W związku z tym, że Pan S. skończył wreszcie remont trwający u mnie w domu prawie dwa miesiące (miał trwać dwa, góra trzy tygodnie) stwierdzam, że mam dość remontów na całe życie. Nigdzie nie mam zamiaru się przeprowadzać, nigdy, przenigdy. Nie mam też zamiaru bywać u ludzi, którzy mają aktualnie remont, a mimo to zapraszają na kawę i pogaduchy, nie i jeszcze raz nie. Chcę zapomnieć. Tak chcę zapomnieć, otrzepać się wreszcie z kurzu, umyć podłogi i żyć jak człowiek, czyli normalnie, swobodnie czuć się we własnym lokum, a nie chować po kątach. 

Ogłaszam, że mam zamiar urządzić pierwszy raz w życiu parapetówkę i szukam doradców. Bo choć w życiu remontów przeżyłam wiele, to takiej imprezy na nowym mieszkaniu, po remoncie nie urządzałam nigdy, więc lepiej późno niż wcale, prawda? Zaproszę rodzinę. Znajomych też zaproszę. Na raz czy na dwa razy? Coś ugotuję. Tylko co? A może tzw. szwedzki stół zrobię. Nie namęczę się wtedy a wszyscy będą zadowoleni. I nie będę musiała ze strychu ciągnąć stołu i krzeseł. Wystarczy to co jest. Jedzonko porozstawiam na półkach. A może jednak jakoś inaczej by to zorganizować? Może macie jakieś doświadczenie? Jakieś pomysły? Na pewno macie. Słucham, co proponujecie? 

No i zapuszczę w związku z tym wszystkim korzenie. Na stałe, na zawsze. Nic mnie stąd nie wyrwie, nic nie ruszy. Będę jak dąb. No może po latach będę wspominać cudowne remontowe chwile spędzone z Panem S. za ścianą jako niezmiernie ekscytujące albo romantyczne, ale nie dziś. Dziś jedynie mogę powiedzieć każdemu, kto chce się remontować, że remont to koszmar, a prawdziwi spece od wszystkiego to ściema. Nie ma ludzi absolutnie wszechstronnych jeśli chodzi o remont, słownych i punktualnych do tego, takich na których absolutnie można liczyć i współpracować. Zawsze coś wyskoczy przy okazji zaawansowanych prac, coś takiego na co nie ma się wpływu i niestety trzeba się podporządkować albo zaakceptować. No ewentualnie zwrócić się o pomoc do „sił wyższych”, takich, które ruszą serce i całą resztę naszego speca. 

A było to (pokrótce oczywiście) tak. Jakieś dwa miesiące temu stanęła przede mną cudowna wizja remontu. Spadła jak grom, a ja się jej poddałam. Co ja mówię! Czekałam na to przecież, marzyłam dniami i nocami. Więc nie czekając na nic, nie oglądając się na finanse, niedogodności pogodowe i trudności mieszkaniowe w tym czasie z remontem związane zaczęłam roztaczać sobie i małżonkowi wizje jak to pięknie, i czysto, i spokojnie na lata będzie po szybkim remoncie. Tak, same korzyści. 

Zadbałam sama, samiuteńka o pana do remontu. Zadzwoniłam tu i tam, obgadałam koszty, umówiłam na spotkanie, na termin rozpoczęcia prac. Jaka byłam szczęśliwa, że znajomy Pan S. jest „wolny” i podejmie się wszystkich prac. Kiedyś już remont u nas przeprowadzał, był dobry. Punktualny, słowny, dokładny, nawet aż za dokładny, uczciwy, pracowity, tani…Same pozytywy. 

Prace ruszyły. Wybrałam farby o cudownie brzmiących nazwach typu słoneczna sawanna, piasek pustyni, poranna poświata czy różana altana. Albo mniej pięknie brzmiącą, ale jakże intrygującą jesienną pieczarkę. Zakupiłam panele i wydawało mi się, że najgorsze już za mną. Bo przecież wiadomo, że wybór farb to nie jest prosta sprawa. Remont robi się zazwyczaj na lata, nie na chwilę trwającą tyle co kolorystyczny kaprys. Ale jakże się myliłam. Do remontu potrzeba było tysiąca innych rzeczy, jak się okazało niezbędnych, podstawowych. Farby i panele to sprawa drugorzędna. No tak ale ja jestem kobietą, więc nie muszę wiedzieć, znać się na tym co dla prawdziwego faceta, fachowca jest oczywiste, prawda? Lekcję odbyłam i pracę zadaną odrobiłam.
 
