Kolejne dni wyglądają podobnie. Obiecujesz sobie wstać wcześnie i od rana zabrać się do pracy. Około 11 sączysz leniwie pierwszą kawę, w południe bierzesz prysznic, pół dnia szukasz weny tracąc czas na smętne surfowanie po sieci – beznamiętne i bezmyślne. 

Przed wieczorem opieprzasz się w myślach za to opieprzanie, a po zmroku w końcu zasiadasz do znienawidzonego pliku o jakże wymownej nazwie emgieer.deoce i z trudem zapełniasz kolejne strony skrupulatnie liczonymi zdaniami, słowami, a najchętniej to znakami (bo tych najwięcej i można się łudzić, że się COŚ zrobiło). 

Jeśli przypadkiem masz lepszy dzień rozpędzisz się i piszesz do rana. Zasypiasz ze świtem z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku i padając w poduszkę przez ułamek sekundy myślisz: „a może jednak się uda?” Po długiej nocy znów nie udaje Ci się wstać tak wcześnie jak chciałaś. 

Któregoś dnia o 8 rano budzi Cię uparty telefon, którego nie mogłaś się spodziewać, bo nawet Rodzice już się przyzwyczaili do Twojego trybu życia i choć go nie akceptują to jednak nie dzwonią despotycznie o tak głupiej porze.
- halo? – mamroczesz w słuchawkę
- dzień dobry, tu Anna Kowalska z firmy XYZ, czy rozmawiam z panią Martuuhą?
-Tak, to ja, słucham.
-…………….. …. ……. w poniedziałek, o 8 rano – udaje mi się wyłapać z potoku słów tylko końcówkę.
- Yyyy – odpowiadam inteligentnie – Czy zechciałaby Pani powtórzyć?
- Oczywiście. Tak więc…. …. …. ……. w poniedziałek o 8 rano. Z nastawieniem, że zostanie już pani do pracy. Czy to Pani odpowiada?
Jest piątek – myślę szybko. – Na weekend wyjeżdżam, wrócę prosto do domu, bo to przecież tam bliżej, zabiorę parę rzeczy, fartem mam do dyspozycji auto. Dam radę. Jakoś.
- Tak, będę o 8. do zobaczenia. 

Siadasz na łózku trochę oszołomiona. Przypominasz wysłane kilka miesięcy temu CV, test z angielskiego, który rozwiązywałaś i rozmowę, na którą w wyznaczonym terminie nijak nie mogłaś się stawić, a inny termin ich nie interesował. Jednak sobie przypomnieli. No dobra, niech będzie. 

W ciągu kilku godzin pakujesz się nie tylko na weekendowy wyjazd, ale i kilka następnych dni. O dziwo, praca czeka na ciebie nie w metropolii, a na prowincji, z której pochodzisz. 
................................................................................................................

Denerwowała się. Nie wiedziała jak będzie wyglądać rozmowa, jak ma wyglądać praca i ona sama – w co się ubrać i co mówić? 

Była na czas. Wartownik wypisał jej przepustkę, drogę do biura pamiętała z poprzedniej tu wizyty. Uśmiechnięta sekretarka zaprowadziła ją do sali, zaproponowała kawę i przeprosiła, że pani dyrektor jeszcze nie przyjechała.
- Ale na pewno za chwilę będzie. 

Kawa była smaczna, a ona trochę mniej zdenerwowana. Dyrektorki wciąż nie było, pojawiła się przyszła kierowniczka z uśmiechem, przykrótkimi nogami i drugą kawą. Porozmawiały chwilę o jej niedokończonych jeszcze studiach, znajomości angielskiego i dziale, w którym miałaby pracować. Po chwili w drzwiach pojawiła się energetyczna blondynka, niewiele starsza od niej samej. Rozmowa z dyrektorką była krótka i aż nadto konkretna. Zaznaczyła w kalendarzu dzień jej obrony magisterki, uścisnęła dłoń i życzyła im obu owocnej współpracy. 

Kierowniczka zaprowadziła do działu. Był tak cholernie miały, klaustrofobicznie ciasny. Nie przyszło jej do głowy, że te dwie ciasne klitki to już koniec zwiedzania jej działu. Kierowniczka przedstawiła ją nowym kolegom (głównie koleżankom), wręczyła firmowe wdzianko i rzuciła na głęboką wodę. 

Kilka pierwszych dni towarzyszyło jej uczucie zagubienia (wciąż nie miała jeszcze odwagi wyjść na część produkcyjną zakładu sama; bała się, że nie znajdzie drogi powrotnej do biura) oraz gorąca (nieklimatyzowana klitka, w której w porywach przy 3 komputerach pracowało 7 osób). Jednolity biały fartuch, gumowane buty i czepek załatwiały jakiekolwiek problemy z dresscodem. 

