Książka pod tytułem "Mata Hari. Jej prawdziwa historia" Philippe Collasa nie jest porywająca. Rzetelnie (tak mi się przynajmniej wydaje) oddaje przebieg jej życia- jest dobra od strony poznawczej, ale, jak to często przy książkach biograficznych, brakuje w niej porywów. Płynie jak wielka, spokojna rzeka, nie ma wniej przełomów i porywającego nurtu.

Można się dowiedzieć, że Mata była jedną z wielkich kurtyzan, przez życie zmuszoną do zajęcia, które da jej środki utrzymania. To ona wymysliła ideę striptizu- Isadora Duncan ją naśladowała. To Mata Hari wymysliła pojęcie "taniec egzotyczny".

Dlaczego zatem jej legenda przetrwała jako kobiety-szpiega?
Bo w całej swojej nowoczesności i odwadze obyczajowej Mata była najzwyczajniej głupia. Była mitomanką, która wymyślała sobie rzeczywistość, swoją przeszłość (jeśli ktoś się zainteresował, skąd ona w ogóle się wzięła- polecam, w tej książce wszystko jest). Z braku pieniędzy i w obliczu przemijającej kariery Mata dała się wciągnąć w szpiegostwo. A szpieg był z niej jak z koziej d... trąba. Sama nie wiedziała, czego chciała, zaplątała się we własne kłamstwa. A że Francja na gwałt potrzebowała wtedy pokazowego, spektakularnego procesu ze skazaniem i wyrokiem śmierci- Mata się nadała.

Ten proces był od początku do końca dziwny. Zważywszy, że sędzią był pradziad autora książki, można nie bać się o to, że autor oczernia niewinnego sędziego. Wydaje mi się, że autor

książki jest dość obiektywny- współczuł Macie, ale też nie widział dla niej innego wyjścia w sytuacji, w którą sama się wpędziła.

Bardziej ciekawe już jest jej dzieciństwo, młodość, małżeństwo z alkoholikiem, zazdrośnikiem, damskim bokserem.
Bo to całe jej szpiegostwo- boże zlituj się.
Doprawdy, źródła legend pozostają czasami fascynująco nieodgadnione.
Tak.
Myślałam, że to będzie lepsze.
Dobrze, że nie kupiłam tej książki, chociaż w pierwszej chwili miałam taki zamiar. Dobrze, że postanowiłam zaczekać- znalazłam ją w bibliotece.