Z karteczką gęsto zapisaną drobnym maczkiem kolejny raz odwiedziłam duży budowlany market, błagając prawie na kolanach o pomoc wędrujących, zdawałoby się bez celu, po sklepie panów w czerwonych służbowych uniformach. Pomogli mi, a jakże. I jacy byli mili! Niestety szybko się okazało, że nie byłam wystarczająco miła ja, by przyłożyli się solidnie do pracy. Musiałam wymieniać uszkodzone panele (nie zastanowiło mnie dlaczego normalnie kosztujące drugie tyle panele teraz są o połowę tańsze), farbę, bo biel okazała się nie całkiem biała (tu również zadziałała super promocja), jakieś narożniki nie były jednakowe, jednych śrubek było zbyt mało innych za dużo. Nic to. Wymieniłam. Było minęło. Prace jakoś się posuwały. W żółwim albo jeszcze wolniejszym tempie, bo Pan S. pracuje zawodowo gdzie indziej, więc odwiedzał nas zmęczony po pracy jedynie na dwie, no trzy godzinki dziennie z wyjątkiem piątków i sobót, bo w tedy z przerwą na obiad pracował cały dzień. 

Nie będę was zanudzać dalej szczegółami, bo pewno każdy z was choć raz w życiu „przeżywał” remont, ale koniecznie muszę jeszcze o czymś wspomnieć, koniecznie. Nie łudźcie się nigdy, że prace, które nawet jeśli dobiegają ku końcowi nie mogą być przerwane. Zawsze pojawi się coś, albo ktoś kto waszego speca oderwie od pracy. W moim wypadku było to coś tajemniczego, nie do końca nam odkrytego, choć jak się z czasem okazało gdzieś tam w kontekście jakiejś rozmowy bardzo oczywistego. Tygodniowa, niezapowiedziana przerwa w pracach przyprawiła mnie o nerwy jakich u siebie nie podejrzewałam. Byłam całkiem bezsilna, bo żadne siły, moce ani linie czy fale telefoniczne nie były w stanie mnie połączyć z Panem S. Próbowałam nawet telepatii. Śniłam o nim i nic. Byłam zdesperowana, a w desperacji jak wiadomo człowiek chwyta się różnych pomysłów. Wymyśliłam np. (o wielka naiwności!), że nagram się Panu S. na sekretarkę skoro nie odbiera telefonów i zagrożę zerwaniem umowy, że nie zapłacę ani grosza za to co robił do tej pory. Myślałam, że go to ruszy. Nie ruszyło oczywiście. 

Wykopałam więc spod ziemi innego fachowca i umówiłam się na dokończenie prac. Oczywiście akurat kończył inną „fuchę”, więc miał być wolny, początkowo na parę godzin dziennie(skąd ja to znam), ale potem, to już był gotów całe dnie pracować, za kwotę zdecydowanie wyższą niż poprzednik oczywiście. Było mi wszystko jedno. On się zgodził, ja też przystałam na wszystko co sobie Pan jakiś tam zażyczył. Kurz, brud, wszystko na dobrej drodze ku końcowi, ale niedokończone budziło grozę. A w tym wszystkim ja, dziecko i mąż. Ale głównie ja. Od rana do wieczora. Chciałam remontu to miałam. 

Ostatecznie z Panem jakimś tam widziałam się tylko raz, bo wrócił skruszony mój Pan S. Zabrał się do pracy i choć z małymi przeszkodami i opóźnieniami czasowymi jakimi okazały się święta wszystko dobiegło końca. Amen. A, zapomniałam, jeszcze trzeba przymocować jakieś tam ćwierćwałki do podłogi. Tak, tylko nigdzie nie ma pasującego koloru. „Ale to w sumie drobiazg te małe szpary przy ścianach. Trzeba było widzieć jakie były ściany miesiąc temu! A jaka podłoga! Zrobi się, pomalutku, spokojnie.” 

Nie sądziłam, że kiedykolwiek ucieszy mnie perspektywa mycia okien i podłóg, układanie dywanów, wycieranie opadającego wszędzie i wciąż pogładziowego pyłu. Ale tak jest, to właśnie dziś mnie cieszy. No i muszę mimo wszystko pochwalić mojego Pana S. Wszystko, wszyściutko zrobił perfekcyjnie, no może poza…a nieważne. Miałam przecież opisać i zapomnieć o tym co było. Jest pięknie. Świeżo i czysto. I oby tak pozostało na lata. Tylko ciągle się nie mogę zdecydować czy polecać znajomym, przyjaciołom, rodzinie mojego (tak mojego) Pana S. fachowca, speca od remontów, złotą rączkę. Może jednak jest tego wart, ale z zastrzeżeniem i tak na marginesie, że „on nie pije, nie pali, ale jak mu każą…” to potem musi odchorować, wydobrzeć a to trwa tydzień, no może troszkę dłużej. 

Tak, za oknem piękna pogoda, a w perspektywie wiele wakacyjnych wolnych dni. Może chcecie odnowić szybko mieszkanie? Bardzo polecam remont jako lekarstwo na nudę albo brak mocnych wrażeń. Jeśli chcecie wzmocnić efekt to korzystajcie z wszelkich promocji, obniżek i dobrych rad bardzo nam życzliwych fachowców. Powodzenia kochani.