Pamiętacie kultowy serial końca lat dziewięćdziesiątych „Ally McBeal”, który przecierał szlaki dla tematów tabu w telewizyjnej rozrywce? A czy pamiętacie główną nieco zeschizowaną bohaterkę, która widziała tańczące niemowlęta w najmniej odpowiednim miejscu i momencie? Otóż w dzisiejszych czasach nie musicie ani mieć porytej bani, ani brać jakiś specjalnie mocnych halunów, bo wystarczy wejść do pierwszego lepszego modnego klubu w Polsce i spojrzeć na parkiet. Domowe przedszkole w wersji hardcore. Młode dziwki i alfonsi wykonują klubowe pląsy. Tekst ten miałem napisać już dawno. Ale trudno czasami podpisać się nazwiskiem pod czymś, co zahaczałoby o hipokryzję. Bo znam wiele osób niepełnoletnich, widuję je w klubach, podaję im rękę na przywitanie i zdarza mi się także spotykać z nimi poza klubem. Nie zawsze są to osoby, których inteligencja sięga przysłowiowego dna.

Trudno mi było zatem spojrzeć na zjawisko osób niepełnoletnich w klubach z obiektywnej perpektywy. Aż do teraz, kiedy rozesłałem setki maili do znajomych, szefów klubów, managerów i selekcjonerów i zebrałem cały plik historyjek i informacji o przygodach z „bananowymi gówniarzami”. Uprzedzam, będzie brutalnie i bez przepraszam. Moja bliska koleżanka spotkała niegdyś matkę niepełnoletniej. Nie poznała jej oczywiście, bo skąd niby znać miała rodzinę koleżanki, którą widuje w miejscach publicznych. Po wymianie „dzień dobry” i pytaniu skąd się znają, usłyszała: „Szlaja się pani z moją córką po klubach. Słyszałam dużo na pani temat – może wreszcie wypadałoby coś zrobić ze swoim życiem?”.

Natychmiast doznała olśnienia i rozpoznała w kobiecie matkę szesnastoletniej znajomej z klubu. „Pani wybaczy – odparowała – ale jestem pełnoletnia, niezależna, pracuję na własne konto i chodzę do klubów dla dorosłych, więc jeżeli ktokolwiek się za kimś szlaja to pani córka za mną”. Historia ta dała mi do myślenia. Bo nie ma co oskarżać niepełnoletnich – zastanowić się raczej zależy nad tym – gdzie są ich rodzice, gdzie jest przestrzeganie w klubach prawa i gdzie są jakiekolwiek zasady odnośnie wpuszczania dzieciaków do klubów, a przede wszystkim sprzedawania im alkoholu.

Rok później córcia owej pani kilka razy zalewa się tak, że budzi się a to w krzakach, a to w obcych miejscach i kilkakrotnie ucieka z domu zwalając się na chatę zdziwionym znajomym, którzy raczej nie mają ochoty udzielać jej noclegu i mieć na barkach problemów z policją w razie gdyby troskliwa matka postanowiła zadzwonić po interwencję, co miało już miejsce raz gdy krnąbrna córka postanowiła wybiec z autobusu, którym razem jechały i zwiać najbliższym pociągiem na bałns do Warszawy...

W Szwecji, zresztą tak samo jak i w Stanach Zjednoczonych – aby kupić alkohol trzeba mieć 21 lat. Tyle samo, aby wejść do klubu nocnego. W Polsce według prawa – alkohol sprzedawać można tylko osobom pełnoletnim, a każdy klub powinien legitymować na wejściu wszystkich, którzy pragną do niego wejść.

Nijak ma się to jednak do rzeczywistości, co potwierdzą nie tylko osoby poniżej lat osiemnastu z którymi rozmawiałem, ale i bywalcy klubów, którzy ten wiek już dawno temu przekroczyli. Piątek – znana knajpa na Nowym Świecie w Warszawie. Koleżanka relacjonuje mi na drugi dzień zachowanie młodzieży: „Wchodzę z koleżanką, zamawiamy piwo, jest godzina 23:30, schodzimy na dół, żeby usiąść przy stole. Obok nas zajęte dwa stoliki: przy pierwszym dwie dziewczyny, na oko lat 16 i 17, obie piją piwo, rozmawiają o chłopakach. Przy drugim, na kanapie para szesnastoletnich emo całuje się namiętnie. Szepczą sobie do uszka pierdółki. Na stoliku paręnaście szklanek po piwie. Chłopak wstaje i idzie na górę. Wraca po chwili z kieliszkiem wódki i dwoma piwami.

