Pomyślałam sobie ostatnio, że mimo tego jak jesteśmy nowoczesne, wyzwolone, samodzielne, niezależne, pewne siebie – nadal wbijane jesteśmy w przekonanie, że bez kogoś do pary – nie istniejemy, znaczymy mniej. Nie chcę tu nagle wyskakiwać z peanami na temat życia w pojedynkę, tudzież z krytyką stadła. Jesteśmy stworzeni do życia w parach, choćbyśmy nie wiem jak zapierali się rękoma i nogami. Jesteśmy stworzeni do kochania, przytulania i do tego, aby dbać o drugą osobę i być otaczanym troską. I możemy zaprzeczać i mówić, że nie jest to nam potrzebne – bez ciepła i wsparcia więdniemy, pałętamy się niby-z-celem, a tak naprawdę bez niego.

Nic jednak za wszelką cenę, a już szczególnie za cenę kiepskiego myślenia nas samych o sobie.

Doskonale wiem jak to jest żyć samej. Zarówno z facetem przy boku, jak i bez niego. Nie raz wylewałam łzy, że tak mi się nie układa. Ciągle jakaś porażka, kolejny niewypał po drodze i rzucanie się na oślep w jakieś chore relacje. Chwilami czułam się jak desperatka, która niby czymś tam sobie wypełnia czas (znajomi, tango, basen, kino…), a tak naprawdę niewiele znaczy bez tego jedynego u boku. Pustka i sztuczne wypełniacze. Na szczęście w pewnym momencie otrząsnęłam się z takiego myślenia i podejścia do siebie.

Dlaczego?

Uświadomiłam sobie obserwując siebie i znajome mi kobiety, że choćbyśmy nie wiem jak bardzo zaprzeczały i udawały – widać po nas, kobietach jak na dłoni, że jesteśmy zdesperowane w poszukiwaniach. I paradoksalnie najbardziej przekonało mnie zachowanie jedynego zdesperowanego faceta, jakiego znam (bo w sumie to zachowanie bardziej przypisuje się nam, niż mężczyznom). Spojrzałam na niego i pomyślałam – „o matko! To aż tak bardzo widać, że jestem poszukująca/ polująca/ wyławiająca kąski dla mnie?” O nie! To było naprawdę przykre spojrzenie na siebie. Jak spojrzenie w krzywe zwierciadło. I chyba uświadomienie sobie swojej żałosnej postawy zadziałało bardziej dojmująco, niż stałe poczucie, że jestem kiepska, bo nie mam jeszcze faceta.
 

Celowo piszę, że była to żałosna postawa. Tak właśnie odebrałam umizgi, niby nic nieznaczące, takie niby od niechcenia, tegoż kolegi. Dlaczego więc ja mam być odbierana przy takim zachowaniu przez innych inaczej?

Wiem doskonale, że kobiety są w trudniejszej sytuacji – z czysto biologicznych względów, tego męczącego cykania za uchem. Jesteśmy również mniej odporne na życie w samotności, czy na przygodny seks. Tak jesteśmy zaprogramowane przez kulturę, własne matki, koleżanki i przez same siebie. Czy jest w ogóle jakieś rozwiązanie, aby nie desperować i nie szukać na oślep, nie narażając się na spadające na łeb na szyję poczucie własnej wartości?

Odpuścić sobie. Odpuścić sobie na tym froncie na całej linii.

Łatwo powiedzieć. Można się tak mądrować w sytuacji, kiedy ma się ukochanego faceta przy sobie. Mądruję się, być może, ale wiem co mówię. Jasne, że nie można tak z dnia na dzień powiedzieć sobie – "olewam", ale jeśli same siebie przekonacie o tym – w końcu w to uwierzycie. Rzecz w tym, że nie wystarczy powiedzieć wszystkim wokół, że się nikogo nie szuka. To trzeba samemu poczuć, bo zachowanie i tak zdradzi nasze desperackie rozglądanie się. Poddać się losowi i być otwartym na to, co nam przyniesie. Ha. Brzmi to jak rodem z poradnika dla Bridget Jones… hmmm… To może lepiej taki prosty dekalog (osobiście przećwiczony i zakończony sukcesem):

#1. zająć się tym, co lubimy najbardziej, ale bez traktowania kolejnego dnia jako wypełniacza naszego jakże samotnego życia 

#2. wziąć sobie karteczkę i spisać na niej to jak wyobrażamy sobie naszego przyszłego partnera/ męża/ ojca naszych dzieci (jak nie macie pomysłu – przypomnijcie sobie Casting na męża) 

#3. a na drugiej karteczce spisać sobie – co nam da i… co zabierze bycie w związku 

#4. nie odliczać dni spędzonych w samotności 

#5. nie rzucać się na każdego napotkanego faceta, nie kombinować, że ten nowy kolega z pracy może by się nami zainteresował, nie układać sobie żadnych scenariuszy i nie załamywać tym, kiedy dowiemy się, że ten taki jeden jest już zajęty 

#6. absolutnie nie wierzyć w to, że z czasem przyjdzie miłość – jeśli coś nie styka na początku z danym osobnikiem, to choćbyśmy nie wiem jak się starały i spinały – nie będzie z tego dzieci i fajerwerków 

#7. korzystać z życia, nie przesiadywać wiecznie w necie, grając bez końca w kulki 

#8. zadbać o siebie, ale nie z myślą, że robimy to dla tych wszystkich potencjalnych samców, którzy nagle na widok naszej nowej fryzury, rzucą się na nas hurtem 

#9. bywać wśród ludzi, ale nie tylko wśród koleżanek doświadczających podobnie „nieszczęśliwego” losu, nie zamęczać siebie myślą i innych tylko o tym, jaka to ja jestem pokrzywdzona przez los, nie omawiać tego „problemu”, nie analizować, nie przewalać po raz kolejny jakiejś rewolucyjnej hipotezy o swojej związkowej dysfunkcji 

#10. pozwolić życiu płynąć 

I powiem Wam coś jeszcze - nic tak dobrze nie wpływa na facetów jak widok zadowolonej z siebie kobiety. Nie takiej, u której na twarzy rysuje się z miejsca pytanie - "będziesz mój?"

I wierzcie mi lub nie – sukces gwarantowany. Na powyższą receptę daję rok gwarancji – w przypadku porażki reklamacje proszę przesyłać na adres: maurycja@broszka.pl. 

A poza tym wiosna idzie!