Miałam ogromny problem z zatytułowaniem tego tekstu, dlatego zostałam przy Moim Manifeście. Mogłabym dodać: żalu, bólu, bezsilności, poczucia skrzywdzenia, a przede wszystkim obezwładniającego strachu! Napiszę teraz o czymś, co jest moim nieodłącznym kompanem, mym piętnem. Jeszcze nigdy nikomu, nawet sobie, od początku do końca nie powiedziałam co czuję.

Od jakiegoś czasu usiłuję normalnie funkcjonować. Właśnie siedzę w pociągu i wracam z pracy do domu. Próbuję nie płakać.

Każdy z nas, wierzący bądź nie, ma jakieś wspomnienia związane ze Świętami Bożego Narodzenia. Czasami lepsze, czasami gorsze, ale najczęściej chętnie do nich wracamy, bo przypominają nam o beztroskich latach dzieciństwa. Moje do niedawna nie były najwspanialsze, ale zeszłoroczne Święta i wydarzenia z nimi związane, przeszły same siebie i powodują dreszcze.

Jest ich także pozytywny aspekt. Na własnej skórze przekonałam się, że jak niemal wszyscy młodzi ludzie, wbrew własnym imaginacjom, żyłam w przekonaniu o swojej niezniszczalności, nietykalności i nieśmiertelności. Nareszcie spadły mi klapki z oczu. Szkoda tylko, że w takich sposób.

Pisząc ten tekst chciałabym powiedzieć NIE! swojemu wybujałemu STRACHOWI. Chciałabym powiedzieć mu PRECZ! i wznoszę niemy krzyk: WY-NO-CHA!

Chciałabym powiedzieć ŻALOWI – ukój mój BÓL, NIE POTĘGUJ GO!

Chciałabym powiedzieć BÓLOWI, by odszedł w pokoju, ponieważ uświadomił mi już jak zadufanym, egocentrycznym człowiekiem byłam.

Chciałabym, aby BEZSILNOŚĆ zmieniła swe pasywne oblicze, które tylko potęguje wszelkie negatywne emocje i rodzi AGRESJĘ.

Chciałabym by POCZUCIE SKRZYWDZENIA umarło i nie znalazło żywiciela pod innym dachem.

Staram się radzić sobie sama, wciąż się uśmiechać i cieszyć życiem, ale moje demony zostały poczęte zimną, ciemną nocą i gdy tylko MROK zapada poszukują mego towarzystwa. Gdy już mnie dopadną – oplatają jak bluszcz, dopóki nie odnajdę spokojnej przystani – wtedy odchodzą niepocieszone, pozostawiając na mojej skórze ślady.

Czytajcie uważnie, skoro już tu jesteście. Podzielę się z wami swoją historią. Obarczę odpowiedzialnością.

NAZYWAM SIĘ AWARIA. MAM 22 LATA. JESTEM OFIARĄ GWAŁCICIELA, MORDERCY I DAMSKIEGO BOKSERA.

Już wkrótce minie rok odkąd zostałam dotkliwie pobita ostrym narzędziem. Przez ponad dwa miesiące byłam całkowicie zależna od swoich bliskich. Fizycznie i psychicznie. Nie życzę nikomu upokorzenia, które musiałam znosić z rąk swego oprawcy i w chwilach, gdy jako normalny, zdrowy na umyśle, dorosły człowiek musiałam prosić by ktoś mnie nakarmił, umył, czy podtarł, bo moje ręce były niezdolne do tych podstawowych czynności.

Moim jedynym pocieszeniem jest to, że tej parodii człowieka nie udało się dopiąć swego, a to tylko dlatego, że obca osoba zlitowała się nade mną i odstraszyła krzykiem napastnika, pozwalając mi na ucieczkę.

Dobija mnie fakt, że przez wiele miesięcy więziono człowieka, który (jak twierdzą dowody, a raczej ich brak) nie był odpowiedzialny za te czyny oraz to, że ten psychopata ciągle jest na wolności. Boję się, że kiedyś mnie dopadnie, że skrzywdzi jeszcze jedną kobietę. Bardziej niż mnie.

Tak naprawdę piszę to wszystko do ciebie. Krzyczę z całej duszy: WYPIERDALAJ Z MOJEGO ŻYCIA!!! ZABIERZ TE WSZYSTKIE DEMONY! ZACHOWAJ DLA SIEBIE STRACH, CIERPIENIE, NIEPEWNOŚĆ! ŻAL, GORYCZ ORAZ NIENAWIŚĆ! JA ICH NIE POTRZEBUJĘ! CHCĘ BYĆ WOLNA I IŚĆ PRZEZ ŻYCIE BEZ TEGO BALASTU.

Wierzę jedynie, że CZAS mnie uleczy. Ciągle korzystam z jego terapeutycznej mocy. Ufam, że jest lepiej. Z dnia na dzień.

Jak długo jeszcze będziesz mnie dręczyć?

***

Obrazek znaleziony w galerii Google.