Dziewczyna przy stoliku jest kompletnie pijana. Kiedy on podaje jej wódkę, dopada ją pijacka czkawka. Wlewa w siebie zawartość kieliszka i przesuwa się na kanapie by zrobić miejsce chłopakowi. Mija moment, gdy widzę, jak pijana laska wstaje, potyka się o krzesło i pochylona biegnie plącząc po drodze nogi do łazienki. Za nią chłopak i jedna z nastolatek z drugiego stolika. W kiblu coś się dzieje. Zalana emo-dziewczynka rzyga. Wstajemy i postanawiamy wyjść. Po drodze rzucam okiem na kibel - chłopak stoi z fajką, emolasia rzyga, a druga panna trzyma jej głowę za włosy. Ot, tyle. Szybko i za młodu uczymy się bawić w "miejscach publicznych”.

Rozsyłam do znajomych prośbę o pomoc w pisaniu tekstu. Podobnych historii mam na skrzynce pocztowej setki i sądzę, że możnaby napisać o tym książkę. Inna znajoma porównuje kluby z placem zabaw: „Na taki plac nie mają wstępu osoby powyżej 1,24 metra wzrostu, bo najzwyczajniej w świecie nie są one do nich przystosowane i psują je innym, mniejszym. Do klubów też nie powinni być wpuszczani gówniarze. Nie mam ochoty oglądać ciągle zarzyganych gęb”. Nie dziwi mnie to wcale. Sam niejednokrotnie byłem świadkiem podobnych akcji. Zresztą każde miasto ma swoje niepełnoletnie gwiazdki. Damian ma lat siedemnaście i deklaruje, że jest homo, choć nigdy nie miał kontaktów seksualnych ani z jedną ani z drugą płcią. Ot, skoro nie ma nic błyskotliwego do powiedzenia, zaskoczy publikę newsem.

Biseksualizm czy homoseksualizm środowiskom niepełnoletnich jest zresztą bardzo bliski. W kulturze emo wręcz wypada lubić i chłopców i dziewczynki. Nasz bohater problemów z wejściem do klubów nie ma, gorzej z alkoholem – gładka buziunia zdradza wiek i kilka razy się naciął – nie został obsłużony, chociażby w Cafe Mięsnej w Poznaniu o co zrobił innym raban.

Bo dzieciaki mają swoje sposoby. Dziewczynki robią z siebie „stare malutkie”, a na twarz nakładają tonę mazideł i przykrywają nimi swój prawdziwy wiek. Nazywa się to asfaltową twarzą i nie odpadnie nawet przy mocniejszym tupnięciu.

Kiedy sposób na twarz maskę nie przechodzi, wykorzystują swój urok osobisty i puszczają się z kim trzeba, albo po prostu nawiązują romanse z ochroniarzami, selekcjonerami czy Djami. Najlepiej oczywiście pukać się z tą ostatnią grupą, bo w oczach towarzycha to „prestiż”. Jeżeli jednak nie ma się tak bezpruderyjnej osobowości i siły przebicia zostaje lizodupstwo. W tzw. warszaffce widać to najlepiej, szczególnie w kronikach towarzyskich, gdzie szesnastoletnie niunie uśmiechają się z fot z jakąś znaną gębą, która zapewni im rozpoznawalność i załatwi przepustkę do miejsc prawnie zakazanych.

Inaczej ma się to do chłopaków. Im pozostaje tylko tani lans, ewentualnie fake id, czyli po prostu podrobiony dowód osobisty. Z tego co słyszałem, biznes ten świetnie się kręci i załatwia wszystko bezproblemowo. Problem z alkoholem także dla nich nie istnieje. Dziewuszki zawsze wyrwą sobie jakiegoś łosia, co postawi, a chłopcy mają zazwyczaj starszych kolegów, którzy kupią i podadzą. W Obiekcie Znalezionym pewna roztropna barmanka poprosiła takiego „starszego kolegę” o dwa dowody zanim sprzedała mu alkohol. Ode mnie owacje na stojąco – szkoda, że nie przestrzegają tego inni.

