"W chmurach" to film hollywoodzki, ale jak na Hollywood dość nietypowy. Nietypowy, bo nie kończy się dobrze i pokazuje, że naprawdę nie zawsze każdemu musi przytrafić się szczęście, nawet jeśli ktoś go bardzo chce.

Wartość tego filmu polega na tym, że główny bohater startuje do nas widzów z pozycji kogoś, kto wcale szczęścia nie potrzebuje, nie wierzy w związki ani w miłość. Ma pracę polegająca na tym, że niemal cały rok lata po Stanach samolotami, z miasta do miasta, mieszka w hotelach i na lotniskach a zawodowo trudni się komunikowaniem ludziom z różnych firm, że są zwolnieni.

Może charakter tej pracy sprawia, że zakorzenia się w bohaterze poczucie, że nie ma nic trwałego na świecie i nie warto przywiązywać się do niczego, co istnieje na ziemi, że trzeba plecak swojego życia mieć jak najmniej obciążony, żeby można było iść, być w ruchu a ruch to przecież życie.

Nie bez znaczenia jest tu fakt, że bohatera gra hollywoodzki gwiazdor George Clooney. Jest piękny, przystojny, postawny, niegłupi i programowo sam, programowo w chmurach. Z rodziną nie utrzymuje kontaktu, ale ślub jego siostry skłania go do wzruszającego gestu, tym bardziej wzruszającego, że pozbawionego sensu. Otóż ma za zadanie fotografować zdjęcie narzeczonych na tle znanych w kraju obiektów, np. hotelu Luxor w Vegas. Wozi więc to tekturowe zdjęcie po całym kraju i robi kolaże. W dniu ślubu, kiedy pan młody panikuje, zatwardziały samotnik namawia go, żeby jednak wrócił przed ołtarz, i nie ma w tym ani cienia hipokryzji. Bo kiedy pyta narzeczonego siostry, czy najlepsze wspomnienie kojarzy z tym, ze jest sam, czy z innymi osobami, sam już zaczyna wierzyć, że szczęście następuje w pełni, kiedy jest się z kim nim podzielić.

W podróży poznaje bowiem kobietę, która prowadzi tryb życia, przynajmniej zawodowy, taki jak on. Lata w interesach, czasem bywają w jednym miejscu w tym samym czasie i zajmują się sobą i cieleśnie i mentalnie. A nawet emocjonalnie, bo on ja zaprasza na ten rodzinny ślub, czuje, że głupio tak siedzieć przy barze na weselu samemu. Pokazuje jej miejsca z dzieciństwa i sądzi, że wniknięcie kogoś w jego świat to znak, że to jest to. Spontanicznie przybywa do jej miasta i jej domu a tam okazuje się, że ona jednak nie jest tą osobą, za jaką ją brał.

Stanowi to ciekawe odwrócenie sytuacji, bo to na ogół kobiety roją sobie coś na temat swoich partnerów, w głowie urządzają już całą miłość i związek od a do z a z czasem przychodzi olśnienie, że on nie spełnia nawet w połowie tych oczekiwań i że to nie ten i nie to, że one tylko tak sobie wymyśliły.

A tu rozczarowanie spotyka samego George Clooneya.
Musze dodać, że mimo że z Hollywoodu, gra znakomicie. Jakby drwił nieco z samego siebie, w końcu sam jest realnie wiecznym kawalerem. Stać go na ten dystans. I robi to z prawdziwym wdziękiem, a zobaczyć zatroskanego naprawdę gwiazdora, sprawa bezcenna.

Jest też wątek, istotny, przewodnika i młodej adeptki zawodu, która po świetnych szkołach jest przekonana, że zmodernizuje sposoby pracy  w firmie i przysporzy jej oszczędności. Bo nie będzie się latać zwalniać ludzi, tylko będzie się to odbywać przez Internet, na telekonferencji. Jej zamaszysty świat idei zmienia się, kiedy jej ukochany zrywa z nią za pomocą smsa. Jej układ z przewodnikiem, czyli głównym bohaterem jest tez wzruszający, pokazuje jak wiele można nauczyć się od każdego, i tego co wierzy i tego co rzekomo nie wierzy w nic, ale tak wykorzystuje swoje umiejętności, że wychodzi, że jednak jest bardziej wierzący w cokolwiek niż młodsze pokolenie.

Świetny film, jakich mało dostarcza nam Hollywood. Nie ma cukierkowej scenografii z soczystymi barwami ślicznych domów i strojów od Patricii Field. Jest klimat lotnisk, wyprany z barw i zapachów, wyjałowiony i smutny, jest klimat bezosobowych pokoi hotelowych, jest klimat oddający pustkę duszy takiego człowieka, który z jakiegoś powodu wypiera się tej części siebie, która prze ku innym.