Mój manifest jest w zasadzie protestem, bo chcę wreszcie, po latach codziennej mordęgi, która nie ma końca, wyrazić to, co czuję. Chcę zamanifestować swój protest, chcę dzielnie chwycić w dłonie sztandary i wykrzyczeć swoje stanowcze NIE.

Bo nie wyrażam zgody.
Bo nie zgadzam się na nieustanną inwazję bałaganu! Kiedy tylko usiądę, chociażby tak, jak teraz gdy piszę ten tekst, on się już podstępnie zakrada...

Weźmy na przykład taką kuchnię pozostawioną choćby na godzinę samopas...
W mojej kuchni właśnie w tej chwili następuje produkcja okruszków, lepkich plam od soku, zasychających białek z jajek na powierzchni blatu, brudnych patelni, rozbryzgów tłuszczu na kuchence, brudnych sztućców, talerzy i kubków.

Przy odrobinie dobrych chęci można to nazwać powstawaniem śniadania, ale ja nie mam już dobrych chęci. Mam w sobie złość!
Potem pojawi się obiad generujący kolejne stosy brudnych naczyń i garów, następnie kolacja, która wcale nie jest lepsza, jeśli chodzi o powstawanie nieładu i nie wspomnę tu nawet o „małym conieco”, które też robi swoje. . Efekt jest taki, że cały czas można załadowywać zmywarkę, wyjmować czyste naczynia, załadowywać, wyjmować czyste itd....a w międzyczasie przecierać szmatką mokrą, przecierać szmatką suchą, przecierać nieustannie.
I ja się pytam:
Czy to wszystko nie mogłoby się po prostu kulturalnie nie brudzić?!
I myślę sobie, że pewnie by mogło, ale jest złośliwe i nie chce.

Przejdźmy teraz do świeżo wysprzątanej łazienki... Otóż po wczorajszym wypucowaniu wszystkiego nastąpiła w niej poranna bytność. Efekty owej bytności daje się zauważyć od razu, choćby po zapaćkanym pastą do mycia zębów kranie i lustrze. Oczywiście te oznaki są oznakami w wersji „lajt”...o tych mniej „lajtowych” rozpisywać się nawet nie będę, bo nie mam zamiaru zrobić zejścia na zawał z wściekłości, jaka we mnie zbiera.

Zapraszam teraz do przechadzki po pokojach. I co my tam widzimy? Widzimy pierwsze ślady zakradającego się uparcie kurzu, który złośliwie powleka podłogę, półki, komody i wszystko, co na nich stoi. Czasami odnoszę wrażenie, że im częściej sprzątam, tym szybciej pojawia się bałagan, jakby nie mógł znieść braku swojego istnienia.
I myślę, że tak właśnie jest.

Zwołałam naradę rodzinną. Narada nie trwała długo i burzliwie, ponieważ wszyscy byliśmy zgodni co do złośliwej natury bałaganu. Trochę dłużej trwała rozmowa na temat co zrobić, by jego nieustannym atakom zaradzić.

I oto, co następuje:
Postanowiliśmy jednogłośnie, że jedynym sposobem na to, żeby już więcej nie powstawał jest danie mu „ignora”. No bo skoro sprzątanie nie daje trwałych efektów, doszliśmy do wniosku, że jak będziemy go ignorować, to się w końcu znudzi i przestanie do nas przyłazić.

I mamy prośbę. Przyłączcie się do nas! Wyraźmy wreszcie swój gniew i niezgodę na tego intruza. To nasze domy, zabrońmy zatem bałaganowi do nich wstępu. Nie bójmy się powiedzieć NIE, to nasze prawo. Zewrzyjmy siły i nie dajmy się wreszcie wykorzystywać; to nasz czas i nie powinniśmy go tracić na zajmowanie się walką z podstępnym wrogiem. Lekceważmy go, zabierzmy mu w ten sposób prawo do istnienia. Niech się wreszcie nauczy, że nie ma u nas szans, że nie będziemy się nim wiecznie zajmować, niech nie istnieje. Ignorujmy go konsekwentnie, nie reagujmy na jego zaczepki, nie walczmy z nim. Jest duża szansa, że nie mając w nas przeciwnika przestanie się w końcu pojawiać.

A kiedy znudzony naszym brakiem uwagi przestanie istnieć, będziemy wreszcie mogli zająć się sprawami wyższej wagi, naszymi pasjami i wszystkim, co nam sprawia przyjemność... w otoczeniu trwale lśniących podłóg, luster, przyjemnych aromatów i ogólnej czystości.

Mam nadzieję, że przyłączą się do nas również producenci przeróżnych środków czystości, mioteł i odkurzaczy i w akcie protestu zaniechają produkcji, bo produkując te wszystkie coraz bardziej zaawansowane w walce z bałaganem produkty, dają jednocześnie swoje nieme przyzwolenie, na jego istnienie.

Poczujmy swój gniew, wyraźmy sprzeciw, działajmy poprzez zaniechanie działania. Nie dajmy się wciągnąć w jego podstępne gierki i z góry przegraną wojnę, jeśli będzie się ona toczyć na jego zasadach. Stwórzmy nasze zasady. Nie sprzątajmy i niech się samo z siebie wreszcie przestanie bałaganić!

PS. Właśnie słyszę złośliwy i ironiczny chichot dochodzący z góry. To stos prasowania próbuje na mnie swoich podstępnych sztuczek, żebym się złamała, żebym poświęciła mu swoją energię, uwagę i czas.
Będę niezłomna. Nie uprasuję. Niech ma nauczkę i się następnym razem po prostu grzecznie nie gniecie!