Zaczęło się od tego, że sama uszyłam sukienkę.

Odciętą pod biustem, bez rękawów. Góra była srebrna, dół biały.
Na tym białym ponaszywałam srebrne kółka - takie jakby cekiny, tylko duże. Zrobiłam z nich piękny geometryczny wzór.

Sukienka - cudo.

Pracowałam nad nią wieczorami, regularnie pokazując efekty kolejnych etapów prac przyszłemu mężowi. Mierzyłam i kazałam podziwiać.

Data ślubu była już ustalona. Na 13 dzień wiosennego miesiąca, w którego nazwie nie ma litery "R".

Tego dnia wcześnie rano spadł śnieg.
Bukiet, co miał być z łąkowych kwiatów - przemarzł - i go nie było.

Potem zepsuł się samochód.
Wszyscy niemal goście byli już w drodze na nasz ślub - z wyjątkiem właścicieli citroena typu "cytryna" vel "kaczka" z brezentowym dachem.
Z oczywistych względów nie zostawili nas w domu. Pojechaliśmy wszyscy niewielkim tym samochodem: pięć osób dorosłych i trójka dzieci.

Po drodze okazało się, że obrączki zostały w domu, ale było już za późno, żeby wracać.
Pożyczyliśmy szybko od świadka i jego małżonki.

Z powodu śnieżycy spóźnili się na ślub rodzice - i moi, i Pana Młodego.

Dziecko nasze głośno protestowało przeciwko rozłące ze mną - wzięłam więc ślub z dzieckiem na ręku.

Potem było już nieźle - dobra zabawa, koncert bębniarzy, DJ z Warszawy... Kolega fotograf robił zdjęcia.
Dostaliśmy potem i odbitki, i filmy na wypadek gdybyśmy tych odbitek chcieli więcej (nikt nie słyszał wtedy jeszcze o cyfrówkach).

Potem dziwnym jakimś trafem wielka koperta ze zdjęciami zginęła.

A życie płynęło dalej...

Z mężem moim, świeżo poślubionym urządzaliśmy się w naszym domu.
Udało nam się okazyjnie kupić piękny stary kredens kuchenny.
Starego grata wynieśliśmy więc na podwórko, żeby robił za mebel ogrodowy.

Po roku okazało się, że mebel ogrodowy słabo zniósł deszcze, śniegi i mrozy, na które był narażony. Trzeba więc było go rozebrać i zrecyklować w ognisku.
Przy rozbieraniu mebla znalazły się ślubne zdjęcia...
Wsunęły się one onegdaj między szufladę a tylną ściankę (co robiły w kuchennym meblu???) i grzecznie czekały aż ktoś je znajdzie...

Niestety opady atmosferyczne oraz niskie temperatry zdjęcia zniosły tak samo źle, jak mebel, w którym się ukryły.
Były rozmazane i upstrzone wielkimi białymi plamami. Obrazki - krótko mówiąc - spłynęły.
~
Małżeństwo moje od dawna już nie istnieje i, kto wie... może jedną z przyczyn było zlekceważenie starych "świętych" obyczajów - jak np tego, że
sukni ślubnej Pannie Młodej nie wolno szyć własnoręcznie.
I naprawdę nie powinna się w niej Panna Młoda pokazywać przyszłemu mężowi przed ślubem.

Tak, że drogie Panie oraz Panny - lepiej kupić TĘ, TĄ lub TAMTĄ kieckę niż się samej umęczyć.

A z przesądami lepiej nie igrajmy, bo się można losowi narazić...

~

Sukienkę moją ślubną zgubiłam.
Chyba...
Bo od lat nie mam pojęcia, gdzie jest i co się z nią stało...