Faktem jest, że nie wszystkie staruszki, to ciepłe i dobrotliwe istoty. Gdzieś w zbiorowej świadomości funkcjonuje mit o babci, która robi przetwory na zimę , albo bujając się w fotelu dłubie skarpety na drutach, o dziadku, który z przyjemnością gra z wnukami w szachy.

Mit ten żyje przeważnie wśród osób, które z realnymi staruszkami nie mają na co dzień do czynienia. Bywa, że i w życiu znajdzie się taki idealny wzorzec, ale to naprawdę rzadkość.

Babcia mojej przyjaciółki Baśki ma 93 lata, przez całe życie Baśki, wszyscy się trzęśli, bo babcia jest schorowana i umierająca. W między czasie babcia, pochowała swoje dwie córki i męża, którego szczerze nie znosiła i szczuła na niego całą rodzinę. Baśczyna babcia mieszka w swojej chałupce na jednym podwórku z synem i synową, synowa od początku miała z nią krzyż pański, zawsze była tą złą, nieodpowiednią, co się wydała za jej syna dla majątku.

Nigdy nie doceniła synowej za wieloletnią obsługę, gotowanie, sprzątanie. Od trzech lat babce się całkiem w głowie poprzewracało, stała się własną karykaturą. Ciągle podejrzewa, że jest taka chora, bo synowa dosypuje jej truciznę do jedzenia. Żeby odciążyć synową trucicielkę, Baśka i jej mama wzięły babcię do siebie. Wytrzymała pół zimy, po czym zrobiła aferę i kazała się wywieźć z powrotem.

Chyba najbardziej złościł ją fakt, że córka, czyli mama Baśki, jest chora bardziej (ma nieoperacyjnego guza mózgu), a babcia tak lubi być pępkiem świata. Teraz wnuczka po zmarłej córce, musi jej nosić jedzenie. Babcia skarży się wszystkim, jaki to parszywy los ją dotknął.

Siostra mojego dziadka ma 90 lat, nie przekazała pola dzieciom, nie ma emerytury, bo nie chce być dziadówką. Żyje w strasznych warunkach. Ciągle wszystkich oskarża o kradzież, na noc zabiera kury do domu i przywiązuje je sznurkiem, latem wyrywa warzywa z ogrodu i chowa w domu, żeby nikt ich nie ukradł. Jeszcze jak radziła sobie lepiej z chodzeniem, obowiązkowo raz w tygodniu zgłaszała na posterunku kradzież, siana, krowy, kury, grochu, drewna, itp. Domniemanymi sprawcami były zawsze jej dzieci i sąsiedzi.

Moja teściowa reprezentuje odrębny typ, ma wszystko najlepsze, cudowne dzieci, wspaniałych zięciów, boskie wnuki, rewelacyjne synowe. Wszystko naj. Chociaż mogę z tego czerpać profity i napawać swoje ego, to jednak wiem, że to też rodzaj patologii.

Nasz dziadek Edi prezentuje typ "ryło zmiękło". I chociaż to babcia wymyśliła to określenie dla Eduarda, i ona sama, również pod ten typ podpada. Lubię moją babcię, ale wiem, że z niej, to jednak czasem kawał cholery. Mogliby z Edim w duecie zaśpiewać "czas nas uczy pokory, tak od laaaat...." Obydwoje musieli poskromić samych siebie, zejść do podziemia z własnymi sądami.

Edi damski bokser, wszechmądry i nieprzekonany, życie zmusiło go do zamieszkania u swojego zięcia, skurwysyna i baptysty. A zarzekał się, że z jego domu, to dopiero nogami do przodu go wyniosą.

Babcia też zmiękła, musiała abdykować. Obydwoje, oczywiście, co jakiś czas wskrzeszają swoje demony.

Niedawno mój synek trenował podpatrzone w TV, triki z deskorolką, a babcia koniecznie się uparła, żeby go nauczyć jeździć według jej widzimisię:
- postaw tu nogę
- babciu, ale ja nie chcę
- nie tu
- ja robię triki
- postaw nogę w tym miejscu
- ......

I tak długo dręczyła Iksika, aż się rozpłakał z bezsilności. Nie chciał być niegrzeczny, ale nie dał się złamać, nie podporządkował się, wycedził przez zęby, gniewnie w przestrzeń: - nie! żebym we własnym domu, nie mógł trenować!

Babcia oczywiście nie zauważyła, że przekroczyła granice czyjejś wolności. Wlazła na deskę, żeby zademonstrować gdzie trzeba trzymać nogi. Iksik tylko jęknął: - babciu, ale ta deska jest do 50 kg :(

Babcia nie zrozumiała, złapała się rękoma za ławę i dawaj jeździć w tą i z powrotem, komentując: - o tak o, tak o.

Dziadek raz na tydzień musi mieć widzenie z lekarzem, bo uwielbia zastrzyki i nowe tabletki. Kiedyś lekarz przyjeżdżał co tydzień do domu, potem co dwa tygodnie, ale już ma chyba dosyć dziadka, bo przestał przyjeżdżać w ogóle. Wyznacza mu wizyty w przychodni raz na miesiąc.

W sumie mu się nie dziwię, nie jest cudotwórcą, a dziadek oczekuje cudu, nie dociera do niego, że życie bez bólu już minęło i nigdy nie wróci. Każe się wozić po lekarzach z sąsiednich gmin i wymusza na nich zastrzyki, na które go potem trzeba codziennie wozić do ośrodka.

Swój dom dziadek już dawno przepisał na mamę, razem z polem i resztą zabudowań, zupełnie nie rozumiem więc, po co mój ojciec, w ogóle pytał go o zdanie w kwestii przerobienia obory na magazyn nawozowy. Dziadek się ofuknął, że nigdy, że w życiu, że po jego trupie! Ojciec się wkurzył, bo wozi go, stara się zrozumieć, traktuje jak człowieka, a tu taki brak wzajemności.

