Próbując brać czynny udział w życiu swej małej ojczyzny, Jan pisywał do lokalnego tygodnika. Nie etatowo, wszak pracował w innej branży, ale dwa-trzy razy w miesiącu zdarzyło mu się napisać felietonik albo komentarz do bieżących wydarzeń jego Prowincjonalnej Mieściny. Teksty do redakcji tygodnika podrzucał zwykle idąc z pracy; było po drodze. Zazwyczaj zamieniał, przy okazji, dwa słowa z sekretarką w redakcji albo którymś z etatowych, przypadkowo spotkanych, dziennikarzy. Tym razem było zupełnie inaczej.

- Będzie pan łaskaw poczekać, panie Janie. Naczelny chciałby z panem słówko zamienić – zakomunikowała sekretarka.

- Oczywiście – oznajmił Jan – czy coś się stało? – zapytał, zdziwiony wyjątkowością sytuacji.

- Nic, nic, ale naczelny bardzo prosił – odparła sekretarka i poprowadziła Jana do gabinetu szefa.

- Drogi panie Janeczku – zaczął naczelny, po zamknięciu drzwi – abyśmy mogli drukować pańskie felietony, niezbędne jest podpisanie przez pana pewnego oświadczenia. To czysta formalność, ale inaczej, rozumie pan, się nie da.

Naczelny podsunął mu druk, z którego wynikało, że Jan oświadcza, iż nie brał udziału w gwałcie na niejakiej Marioli Matusik, dokonanym w grudniu 1981 r., a także nigdy później nie pomagał w ukrywaniu sprawców tego czynu.

- Pan redaktor raczy żartować – zaczął Jan – przecież wszyscy wiedzą, że nie mam z tym nic wspólnego.


- Oczywiście, oczywiście – odparł naczelny z uśmiechem - pańska opinia jest nieposzlakowana, a życiorys wręcz kryształowy i nikt nie śmiałby pana podejrzewać o taki czyn, ale wyszła uchwała Gminnej Rady, która zabrania pisania w naszej gazecie wszystkim, którzy takiego oświadczenia nie złożą.

- Dobrze – odparł Jan – to ja nie będę pisał.

- Panie Janeczku – naczelny przestał się uśmiechać – niech pan nie robi głupstw; da pan zły przykład innym. Idąc w pana ślady, mogą odmówić podpisania oświadczenia tacy, którzy mają coś na sumieniu.


- Co pan też opowiada – oburzył się Jan – wszyscy wiedzą, kto zgwałcił Matusikową, a na komisariacie są dokumenty, z których wynika dokładnie, kto im pomagał. To, że nikt za to nie poniósł odpowiedzialności, to nie moja wina.


- Panie Janie – Jan przestał być dla naczelnego Janeczkiem – czy pan rozumie, że nawołuje pan do łamania prawa.




- Coś podobnego? – Jan nie mógł uwierzyć – do niczego nie nawołuję, tylko stwierdzam, że żadnego oświadczenia nie podpiszę, a jeśli prawo, w związku z tym, wymaga ode mnie zaprzestania pisania do waszego tygodnika, to zaprzestanę, co oznacza, że się do prawa zastosuję.

- Nie wiem, czy pan sobie zdaje sprawę z tego – naczelny wydawał się tracić cierpliwość – że odmowa podpisania oświadczenia może być, przez niektórych, potraktowana jak przyznanie, że jednak coś pan z tym wszystkim miał wspólnego?


- Panie redaktorze, nie interesuje mnie to, co pomyślą niektórzy. Dlaczego wymiar sprawiedliwości nie może udowodnić winy winnym, a innych zostawić w spokoju? Przecież winni też mogą napisać, że nic nie mają z tym wspólnego.


- Oczywiście, mogą, ale wtedy się im udowodni, że kłamią.


- To zostawcie w spokoju niewinnych, a od razu zajmijcie się winnymi. Zaoszczędzicie czas, pieniądze i nie zrobicie z siebie pośmiewiska. Pan pozwoli ten tekst – Jan wyjął z ręki naczelnego swój najnowszy felieton – on już się panu nie przyda. Do widzenia, choć pewnie nie prędkiego.


Wracając do domu, zastanawiał się, czy dziś rano nie okłamał swego syna, mówiąc mu, że żyje w kraju, w którym udowodnić trzeba winę, a nie niewinność.


P.S. Powyższy tekst ujrzał wirtualne światło w dniu 11.03.2007r. na moim "okręcie flagowym" tj. wwwblog.blox.pl