Ale nie tylko sprzedaż alkoholu jest problemem. Otóż wszystkie te dzieciaki mają bardzo szerokie kontakty i problem ze skołowaniem czegoś mocniejszego też dla nich nie istnieje. Narkotyki? Nawet ja nie mam pojęcia o istnieniu całej gamy tablet, które biorą oni. Amfetamina? „Amfa jest dla wieśniaków” – mówi mi piętnastoletnia Magda – „Jeżeli mam brać to tylko koks. W Wawie kupuję od kolesia, który sprzedaje wszystkim VIPom, ma najlepszy towar. Dwie stówy za worek i bawisz się cały weekend”. Pytam skąd ma na to pieniądze. „Podpierdalam czasami matce, jak nie patrzy, zresztą nie liczy siana, bo ma go kupę. Kilka razy mnie przyłapała, ale wtedy szłam na lumpy i sprzedawałam na Allegro. Mam tam chyba dziesiąte konto, bo to przecież szmaty jakieś i mi dawali negatywy, więc mnie admin blokował. A chcesz coś? No problem, jestem Ciocia Dobra Kokaina”.

Co na to kluby? Nie komentują. Albo zabrania im mówienia o problemie PR. Zresztą kary za wpuszczanie niepełnoletnich są wysokie, tak samo jak za sprzedaż alkoholu. Grozi to nie tylko utratą licencji, ale ogromnymi grzywnami oraz w wielu przypadkach zawiasami. Nikt zatem nie wystawi dobrowolnie łba pod gilotynę prawa. Nie daję jednak za wygraną. Podpytuję znajomego ex-selekcjonera z jednego z krakowskich klubów.

„Z tego co wiem nigdy nie było problemu z nieletnimi – mówi - Klub jest dla starszych osób i takie towarzystwo wpuszczałem. Wyjątkami było niewielkie grono osób w wieku 19-21 lat. Jeśli nie byłem pewien co do czyjegoś wieku to sprawdzałem dokumenty. Tak też postępuję w obecnym miejscu pracy. Zdarzało się, że niepożądane osoby wchodziły od tyłu przez ogródek ale to były nieliczne przypadki”.

Mam ochotę się roześmiać. Sam byłem świadkiem, kiedy nie wpuścił mojej znajomej legitymującej się dowodem, bo miała „złe buty” (czyt. sportowe oldskulowe Nike), ale czule wycałował dwie szesnastoletnie modelki, które stały za nami i weszły bez problemu. Właściciel jednego z najbardziej znanych klubów w Warszawie wygłasza prawie identyczny monolog. Ponoć selekcja sprawdza dowody.

Niesamowite, myślę, ciekawe czy mam mu podesłać foty z jednej z imprez i w kółeczkach oznaczyć niepełnoletnich z alkoholem w rękach i białą dziurką nosa. Odpisuje mi ktoś z Hydrozagadki w Warszawie: „Firma ochroniarska, która nas obsługuje stosuje taką praktykę, że jeśli ma podejrzenie, ze ktoś jest niepełnoletni, legitymuje przy wejsciu i z zasady nie wpuszcza osob bez dowodu. Tak jest najprościej i nie ma później ryzyka, że nawet jesli bar odmówi alkoholu, to pełnoletni kolega nie kupi młodszemu piwa. Wyjątkowo - jeżeli organizujemy urodziny, 18tki itp. to osoby niepełnoletnie muszą przynosić ze sobą papier od rodziców lub prawnych opiekunów, że Ci wyrażają zgodę na pobyt podopiecznego danego dnia w klubie wraz z numerem telefonu do nich. Rodzice organizatorów urodzin też muszą pojawić się w klubie danego dnia i dać nam kontakt do siebie. Barmani też sprawdzają dowody młodo wyglądającym osobom, a ochrona chodząc po sali ma obowiązek wyłapywać podejrzane sytuacje. Czasami zdarzały się sytuacje, że jacyś organizatorzy imprez, którzy w sumie kierowali się do młodego targetu zwracali się do nas z prośbą o wpuszczenie na ich imprezę niepełnoletnich, więc też próbowaliśmy rozwiązywać to na zasadzie owych papierów od rodziców - tak było np. na Festiwalu Magnetofon. To wszystko nasze oficjalne zasady. Dość idealistyczne i na 100% nie wykluczy się pewnie przeoczeń i pomyłek, ale staramy się”.

Co na to starsi bywalcy? Przestają chodzić do klubów. „Nie odwiedzam już swoich ulubionych miejsc, bo przejęła je gównażeria – mówi Kuba, lat 28 – Może to ze mną jest cos nie tak, ale widok pół nagich laś mnie nie jara, tymbardziej kiedy się zataczają na parkiecie i szturchają wszystkich dokoła wylewając na nich piwo”. Maciej, śmieje się i dowcipkuje: „Nienawidzę gówniarzy, bo niszczą mi buty! Nie, nie jestem snobem, ale skoro niszczą to niech lecą potem do LA i kupią mi nowe”.

