Jest noc. Nocą ludzie chodzą spać i jest cicho...

Nagle huk.
Potężny, głośny huk, od którego czarne niebo staje się kolorowe.
Potem strzał, a właściwie cała seria strzałów poprzedzonych straszliwym, niezrozumiałym świstem. Niebo zranione czerwienią rozpryskuje się na drobne kawałki i zdaje się spadać wprost na ziemię.
Trzeba uciekać, trzeba się schować!

Płytki oddech, przyspieszone bicie serca, które nie jest już w stanie bić szybciej, a jednak jakimś cudem jeszcze przyspiesza po kolejnych wybuchach, wprowadzając w drżenie całe ciało.
Uciekam w kąt pokoju, pod stół, w drugi kąt.
Powietrze dudni, świszczy, trzeszczy mieniąc się jednocześnie złowieszczymi barwami.
Nie rozumiem.
Nie mogę przed tym uciec!
Kolejny huk, jakby tuż obok mojego domu, który jeszcze kilka godzin temu był taki bezpieczny.
Wiem, że dzieje się coś strasznego. Słyszę ludzi krzyczących na ulicy, których głosy co chwilę zagłuszane są przez kolejne, potężne wybuchy.
I znowu niewyobrażalnie głośny huk tak blisko, że słyszę drżenie szyb w oknach.
I kolejny, i jeszcze jeden, i jeszcze...
W panice nawet nie zauważam, że zaczęłam uciekać. Na oślep, byle dalej, byle nie tu.
Uderzam głową o ścianę, która zupełnie nieoczekiwanie stanęła na mojej drodze i upadam.
Ktoś podnosi mnie i bierze mnie na ręce.
Ktoś przytula mnie mocno i głaszcze...
Słyszę spokojny głos... Nie bój się, nie bój, jeszcze troszkę, zaraz przestaną, ciii, spokojnie, nie bój się, jest dobrze, to minie, ciii, nie bój się, nie bój...
Już poznaję, już wiem, kto mnie trzyma na rękach, już poznaję ten głos...

Strzały dochodzą do moich uszu coraz rzadziej, a my siedzimy na kanapie.
Podnoszę wzrok i bezgłośnie proszę... Trzymaj mnie cały czas, nie zostawiaj ani na chwilę samej, boję się...
Nie zostawię cię...słyszę głos...już dobrze, już dobrze....

                                                                   *

Jestem na spacerze, potwornie się boję, ale nie mogę uciec.
Ciągle coś wybucha, wszyscy ludzie krzyczą, głuchnę od niewyobrażalnego hałasu.
Widzę niebo, które przestało być znanym niebem, ktoś nadeptuje moją łapę.
Nie chcę iść dalej, duszę się od obroży, chcę się zatrzymać, chcę do domu...
No chodź...i dalej mnie ciągną.
Potężny wybuch, syczące złowieszczo barwy, szklana butelka rozbija się tuż przede mną, próbuję usiąść, zaprzeć się przednimi łapami i nie iść dalej. Chcę do domu, boję się!
Ktoś znowu mnie nadepnął, to boli, więc się szarpię; po lewej stronie coś znowu wybucha, po prawej ktoś znowu krzyczy, obroża obciera moja szyję coraz dotkliwiej, duszę się, boję się, nie chcę!
I nagle znowu upiorny świst, ja się jeszcze bardziej szarpię...

Nie wiem, jak to się stało, ale biegnę.
Nie wiem, dokąd biegnę, ale biegnę.
Uciekam.
Byle dalej, byle bezpieczniej...
Bez planu, na oślep, byle nie tu...

Jest coraz ciszej.

Nadal biegnę.

Jeszcze nie wiem o tym, że już nigdy nie uda mi się trafić z powrotem do domu...


                                                                  *

Wiem, że ludziom nie można ufać.
Żeby coś zjeść, najlepiej zakraść się nocą do śmietnika. Tam zawsze znajdą się jakieś resztki nadające się do jedzenia.
Dziś mi się poszczęściło, znalazłem spory kawałek nieco cuchnącej ryby.
Dziś się najem i będę mógł spokojnie przespać resztę nocy w piwnicy. Napawa mnie ten fakt tak wielką radością, że aż zaczynam głośno mruczeć przeżuwając pierwszy kęs.

W jednej chwili świat wokół mnie się zmienia w potężny huk i złowieszczo spadające kolory.
Już nie obchodzi mnie ryba, muszę się schować, muszę stąd uciec.
Wybuchy gonią mnie cały czas, ja pędzę przed siebie.
Już niedaleko.
Jeszcze tylko przebiec ulicę.
Już niedaleko...

Potężny ból.
Już nie biegnę. Leżę bezwładnie na środku asfaltowej drogi.

Vivat Nowy Rok. Vivat nowy Rok!

Ale ja tego już nie słyszę...


                                                               *


Siedzę na kanapie z psem na kolanach.
Jeszcze troszkę, mówię, nie bój się, to minie, ciii, nie bój się...
Psina cała drży, pomimo kolejnej dawki leku, mającego pomóc jej znieść strach spowodowany wybuchami petard.

Więc siedzę przytulając przerażonego psa i protestuję.

Protestuję przeciwko fajerwerkom.

Tylko czy ktoś mnie słyszy...


* zdjęcia psa moje. Pozowała moja psica, która panicznie boi się fajerwerków.