Podziwiała sprawność koleżanek z działu w poruszaniu się w gąszczu chaotycznie poutykanych gdzie popadnie segregatorów. Starała się zapamiętać imiona ludzi pracujących przy produkcji i rozkład pomieszczeń. Piątego dnia wpadła jej w ręce mapa zakładu i przestała się gubić. Na kartce a4 systematycznie dopisywała kolejne, na wskroś fachowe, słówka i zwroty – podręczny słowniczek. Nie wiedziała, że za najdalej miesiąc nie będzie jej już potrzebny. 

Poznawała kolejne etapy produkcji, zakres obowiązków i dokumentację, która lada chwila ją dopadnie. Po pracy pędziła do domu i do nocy pisała pracę, wydzwaniała do promotora i słała mu tęskne maile o błagalnym wydźwięku (sprawdź pan te pracę, bo padnę trupem tu i teraz). 

Po dwóch tygodniach obroniła się na pięć, przegadała z promotorem kilka pożegnalnych godzin racząc się jego firmową herbatką. Obiecała sobie, że choćby nie wiem co uczci to odpowiedno, a nastepnego dnia, mimo obrzydliwego kaca stawiła się rano w pracy. 
.....

Kilka dni później z pracy odchodzi chłopak, którego miejsce zajęła, a który wprowadzał ją we wszystko. A więc została sama, rzucona na głęboką wodę. Trochę się boi, ale nie mówi o tym głośno. Stara się cicho o tym też nie mówić. Na wszelki wypadek. 

Biega na ksero, wyłudza od sekretarki kolejne ryzy reglamentowanego papieru, wyszukuje w sieci podyktowane przez kierowniczkę rozporządzenia i zajmuje się temu podobnymi ambitnymi pracami biurowymi jak przekładanie zawartości jednego segregatora do drugiego. 

Kolejne tygodnie, kolejne wyzwania, może w skali mikro, ale każdego dnia czuła, że robi krok do przodu. 

Nigdy nie czuła się zbyt pewnie w angielskim, dzięki znajomości którego dostała tę pracę (przy braku doświadczenia i nieukończonych studiach). Tłumaczyła wielostronicowe sprawozdania z audytów, prowadziła korespondencję, oprowadzała po zakładzie zagranicznych gości, prowadziła z nimi rozmowy o wprowadzeniu nowych produktów i gadała przez telefon. 
Tak, tak, w międzyczasie dostała służbowy telefon. Trochę było jej głupio (nikt w dziale nie dostapił tego ‘zaszczytu’),ale z drugiej strony śmiała się w duchu, bo wiedziała, że narzędzie całodobowej kontroli pracownika nie sprawdzi się na jej prowincji, gdzie aby złapać zasięg trzeba wejść na dach stodoły ;-). 
Gadała więc przez ten telefon z angolami i różnymi innymi. Pewnie Anglicy mieli ubaw z jej jąkania i brakach w gramatyce, ale rozumiała ich, a oni ją i jakoś szło do przodu. 

Mozolnie wypełniała sterty dokumentów, starając się nie robić w nich zaległości, choć z drugiej strony nie mogła uwierzyć, że to możliwe. Coraz lepiej orientowała się kto za co jest odpowiedzialny. Wiedziała kogo i za co może opieprzyć i kiedy trzeba korzystała z tej wiedzy. Pamiętała kto pije herbatę, kto rozpuszczalną, a kto słodzi fu siarę. 

Kiedy trzeba zostawała po godzinach, czasem do nocy, uparcie jednak broniła czasu poza pracą – nie zabierała tłumaczeń ani dokumentów do domu. Po audytach jeszcze długo huczał jej w głowie angielski, po angielsku myślała w sklepie co kupić na kolację, po angielsku gadała sama ze sobą wracając autem do domu. 
........

Początkowo każdego dnia zdawała w domu relację z tego co i jak dziś robiła; co ją zdziwiło, czego nie ogarnia, czego się boi, a czego nie rozumie. Potem jednak coraz częściej wracała tak zmęczona, że nie miała siły wydobyć z siebie skleconego byle jak zdania. 

Pocztę sprawdzała co kilka dni, nie miała kiedy odpisywać na zaległe maile, więc i tak przychodziło ich coraz mniej. Przed snem probowała odezwać się choćby smsowo do znajomych, których tak bardzo jej tu brakowało. Nie raz i nie dwa zasnęła z telefonem w ręce, w połowie zdania...

Kontakt ze znajomymi ze studiów był lichy, wiedziała jednak, że każdy orze jak może, z pracą ciężko, łapać się trzeba czego się da. Jej się trafiło. Praca w zawodzie, którego zarzekała się nie opuszczać, który tak bardzo jej pasował. Miała fart. 

Tylko dlaczego wczoraj padła o 21 w łóżko, nie mając siły majtnąć nogą i przez dwie godziny szlochała – ze zmęczenia, z tęsknoty za Ludźmi, za całkiem inną czasoprzestrzenią, za życiem, które… gdzie indziej? 

Nie tak wyobrażała sobie dorosłe życie. Nie tak.