Widok pijanych niepełnoletnich, ucinających snorlaxa na kanapie (czyt. śpiących) to coś co wpisało się prawie w każdy weekend w większym klubie w każdym mieście w Polsce. Kluby nie podejmują zdecydowanych kroków, nie banują tego. Gówniarze napełniają im portfele, przychodzą tłumnie, kupują najdroższe drinki, bawią się na barze. Każdy kto wchodzi do środka takiego klubu ma wrażenie, że trwa tam świetna impreza i sam zostawia pieniądze w barze zanim zorientuje się, że otacza go cała horda bachorów, które po godzinie 22 nie powinny być poza domem. Niestety nie udało mi się dotrzeć do rodziców owych gwiazdek. Nie mieli czasu na rozmowę ze mną, albo twierdzili, że ich dzieci sypiają w tym czasie u znajomych, a już z pewnością nie mają kontaktu ani z narkotykami, ani większą ilością alkoholu.

„Powiedziałam starym, że kimam u kumpeli – relacjonuje szesnastoletnia Kasia – oczywiście poszłyśmy do klubu”. Pytam jak weszła, telefonicznie zapewniano mnie, że na wejściu sprawdza się dowody. „Haha, dobre sobie, co za ściema, chodzę tam od roku. Był tam chłopak, za którym szaleję. Straciłam z nim tydzień temu dziewictwo w kiblu w klubie, o który pytasz”.

Adam wychodzi pijany z klubu w nie swojej kurtce. Nie wie skąd ją ma. Toczy się do afterowni, żeby się ogarnąć, albo wyżulać od kogoś kreskę. Sam nie kupuje. Nie pracuje, nie dostaje dużego kieszonkowego. Zazwyczaj w domu musi być o 2 lub 3 w nocy. Dzisiaj mógł zostać na całą noc. Na koniec roku ma pięć zagrożeń, ale nie martwi się tym, rodzice jeszcze nie wiedzą, a przecież Aga z jego klasy ma kibel, więc nie jest tak źle.

Natalia co imprezę urządza sobie orgietkę z Djem, albo dwoma na raz. Płacze potem na spotkaniu z przyjaciółkami: „Bo ten Dj to chuj! Ma laskę, a mnie mówił, że chciałby czegoś więcej! Przecież ja się nie puszczam. Ja tylko szukam miłości!”. Ma siedemnaście lat. Iza znowu ucieka z domu, idzie na bifor, potem na imprezę. Do klubu wpadają rodzicę z wyprowadzają ją stamtąd robiąc nikczemną awanturę. Na drugi dzień jest w klubie znowu. „Matka poszła do sklepu, to zwiałam z domu, show must go on, mam prawo się bawić”.

Czy rzeczywiście? Czy osoby niepełnoletnie nie stały się obecnie klubową plagą? Nie można porównywać ich do dorosłych. Bo dorośli odpowiadają za siebie, potrafią w pewnym momencie przestać pić, wyjść. „Ale cienas – mówi Jarek, lat 16 – wymiękł po sześciu piwach. Ja wciągnąłem na biforze połówkę i teraz za jakieś dziesiąte piwo łoję. Sorry, że mi się język plącze, ale jednak już trochę najebany jestem, nie?”.

Są tacy, którzy w wieku lat szesnastu potrafią zachować klasę. Większość woli się zeszmacić. Poudawać dorosłego. Pokazać cycki na zdjęciu, bo będzie na stronie w internecie znanego klubowicza, a to fajnie tam być. Są tacy, którzy za kasę na alkohol pójdą z kimś do łóżka. Pozostaje jednak pytanie – czy my – osoby dorosłe mamy ochotę oglądać ten szoł co weekend? Czy znajdzie się choć jeden klub w Polsce, który przestrzega z pełną świadomością prawa? Czy ktoś wreszcie powie stop? Bo jeśli nie zrobią tego kluby, to najzwyczajniej w świecie nie będzie się gdzie bawić, bo wszystkie zostaną zamknięte jeżeli pojawią się w nich w cywilu stróże prawa.

I zastanawiam się właśnie czy w ogóle istnieje jakiś skuteczny sposób, aby wreszcie w klubach podstawówki i gimnazjum nie oglądać. Ja je już skończyłem. Nie lubię wracać po kilkunastu latach ponownie do szkoły.