Rokrocznie wyczekuję jej jak dawno niewidzianej przyjaciółki. Czekam na wiosnę jak na zbawienie. Za każdym razem puchnę nadzieją, że przyjdzie przepędzając śniegowe błoto, zimne wiatry, ciemne myśli i ‘nie_chce_mi_sie’. Że przyniesie wiatry ciepłe i ożywcze deszcze, które oczyszczą brudne ulice i zapaprane myśli.

Każdego roku wyglądam jej licząc, że przyniesie mi coś nowego, coś dobrego. Niekoniecznie podane na tacy, przystrojone wymyślnym garnirunkiem, gotowe do spożycia. Częściej przynosi siły, by zawalczyć o siebie i nadzieję, że to się może udać. Przychodzi i przynosi bezczelne przekonanie, że tym razem to już na pewno się uda.

Jak każdego, czasem dopada mnie potrzeba rozłożenia życia na czynniki pierwsze. Zabieram się do pracy metodycznie niczym majsterkowicz rozkręcający zegarek, do ostatniej śrubki. Nie mam niestety tej zdolności, by wszystkie części złożyć w całość jak on. Zawsze w ręce zostaje mi jakaś śrubka, jakaś zębatka, która do niczego nie pasuje, ale podobno była niezbędna.

Kiedy dopada mnie takie rozkminianie wszystkiego, z sensem życia na czele; kiedy zaczynam gonić własny ogon; kiedy nie widzę pomysłu na siebie… Zawsze wtedy przychodzi wiosna. I zawsze wtedy wracają do mnie słowa, które lata temu usłyszałam od kogoś mądrego, kogoś dla mnie bardzo ważnego, kogoś, komu na mnie bezinteresownie zależy. Ktoś ów powiedział mi wtedy „bądź szczęśliwa”. Najkrótsze rekolekcje świata. Nie były to życzenia, ale zadanie, które przede mną postawił, i któremu do dziś z różnym skutkiem staram się sprostać.

Co stoi na przeszkodzie?

Od jesieni na Broszce hulał Program na rzecz Wysokiego Poczucia Własnej Wartości. Już wtedy wiedziałam, że to coś czego mi trzeba. Dlaczego nie dołączyłam? Bo w Zasadach Programu przeczytałam „Z samego rana, zanim rozpoczniesz pracę…” i zrezygnowałam.

Z samego rana to ja mogę co najwyżej złorzeczyć doktorowi M., który ułożył mi w planie zajęcia na 8 rano.

Jednak zdecydowanie chętniej z samego rana przewracam się na drugi bok mrucząc do siebie „jeszcze minutkę”.. . Nie jestem natomiast zdolna do myślenia, a już kreatywnego myślenia zwłaszcza. Odpuściłam więc. Odpuściłam sobie program…odpuściłam sobie siebie.

Kiedyś nazywałam to nieśmiałością. Zresztą nadal to robię. Ale to nie nieśmiałość sama w sobie jest problemem, ale jej przyczyna, czyli niewłaściwe postrzeganie samej siebie. Coś, co w normalnym wymiarze mogłoby być nazwane skromnością. Wypaczona do monstrualnych rozmiarów jest już nie skromnością, a głupotą, zaprzepaszczeniem siebie.

Nie umiem przyjąć komplementu.
Nie umiem nie czuć skrępowania, gdy przyjaciółka nazywa mnie kulinarnym guru.
Nie umiem uwierzyć, gdy kuzynka organizuje mi chałupniczo program na rzecz wysokiego poczucia własnej wartości i opowiada jaka to ja jestem mądra, zdolna, inteligenta, złośliwa (co poczytuję sobie za jeden z większych komplementów), bystra i ciepła. Kiedy ją poniesie fantazja mówi też, że jestem ładna.
Nie umiem tak zwyczajnie-niezwyczajnie ucieszyć się kiedy dostaję maila kończącego się słowami „Kocham Cię Kobieto z Fantazją, Ciepłem i Wdziękiem”.

Nie umiem, bo nie widzę tej fantazji, tego ciepła, tego wdzięku.

Ale przychodzi wiosna. Spojrzę ze słońcem na siebie. Kupię czerwone szpilki. Założę bluzkę z dekoltem. Uśmiechnę się do dredziarza, z którym od 3 lat jeżdżę na uczelnię jednym autobusem. Pojdę na spacer, bo chcę, a nie dlatego, że lekarka kazała. Zrobię oszałamiającą pastę z awokado. Będę śpiewać w akademickiej scholi i będzie mi to sprawiać furę frajdy z rozwijania pasji, jaka by ona nie była. Spojrzę w lustro i z uśmiechem powiem do tej po drugiej stronie – Fajna z Ciebie Dziewczyna. Lubię Cię, naprawdę Cię lubię!

I choć wydaje się nieprawdopodobne, zrobię to. Zawalczę o siebie i uda się. Bo idzie wiosna i przynosi siły, by zawalczyć o siebie i nadzieję, że to się może udać. I będę szczęśliwa, zwyczajnie szczęśliwa.