Dawno temu czytałam autobiografię Romana Polańskiego. Naprawdę było to dawno, bo treść zdążyła wyblaknąć w pamięci. Lubię Polańskiego, jako aktora i reżysera, jako autora autobiografii – tak sobie.
 
Nie rozumiem jednak oburzenia towarzyszącego jego aresztowaniu, trzy dni temu. Określenie „skandal” jest wyjątkowo trafne, tyle, że nie w stosowanym przy tej okazji znaczeniu. Cała artystyczna brać protestuje, pisze petycje i listy protestacyjne, nawet władza się angażuje w działalność „wyzwoleńczą”. I, oczywiście, zaczyna się już dorabiać do faktu kontekst polityczny. Ludzie, co z wami?! Dystansu ciut! Pan Polański, w chwili, gdy popełnił przestępstwo nie był bezrozumnym dzieckiem, tylko mocno wpędzonym w lata mężczyzną, wiedział co i z kim robi. I nie ma – moim zdaniem – znaczenia, czy ofiara wybaczyła ( nawiasem mówiąc, pewnie nieźle przy okazji zarabiając), czy nie. 

Jeżeli ktoś, na przykład, skorzysta z oferty młodocianej prostytutki, to nie ma znaczenia, że ona SAMA CHCIAŁA. Mogła sobie chcieć, a facet był zobowiązany nie skorzystać z usług. W przeciwnym wypadku – tłumaczenia nie ma, żadnego. A ofiara p. Polańskiego, nawet jeżeli została tam w celu wiadomym podesłana przez rodziców (myślę, że wiedzieli, co robią) to i tak nie ma to żadnego znaczenia pod względem odpowiedzialności faceta. 

Tyle, że u nas jest tak: jak Peja popełnił przestępstwo podżegania do linczu, to jego postępek tłumaczy się trudnym dzieciństwem. Pan Polański też miał trudne, więc – oczywista sprawa – trzeba mu darować. I wychodzi na to, że to jemu robi się krzywdę. Takich przykładów jest mnóstwo. Tyle, że to chyba nie tak… Jeżeli ktoś jest głodny i ukradnie chleb w sklepie, to ja rozumiem: ukradł, żeby przeżyć. Ale ktoś, kto sam był przez los w jakimkolwiek sensie skrzywdzony, nie ma, niejako z urzędu, prawa krzywdzić innych. 

Szczególnie dużo należy oczekiwać od ludzi, którzy wybijają się ponad przeciętność, tak uważam. Im bardziej są znani, tym więcej muszą wymagać od samych siebie, tak przynajmniej powinno być. Stają się przecież wzorem dla innych, całe rzesze wielbicieli pragną się do nich upodobnić, naśladują we wszystkim, ich idee przyjmują za swoje własne.

O ile maluczkim można czasem coś wybaczyć, to wielkim nie wolno w żadnym wypadku. Wielcy muszą świecić przykładem, pozytywnym, nie negatywnym. Ich zalety należy podkreślać, a ich wady napiętnować. A już na pewno nie należy pozwalać, by mogli uchylać się od odpowiedzialności. 

Przekaz musi być jasny, w przeciwnym razie…no cóż, mamy właśnie ów przeciwny raz: korupcję polityczną, bezkarność immunitetu, prawo do rzucania słów takich: „ my jesteśmy tam, gdzie wtedy, a ONI tam, gdzie stało ZOMO!” Tam, gdzie stało ZOMO, jestem i ja, jak wynika ze słów rzuconych przez najjaśniejszego polityka. Tyle, że ja sobie wypraszam, ja nie życzę sobie, żeby ktokolwiek tak o mnie mówił bezkarnie. Bezkarnie – bo jest znanym politykiem. I, dla odmiany, życzę sobie, żeby każdy przestępca był traktowany jak przestępca, bez względu na pozycję, jaką zajmuje. Nawet bez względu na to, czy go lubię, czy nie.
„Jak wszyscy, to wszyscy. Babcia też.”