Kruchy herbatnik, aksamitny karmel, orzechy laskowe, a to wszystko oblane pyszną mleczną czekoladą… Zapomniałam o rodzynkach.

Oglądam tą reklamę, macham łapą i parodiuję na jednym wdechu:

Łyk wrażliwości, radość z głupotek, kilka łez z krzykiem, a to wszystko oblane tak nagłymi emocjami… Zapomniałam o wzruszeniach.

Dag - Najeżona Emocjami.
Wszystkie ze wzmożoną intensywnością się u mnie rozsiadły... i zostały. Uwalniają się niezwykle często, ale regeneracja zasobów jest wprost błyskawiczna.
Emocji ci u mnie dostatek, bierz i jedz!

O, taka jestem najeżona!

Teraz już się tych emocji nie wstydzę. Wiem, że one są mną, tak samo jak zielono-brązowe oczy i krzywy nadgarstek. I dziś sobie krzyknę, że taka jestem! I nie będę się chować ani z moim chichem, ani z chlipem moim! Powiem głośno: Tak, jestem ludkiem z emocjonalnej plasteliny!

O, taka jestem najeżona!

Oglądam filmy i ryczę. Czasem tylko dyskretnie łezka mi spływa gdzieś tam, ale innym razem ryczę głośniej niż dwumiesięczne dziecko sąsiadów. Potem znowu nie umiem się przez dziesięć minut z tych emocji otrząsnąć. Sms też mnie potrafi wzruszyć! I list, i książka, i piosenka naturalnie. No, zdarza się ludziom, ale ja to normalnie i na reklamie potrafię se chlipnąć siarczyście!

Taka jestem najeżona!

Czasem mi się coś takiego przyśni...! I niech mi nie mówią, ze sny są czarno-białe! Ja róż widzę wyraźnie! I zieleń, i granat, jak trzeba! I wyraz twarzy. Trzy razy obudziłam się zaryczana. A potem te sny mnie goniły przez kilka dni.

Taka jestem najeżona!

Ale ty to jesteś śmieszna – słyszałam kilka razy. No, jestem, jestem! Bo kto by się zachwycał ropuchą i do rąk ją zaraz brał, i głaskał ją, i tam jej szeptał do ucha, jaka śliczna. A ja się zachwycam pierdołami.

Ładnymi buziami,
żuczkami,
kanapką z keczupowym sercem,
tym, że On pamięta, że mi brakło fervexu,
tym, że znalazłam czterolistną koniczynę,
że pies mój zasnął z jęzorem wywieszonym,
że nowy smak czekolady,
że stara pralka nadal działa,
że mam pomysł na omlet,
że zdobyłam tą piosenkę,
że ktoś mnie uśmiechnął,
że uśmiechnęłam kogoś,
że…

…taka właśnie jestem najeżona!

Tylko, że ten sam zachwyt brzydalkami żabowymi, te same wzruszenia na filmach i bezgraniczny chichot, jak coś mi się podoba, obracają się przeciwko mnie, kiedy ktoś w tyłek mi wbije emocjonalną szpilę.
Nie umiem się wtedy odciąć i nie przeżywać. Jeśli komuś pozbieranie się zajmuje pół roku, to mi dwa i pół.
Co więcej..., trafia mnie, jak komuś jest źle. Nie umiem sobie powiedzieć, że to jego życie i nic nie mogę zrobić. Rzuca mną. Jestem jak rozkruszone i rozdeptane ciastko, kiedy nie wiem, jak pomóc.
A pomagam, choćby mnie ktoś rozkruszył kilka razy. Bo huragan emocji w środku mi nie pozwala odejść.

Taka najeżona jestem.

Dzisiaj mogę to śmiało manifestować. I to, że najeżenie swoje naprawdę lubię też!
Bo emocje pozwalają mi mocniej poczuć mój związek. I stać mnie na wielkie rzeczy, nowe pomysły i zaskoczenie.
Bo emocje sprawiają, że to, co tworzę, piszę, maluję – ma w sobie Coś i dzięki nim właśnie osiągam sukcesy.
Bo emocje odbijają się w oczach ludzi.
I kolorują mi dni!

No, to se krzyknęłam i mi lepiej :)
O, taka jestem najeżona!

A tu mam coś na koniec, żeby Wam pozytywnych emocji nie zabrakło. Taka jestem najeżona!
A Margareta taka kobieca;)