- Co ty mi tu przynosisz? Myślisz, że ja jestem samobójcą? Kazia, nie świruj, w takie rzeczy, to możesz w się bawić na blogu, ale nie w poważnej telewizji. I co? Ja mam ci dać carte blanche, na reportaż, paradokument, film, czy co? Całkowicie ci odbiło?
- Skąd? Chciałabym zrobić widowisko teatralne. Coś w rodzaju teatru telewizji. Pracuję nad scenariuszem, opartym na opowiadaniu, które ci dałam do przeczytania.
- No właśnie. Dostałaś kasę na reportaż o ekscentrycznym potomku Sherlocka Holmesa, który sobie żyje gdzieś w Anglii i udaje, że kontynuuje dzieło swojego ciotecznego, stryjecznego czy wujecznego dziadka, czy cholera wie kogo, a ty go wynajęłaś, żeby tu jakieś śledztwa prowadził. Cały rok zmarnowałaś i jeszcze chcesz mnie wpuścić w kanał.
- Ale, szefie, jaki kanał? Ten niby-ekscentryczny potomek wywiązał się rewelacyjnie. Poza tym, nie mówię, żeby z tego robić dokument czy reportaż, dlatego poprosiłam kolegę, żeby napisał opowiadanie. Wiesz, fikcja, wszelkie podobieństwo do autentycznych postaci i sytuacji jest przypadkowe. Widz siedzi i myśli. Nie musi mieć dokumentu, czy aktu oskarżenia, żeby wyciągnąć wnioski.
- Chyba kpisz; misia na sztuczny miód? Kazia, znaczy, panno Casy, przecież tam jest wszystko, jak na dłoni. Wyobrażasz sobie, jak się rzucą; rada radiofonii, prokuratura, rada etyki mediów, policja, UOP, Macierewicz gotów reaktywować WSI, żeby nam zrobiły koło dupy. Nie wspomnę o katolickich i rządowych mediach.

I jeszcze takie patetyczne zagrywki z tym złotym rogiem. Wiesz, jak wszystkim skoczy ciśnienie? W co ty mnie wrabiasz?
- Coś ty taki strachliwy? Niezależne media nie mogą się bać takich rzeczy. Pokazują nagrania Begerowej z ukrytych kamer, jakieś afery seksualne wyciągają, a ty się boisz teatr puścić.
- Słuchaj, ja myślałem, że ty tam pojedziesz, pogadasz z sympatycznym staruszkiem, posłuchasz jego wspomnień, odwiedzisz z nim urokliwe zakątki Londynu i wyjdzie przyjemny reportażyk, który się będzie pokazywać przy różnych okazjach.
- Ale ten człowiek aktywnie działa, on nie jest zabytkiem i atrakcją turystyczną. A to co odkrył, to co?
- Daj spokój, nie masz żadnych dowodów. Te materiały, niby z amerykańskiego instytutu, to każdy może sobie sam na komputerze napisać. Chyba nie sądzisz, że jakikolwiek sąd podejdzie do nich poważnie.
- Ja ci nie proponuje sądu, tylko teatr, przedstawienie. Przecież nikt ciebie, ani telewizji nie pozwie do sądu za to, że robicie teatr na podstawie opowiadania, fikcji literackiej.
- Ale nas zgnoją. Przecież wiesz, że jak to puszczę, to za trzy dni są na rynku kwity na mnie i połowę zespołu. Popatrz, co jest z innymi. Niby im nic nie udowodniono, ale są zawieszani, odsuwani, zwalniani po cichu. Góra też nie chce z władzą zadzierać. Wszystko w ramach pewnej delikatnej równowagi. Kto bardziej niewygodny, musi być poświęcony, a ja nie jestem samobójcą.
- Ty chyba żartujesz? To znaczy, że autocenzurka działa. Można krytykować, ale umiarkowanie i tylko do pewnego poziomu. Możesz piętnować szczekanie kundelków, ale bonzów ruszać nie wolno. Czy ty rozumiesz, że wspierasz tę władzę, że pielęgnujesz jej bezkarność?

- Nie desperuj. Zawsze była jakaś autocenzura. Na tym polega odpowiedzialność twórcy, dziennikarza i każdego z nas. Ja w to nie wchodzę. Przynajmniej nie teraz; może jak się coś przewali; po przesileniu może spróbujemy.
- Po przesileniu, to bez łaski. Wtedy nikt się nie będzie bał. Popatrz dokoła. Widzisz te tłumy niepodległościowej opozycji z czasów PRL-u? Ja widzę. Tyle tylko, że za PRL-u jakoś ich nie było widać.
- Działali w podziemiu, to nie mogli się ujawniać.
- Pieprzysz głupoty. Siedzieli cicho, a niektórzy wiernie komuchom służyli. Antykomunizm się u nich zrodził wraz z upadkiem komunizmu. Tak samo, jak twoja chęć puszczenia mojego przedstawienia, która się zrodzi po przesileniu.
- Przesadzasz. Jesteś rozgoryczona, bo twój pomysł nie idzie, ale to nie znaczy, że masz zaraz papugować Jandę z „Człowieka z marmuru”. Jestem pewien, że stać cię na wiele innych, fajniejszych projektów, które nie budzą tyle emocji.
- A ja wolę te, co budzą i nikogo nie papuguję, tylko chciałam zrobić coś fajnego. A z tą Jandą, to dobry pomysł. Przecież ona ma teatr; do niej zadzwonię, ona się nie będzie bała.
- Zobaczymy, zobaczymy. Jak by co, to pamiętaj, pogadamy po przesileniu.

/kadr "Człowieka z marmuru" zapożyczony z www.filmpolski.pl/