Jesteś nieświadomym egoistą i egocentrykiem. Biorąc ostatni owoc z patery, nie pytasz nigdy, czy ja, albo twoje dziecko ma na nie ochotę. Nie pytasz, chociaż ty zjadłeś już cztery…

Nie chce ci się zanieść ogonka od jabłka, albo gruszki do kosza, zwyczajnie - rzucasz za fotel. Wszędzie pełno jest takich śladów twoich „zbrodni”, gdy sprzątam. Nie zwracam ci uwagi. Bo sprzątam ja, ty – tylko przewracasz oczami, czujesz się winny, a sprzątać nie masz ochoty. Za każdym razem mówisz: Kochanie, zostaw ten odkurzacz, ja za chwilę odkurzę, tylko cośtam, cośtam. Kilka razy zostawiłam, stał i przeszkadzał wszystkim w naszym małym mieszkanku. Długo stał. Nic nie powiedziałam. Zero komentarza. Odkurzyłam, po kilku godzinach, korzystając, że byłeś w łazience. Oczywiście, już, już miałeś się obrazić. Rozbroiłam cię uśmiechem i pocałunkiem. I stwierdzeniem, że lepiej zajmij się swoją pracą, a ja sobie poradzę sama.

Nie znoszę tej piramidy ubrań, którą wieszasz na oparciu krzesła, w naszym pokoju. Zaparłam się, czekałam, aż sam zrobisz z tym porządek. Nie zrobiłeś. Nigdy nie robisz, po prostu wieszasz kolejne. Czasem krzesło się przewraca pod ich ciężarem. A ty pytasz: Czy mam jakieś czyste spodnie, koszulę? Nie – odpowiadam, nie dałeś do prania. Znudziło mi się zbieranie po kątach.

Twój syn potrafi uruchomić pralkę, powiesić pranie, ty – nie. Inna rzecz, że on też nie chce. Ale, czasami, gdy ja odmawiam wstawania nocą, robi to, chociaż na suszarce znajduję rano glutki, a nie skarpetki, czy majtki, to mimo wszystko – on lepiej, czy gorzej, to jednak – wiesza.

Najlepiej się czujesz, gdy siędniesz sobie z nogami na biurku, klawiaturą na kolanach, wzrokiem wlepionym w monitor. Wydajesz przy tym mnóstwo odgłosów, które słychać nawet w kuchni. Oczywiście, mają świadczyć, że ciężko pracujesz. Pracujesz, wiem, ale czemu wszyscy muszą być informowani, jak ważna i stresująca jest twoja praca? Bo twoja praca jest najważniejsza. Chociaż zarabiamy tyle samo, a ja dźwigam ponadto cały zestaw obowiązków domowych.

Do ciebie nie można dzwonić w żadnej sprawie, gdy jesteś w pracy. Masz tyle na głowie, nie możesz rozmawiać. Nie dzwonię wcale, chyba, że się pali ( nawiasem mówiąc, nie znoszę rozmów przez telefon). W drugą stronę działa to tak: Dzwonię i dzwonię do ciebie, a ty nie odbierasz! – Byłam na nasiadówce, albo rozmawiałam z innego aparatu, albo był jakiś pracownik w ważnej sprawie. Teraz oddzwaniam, bo już mogę. O co chodzi? Teraz to już nic! Chciałem, żebyś zadzwoniła do pasożyta, czy nie będzie w X, bo ja potrzebuję, etc. itd.

Cholera! To nie mogłeś sam do niego zadzwonić???- pomyślałam, ale nie wyartykułowałam głośno. Czy to normalne, żeby z własnym dzieckiem rozmawiać przez pośrednika?!

Najbardziej złościsz mnie, gdy pytasz wieczorem: Gdzie ty się tak zdążyłaś załatwić? To w kwestii napadów potwornie męczącego kataru. Tyle, że ja mam alergię na roztocza. Alergię mam od wielu lat, ale ty za każdym razem zadajesz mi to pytanie, a ja za każdym razem odpowiadam, że to tylko alergia i że za 2 godziny przejdzie. Ilu lat potrzeba, żeby to zapamiętać? 27 to za mało? Za mało. Zbyt mało też, żeby zauważyć, że jak mało która kobieta, nie znoszę biżuterii. Tego też jednak nie dostrzegasz. Ale to drobiazg!

Nie lubię w mężczyznach wielu wad, ale jeżeli o nich mówię, to wyłącznie żartem. Faceci mają skłonność do obrażania się o byle co. I zawzinają się, trzeba co najmniej tygodnia, żeby obraza majestatu się wypaliła. Zaobserwowałam, że mniej więcej po takim czasie zapominają o co się obrazili. ”Przepraszam”- nie ma w męskim słowniku, wina absolutnie nie może leżeć po męskiej stronie. Trzeba udawać, że obrazy nie było. Czyli – nic się nie stało, przechodzimy do porządku dziennego. Jaśnie Pan raczył się odgniewać.

Co lubię, w tobie, Mój Mężczyzno? Lubię z Tobą rozmawiać. Nie muszę gadać o kieckach, makijażu, fryzjerze, modzie, co, kto i z kim, ani dlaczego. Nie muszę się zachwycać twoją nową bluzeczką, ani kolorem włosów. Ja nie zauważam takich szczegółów, a koleżanki – i owszem, zawsze... smętnie zwisającą nitkę u spódnicy także.

My rozmawiamy sobie o rzeczach, które obchodzą mnie o wiele bardziej, niż szmatki i gałganki, albo nowy odcień pomadki, czy odlotowy zapach perfum.

Bawisz mnie, gdy usilnie odwracasz moją uwagę, mijając księgarnię, albo sklep z fajansem, a za wszelką cenę usiłujesz mnie zmusić do zakupu czegoś na grzbiet. Chciałam cię zabić, gdy kupiłeś mi suknię balową, piękną, czarną i długą. Nie mamy wielkiej szafy, więc od trzech lat upycham ją w szufladzie, wiedząc, że nigdy jej nie założę. A mamy tyle potrzeb… Ty jednak chciałeś zrobić mi przyjemność, więc – znowu milczę.

I lubię, gdy mówisz sobotnim wieczorem, po ciężkim dniu: „ Moja ty opoko, jedyna moja pociecho, dobrze, że jesteś. Chodź, przylep się.” I to mi wystarczy za wszystko. Nigdy się nie dowiesz, czego w tobie nie lubię, bądź sobie, jakim chcesz. Paraduj sobie w swoich starych spodniach i powyciąganym swetrze, z zarostem na twarzy.
I bądź przy mnie.

Lubię facetów. Pod warunkiem, że nie są zniewieściali i ich zainteresowania nie błądzą wokół garnków, ani SPA. Mężczyzna, dla mnie wtedy tylko jest prawdziwym samcem, gdy nie próbuje wejść w rolę kobiety, bo to jest jedyna wada, której w żadnym wypadku nie strawię.