Niedzielne poranki zawsze upływały Holmesowi leniwie. Szczególnie te jesienne, zamglone, deszczowe, skłaniające do refleksji bardziej, niż do działania. Były to warunki wręcz wymarzone dla jego rozważań, analiz i zagłębiania się w roztrząsaniu istoty szczegółów, pozornie nieistotnych, które jednak, po bliższym poznaniu, mogły dawać świadectwo niejednej prawdzie.

Nie inaczej było tego niedzielnego, listopadowego ranka, kiedy znacznie wcześniej niż zwykle zastałem Holmesa zatopionego w fotelu i w lekturze codziennej, choć nie dzisiejszej, gazety. Słowo, lektura, nie najlepiej oddaje zajęcie, któremu się oddawał, bowiem cały czas wpatrywał się wyłącznie w pierwszą stronę gazety i zdawał się bardziej zadumany, niż zaczytany. Śniadanie, które panna Hudson przyniosła już dość dawno, stało nietknięte. Na dźwięk mojego powitania, ożywił się.

- Czy przeglądałeś, drogi Watsonie, sobotnią gazetę? Spójrz, jaki ciekawy podpis pod zdjęciem na pierwszej stronie. Posłuchaj fragmentu: Dominika Kulczyk-Lubomirska z mężem. Ciekawe, nieprawdaż? Jeden podpis, a ile mówi – Holmes spoglądał na mnie, próbując odnaleźć ślady mego zainteresować, zapominając nawet odpowiedzieć na moje powitanie.
- Dzień dobry, Holmesie – powtórzyłem - A cóż takiego może mówić, ponadto, że przedstawia osoby na fotografii?

Ton mego głosu, poddający w wątpliwość chęć poznania odpowiedzi, nie zraził Holmesa, nie musiałem więc na nią długo

czekać. Mój przyjaciel nie często rezygnował z próby zainteresowania mnie swoimi odkryciami.

- Dzień dobry, Watsonie – odparł wyraźnie przymuszony i powrócił do swych spekulacji - Nie sądzisz, że nie najgorzej byłoby nazywać się Lubomirski albo Zamoyski? Oczywiście nie dla nas, ale dla jakiegoś młodego, ambitnego dżentelmena. Możnaby się ożenić z potomstwem nowej magnaterii i uwolnić się od wszelkich dolegliwości egzystencji. Nikt by nie pytał, czyś bogaty, piękny, inteligentny; z takim nazwiskiem? Bo rozumiem, że dobrze czytam. Skoro Kulczyk-Lubomirska, to z domu Kulczyk, a primo voto Lubomirska, nieprawdaż?
-     Dobrze czytasz, Holmesie, ale te nazwiska nic mi nie mówią.
- Oj, Watsonie, przecież Lubomirscy czy Zamoyscy, to najznamienitsze arystokratyczne nazwiska Europy. Gdybyś czasem wychylił swój nos poza granice starego Albionu, to nie byłyby ci obce.
- Co ty powiesz? Czy to już wszystkie rewelacje, jakie wyczytałeś?

Nie kryłem ironii, ale uznałem ją za usprawiedliwioną, bowiem uwaga Holmesa dotknęła mojej angielskiej dumy.

-  Co jeszcze czytam? Pewnie cię dziwi, drogi Watsonie, dlaczego podejrzewam, że mąż owej damy, choć nazwisko nosi znamienite, niekoniecznie z najbardziej arystokratycznego i ustosunkowanego rodu się wywodzi, a także majętnościami rodzinie małżonki nie dorównuje?
-    No właśnie, skąd takie podejrzenie?
- Widzisz, przyjacielu, gdyby to był najczystszej wody arystokrata, a ponadto majętny, to podpis brzmiałby np.:

Maurycy hrabia Lubomirski z małżonką, a jest... wiadomo jak.
- To interesujące, rzeczywiście – po raz pierwszy, w tej rozmowie, domysły Holmesa wzbudziły moją ciekawość – ale, w tej sytuacji, taki pozorny arystokrata nie zapewnia pełni splendoru.
- W tym kraju, o którym mowa, nie jest to duży problem – stwierdził Holmes, tonem charakterystycznym dla znawcy - Czym jest tak niewielki defekcik, przy okoliczności, że wnuki, Watsonie, wnuki będą nosiły nazwisko Lubomirscy? Wyobrażasz sobie? Nie jakiś tam Watson, czy jeszcze bardziej prowincjonalnie brzmiące, Holmes.
-  To ja już bym wolał, Holmes.
- Oj, Watsonie, ty nadal nie rozumiesz. W tym kraju wszystko wygląda inaczej, niż u nas. Czy wiesz kogo tam, ostatnio, wybrali prezydentem?
- Nie mam pojęcia.

Holmes wstał, pochylił się nade mną i szepnął mi do ucha nazwisko, którego już nie jestem w stanie sobie przypomnieć. Kiedy wrócił na swój fotel, spotkał się z  moim wzrokiem, zdradzającym dezorientację i zdziwienie. Holmes sięgnął do szuflady biurka i, po chwili, pojawiło się na nim kilka fotografii, wyjętych z wcale nie cienkiej teczki.
 
- To on? – nie dowierzałem, spoglądając na zdjęcia - Czyżbyśmy mieli w naszym archiwum jego dossier?
- Mamy, oczywiście, że mamy, Watsonie. Jedyna taka teczka na świecie; nawet IPN jej nie ma. Stąd, między innymi, wiem, że w tym kraju nic nie wygląda jak u nas.
- A tak w ogóle, to po co im prezydent?
- Ktoś musi być głową państwa – wyjaśnił Holmes.
- A króla nie mają?
- Nie mają, już od ponad dwustu lat.
- Dziki kraj.