Mamy też wiejski dom starców, który urąga wszelkim standardom. Mieszkała w nim bratowa mojej babci, dożyła 95 lat, umierała pół życia i wszystkich przeżyła. Moja babcia ciągle tam chodzi na pogaduszki. Mieszka tam Kaziuta (lat 80), zbiera kwiaty z cmentarza i wmawia wszystkim, że dostała je od narzeczonego. Mieszka też Hania, panna, której moja babcia odbiła kawalera. Nie ma nikogo, ma 90 lat. Rozpacza, że Bóg o niej zapomniał, bo wszyscy umierają, tylko nie ona. Nie jadła przez tydzień, bo chciała umrzeć, nie udało się.  Mieszka też sparaliżowana kobieta, na której Niemcy podczas wojny robili eksperymenty medyczne. Dzięki temu ma wysoką rentę, ale i tak syn jej wszystko zabiera opłacając jedynie pobyt w domu starców.

Chodzące pensjonariuszki mają pod łóżkiem wiadro, do którego na stojąco załatwiają swoje potrzeby. Smród obezwładnia już na zewnątrz budynku. Po kolacji, aż do rana babki są same. Niedawno sparaliżowana kobieta spadła z łóżka, całą noc spędziła na podłodze, współtowarzyszki nie dały rady jej podnieść.

Czasami mam wrażenia, że przeszłam na druga stronę lustra i ciemną stronę mocy. Mówi się, że trzeba żyć świadomie, ale i z tym można przeholować, trzeba się ograniczyć do tu i teraz, bo jak się zacznie człowiek zastanawiać nad całym światem, to spokojnie zjeść nie można, bo głodująca Afryka staje przed oczami. Patrzę i za dużo widzę, za bardzo się wczuwam.

Mówi się, że trzeba spieszyć się kochać ludzi, wypowiedzieć wszystkie słowa, wykonać wszystkie gesty, żeby nie żałować, że się nie zdążyło. Z babcią miałam taki okres, że chciałam jej umilić ostatnie lata życia, żeby jej się przyjemnie umierało, żeby czuła się zaopiekowana, kochana i ważna. I znowu przelazłam na drugą stronę lustra, zapewniałam rozrywki, słuchałam wspomnień, dałam z siebie wszystko, a może nawet więcej, aż się zasoby wyczerpały. Wygląda na to, że babci ostatnie lata, to bliżej nieokreślona przyszłość, a ja na razie muszę walczyć o siebie, bo nie można wciąż tylko dawać.

Czasem słyszę "och! mieć dziadków, to skarb!" . No, niby tak, ale albo młodych, albo dobrej formie, albo daleko;)

A co jest po drugiej stronie lustra? Cierpienie, choroby, spluwaczka, fizjologia, skleroza, wciąż te same historie. W nagłej śmierci bardziej widzę wybawienie przed niedołężną starością, niż tragedię, a w starości więcej zatwardziałego uporu, niż mądrości i doświadczenia. Każdy pobyt dziadka w szpitalu jest odpoczynkiem psychicznym, a nie, jak kiedyś, powodem do rozpaczy, przedsionkiem śmierci.

Zwyczajnie brakuje mi sił i wiary w sens, jestem zmęczona, choć wiem, że są tacy co mają jeszcze gorzej.

O ile w kwestii aborcji i kary śmierci mam milion wątpliwości, zarówno po stronie "za" jak i "przeciw", o tyle w kwestii eutanazji mam ich zdecydowanie mniej. To już chyba podpada pod ciemną stronę mocy, podobnie jaki i życzenie śmierci.

Przechodzę obok pokoju dziadka, leży w bezruchu: - umarł! - wyrywa się moja własna, pełna nadziei myśl, - eee, oddycha - rozczarowuje ją druga.

Miałam też taką sytuację, gdy dziadek dostał krwotoku z pękniętego żylaka, a ja czekając na karetkę robiłam, co mogłam, żeby zatamować, płynącą strumieniem krew. Przemknęło mi wtedy przez głowę "a może pozwolić mu umrzeć?" Wiedziałam, że sumienie mnie zadręczy. Uratowałam mu życie i zafundowałam kolejne miesiące tortur. Niedźwiedzia przysługa raczej. A taki był piękny, słoneczny dzień, w sam raz na pogodne umieranie.

No, i jak to wszystko podsumować, jaki wniosek wysnuć? Wątek mi się nieco rozwarstwił, a wszystko przez to, że skrzyżowałam dwie blogowe notki, o starości i o moim przejściu na drugą stronę lustra. Ale jedno z drugim ma bezpośredni związek.

Z jednej strony ludzie w podeszłym wieku nikogo nie obchodzą, niech sobie będą, ale niech nie zawracają głowy. A z drugiej strony, ludzi starych, też nikt nie obchodzi, jak już trafi się ktoś, kto chce podać rękę, to złapią i szarpią bezwzględnie, aż się ma ochotę od nich uciec.

Jeszcze nie wiem, jak ja się zestarzeję, jeszcze nie wiem, czy uda mi się to zrobić z godnością, jeszcze się łudzę, że żyjąc świadomie dam radę.  Na pewno chciałabym rozumieć innych i być rozumianą, ale czy los będzie łaskawy i nie ześle złośliwej demencji, czy innego alzheimera? Pozostaje mi chyba mieć nadzieję, że doświadczanie cudzej starości, w jej brzydszej odsłonie, ma jakiś głębszy sens, którego na dzień dzisiejszy nie widzę.