Pozwól mi. Choć wciąż wydaje Ci się, że wiesz lepiej. Choć na każdym kroku widzisz, że to się źle skończy. Choć nieustannie powtarzasz, że jak się ma miękkie serce to trzeba mieć twardą dupę. Pozwól mi. 

Pozwól się sparzyć. Pozwól iść w ogień, kiedy wierzę, że warto. Budować zaufanie na piękne oczy. Polubić kogoś od pierwszego w te oczy wejrzenia. Zakochać się głupio. Wierzyć w słowa. Wierzyć, że to co widzę, co czytam, co słyszę - jest. I to jest naprawdę. Pozwól zwyczajnie lubić ludzi i uśmiechać się do nich, nawet kiedy ich nie znam. Wierzyć, że coś może być na zawsze. I że coś nie zdarzy się nigdy. Wierzyć w miłość, w przyjaźń, w ludzi. 

Może masz kilka lat więcej. Może wydaje Ci się, że dostałeś po dupie wiele, wiele razy, i to upoważnia Cię by mnie pouczać (w dobrej wierze, oczywiście). Może masz mądrość i życiowe doświadczenie, którymi tak bardzo chciałbyś się ze mną podzielić. Może wiesz lepiej. 

Pozwól popełnić własne błędy. Pozwól podejmować decyzje, nawet złe i głupie. Pozwól mi samej ponosić ich konsekwencje. Pozwól nauczyć się życia po swojemu.

Pewnie nie raz i nie dwa okaże się, że miałeś rację. Że gdybym tylko posłuchała to bolało by mniej, było prościej. Że ten i tamten to funta kłaków nie był wart. Że się zawiodłam . Pewnie nie raz będę szlochać w poduszkę i zastanawiać się „dlaczego?”. 

Ale to mój zawód. Mój ból. Mój skopany tyłek. Moje zawiedzione wyobrażenia. Moje łzy i nieprzespane noce. Moje życie. Moja naiwność. 

Pozwól mi i ugryź się w język za każdym razem, gdy przychodzi Ci ochota powiedzieć „a nie mówiłem?”. 

Bo ja wciąż wierzę, że to także moje radości, moje przyjaźnie, moje wygrane. Bo wciąż wierzę, że dla są ludzie, są miejsca, zdarzenia i chwile, dla których warto.