policealną i jest fryzjerką, a mieszka z chłopakiem z rodzicami w mieszkaniu 37m2. Chłopak pracuje jako dostawca pizzy, a w jego galerii co drugie zdjęcie, to „ja z ziomami”.

wnioski:
młodzi ludzie nie zdają sobie sprawy z tego, że „jakoś to będzie” nie jest rozwiązaniem optymalnym dla ich dziecka. oni sobie poradzą, ale co z dzieckiem? tu moi mili nie ma miejsca na zaniedbania, brak decyzji. dziecku musimy zapewnić poczucie stabilności, bezpieczeństwa, bo jak inaczej?
jakim będziesz autorytetem dla swojego dziecka, skoro nie masz wykształcenia, żerujesz na czyichś pieniądzach i na co dzień oglądasz seriale?
będąc rodzicem oprócz jedzenia musisz zapewnić swojej pociesze miłość, wyrozumiałość, dobre wzorce. jakim jest wzorcem ojciec osiemnastolatek, który rzucił szkołę połowie liceum? a matka, która chodzi z wózkiem po osiedlowym parku w towarzystwie innej matki popijając piwo z puszki i ćmiąc fajka za fajkiem?
ja rozumiem, że nie każdy ma wsparcie rodziców, psychologa, rodziny, ale kiedy młoda dziewczyna pragnie posiadać dziecko musi najpierw zastanowić się, po co się ma dzieci i co trzeba im dać. a kiedy ciąża jest niespodzianką, całe poprzednie życie nie „należy”, ale trzeba przeorganizować.

Myślicie, że tak się mądrzę, bo jestem pewnie starą babą, która pozjadała wszystkie rozumy?
a tu, proszę – zaskoczka.
Lat mam mało, bo dopiero dobiegam trzeciej siódemki. moja córka ma lat 3.
skąd we mnie więc ta zajadłość? pewnie nie jestem o wiele lepsza od tych panienek, o których mówię. może i nie jestem, ale ja pracuję na swoją pozycję w oczach dziecka, którego jestem matką. nie przerwałam nauki, podjęłam pracę, moje wydatki, to moja sprawa, nie moich rodziców. ojciec dziecka? a tak, 450 zł miesięcznie – po podwyższeniu alimentów.

Doprawdy dziewczęta, jak świat długi i szeroki nie na darmo nasi rodzice mówią nam, że z dziećmi nie należy się spieszyć. Sama ciąża to bajka przy tym, co stanie się później. rodzicielstwo to przyjemność, ale także tyrada. nie wierzycie? odsyłam na blogi matek, które wcale nie przesadzają, kiedy mówią, że czasem myślą, że nie dadzą już rady.

Dano nam wolną wolę i możemy sobie mieć dzieci od niemal 12 roku życia. miejmy, ale zanim „hop”, to polecam rozważenie, czy aby tym razem przepaść nie jest zbyt duża. przepaść pomiędzy siłami, a zamiarami.
inaczej jest opiekować się dzieckiem kilka godzin dziennie, kiedy Ci za to płacą, lub przez dwa dni przypatrywać się matce biorąc od czasu do czasu jej niemowlę na ręce. a inaczej jest 24h/dobę być w pracy. dziecko wymaga naszego zaangażowania i śmiało mogę to porównać do najcięższej pracy umysłowo-fizycznej.
Ja przy swojej córce codziennie jestem pielęgniarką, fryzjerką, kucharką, kierowcą, logistykiem, szewcem, krawcową, księgową, dyrektorem operacyjnym, sprzątaczką, animatorem, psychologiem, stolarzem, ochroniarzem, trenerem i tylko ja wiem, kim jeszcze. a przecież zawodowo zajmuję się obsługą kontraktów, śpiewaniem i stosunkami międzynarodowymi.

Młode Damy, zrozumcie też, że im człowiek ma więcej życiowego doświadczenia, tym więcej ma cierpliwości, dystansu i wiedzy. wszystkie te trzy rzeczy są niezbędne do prawidłowego wychowania dziecka. niektórzy z nas uczą się dopiero przy dziecku, ale gorzej jeśli nie zaszła w nich „ta” zmiana. zmiana, która robi z nas prawdziwych rodziców: otwartych na potrzeby dziecka.
oczywiście, że popełniamy masę błędów, zwłaszcza przy pierwszym dziecku, niezależnie od wieku, ale im więcej wiemy o życiu, tym łatwiej jest nam się przyznać do pomyłki i pracować nad sobą.