Zainspirowała mnie Divinka artykułem o Dobranockach, za moich czasów wybór był niewielki, telewizja jeszcze w powijakach, za to czytało się, a czytało. Na szczęście w ludowym państwie funkcjonowały biblioteki i można było szaleć, bo z kupowaniem łatwo nie było.

Czytało się z zapartym tchem, a po skończeniu leciało do biblioteki i pytało, czy jest ciąg dalszy, a jak nie to coś tego samego autora, albo coś podobnego. Przeżycia czytelnicze – bogactwo nieskończone, trudne do opisania, niemożliwe do zastąpienia czym innym, znają je wszyscy maniacy książkowi.

Pamięć dziwnie wszystko układa, bo pierwszą książką jaką zapamiętałam, samodzielnie przeczytaną byli Nędznicy Wiktora Hugo. Utkwiła mi w tej pamięci najbardziej biedna Kozeta, w dzieciństwie u tych okropnych bandytów, wyganiana boso po wodę do zamarzniętego strumienia, do której los niespodziewanie uśmiecha się, przybywa tajemniczy wybawca, zabierając ją od tych podłych ludzi i kupuje jej piękną lakę, o której mogła tylko śnić do tej pory.
Ileż łez tu wylałam nad bohaterami, ileż wzruszeń nad biednym galernikiem, złości na ścigającego go inspektora, radości ze zwycięstwa miłości Kozety i Mariusza…

Potem był grzeczny jelonek, Rogaś z Doliny Roztoki, osieroconym koziołkiem zajęły się dzieciaki i wspólne ich psoty bardzo mnie bawiły.

Bardzo szybko zaczęłam się zakochiwać w bohaterach, pierwszym był dzielny Timur z Timura i jego drużyny. Miałam z 8 czy 9 lat i bratni kraj był normą, ale pomysłowe dzieciaki na letnisku pod Moskwą pod wodzą Timura, pomagające w tajemnicy opuszczonym, starszym ludziom to był dla mnie wzór późniejszej niewidzialnej ręki.

Dzieci z Bullerbyn pokochałam i kocham do tej pory, a te ich zabawy, dziewczynki przeciw chłopakom i wspólne wyprawy, nowy pokój na urodziny Lisy…, to było spokojne, miłe, bezpieczne, a przy tym wesołe, beztroskie, prawdziwe dzieciństwo…

Jakoś szybko wpadłam na trop Szarej Wilczycy, potem był jeszcze tylko niestety Bari, syn Szarej Wilczycy. Dzielne, mądre zwierzaki, prześladowane przez złych ludzi, straszna, groźna, surowa Północ, wywarły na mnie ogromne wrażenie. Idąc tym śladem wpadłam po uszy w Karola Maya z całą serią o Winnetou. Dzielny, mądry i pięęęękny Indianin na długo zawładnął moja wyobraźnią. Jeszcze były przygody Ostatniego Mohikanina, znów przyjaźń białego i czerwonoskórego, przygody, miłość, zwycięstwo dobra, odwagi, honoru, ale i śmierć, rozpacz, ból, zdrada.

W między czasie pojawiały się takie książeczki jak Karolcia z jej czarodziejskim koralikiem, czyniącym rozmaite cuda; dzieciaki przeżywały niesamowite przygody i czyhała zła czarownica Filomena (?).

Z tego rodzaju świetne były przygody dzieciaków z Pięcioro dzieci i coś. Ze znalezionym Piaskoludkiem, który spełniał życzenia przenosiły się w przeszłość, w przedziwne miejsca, szczęśliwie jakoś uchodziły z niebezpieczeństw licznych, wszystko dobrze się kończyło.

Tak po drodze pojawiają się Lipniacy. Dzieci na letnisku budują własną wieś, wybierają króla i królową, najbardziej utkwiło mi w pamięci, że broniąc przed wrogami swojej osady robią kule z błota i gliny i naparzają się ostro, jak widać nie byłam grzeczną dziewczynką, bo bardzo mi się to podobało.

Przeczytałam tę książkę niedawno naszemu Maykiemu, ale nie zrobiła na nim takiego wrażenia jak na mnie, jej akcja toczy się ok. 1900 roku, realia ówczesne jakże różne od tych współczesnych jemu, wtedy Polska jeszcze pod zaborami, próbowałam coś tłumaczyć o tych zaborach, a co z tego zrozumiał, nie wiem. W nieco zbliżonym klimacie Chłopcy z Placu Broni, grupy chłopców walczące o plac do zabaw, wśród nich mały, słaby Nemeczek, który zawsze najsłabszym, najmniejszym będąc pokazuje swe dzielne serce, niestety … płakałam tu rzewnymi łzami, bo Nemeczek umiera…

Robinson Kruzoe też wzbudził ogromne emocje, któż nie czytał tego z wypiekami na twarzy, chyba wtedy zaczęło się czytanie z latarką pod kołdrą, bo jak zamknąć książkę, kiedy właśnie pojawił się Piętaszek, albo właśnie napadali dzicy, ćwiczyłam wtedy pilnie różne umiejętności, które miały mi się przydać na wypadek zostania rozbitkiem i coś zostało mi z tego do dziś, bo zawsze w torebce noszę masę użytecznych drobiazgów, bo nigdy nie wiadomo co człowieka spotka…

Chata wuja Toma to spotkanie z niewolnictwem, niesprawiedliwością, tragedią, wyzyskiem, ileż łez tu się polało. A Przygody Tomka Sawyera to zabawa, przygoda, przyjaźń.

Ania z Zielonego wzgórza i wszystkie inne jej części to była wielka dziewczęca przygoda, utożsamiałam się z Anią, płakałam kiedy nie mogła wyjść z domu z zielonymi włosami, kiedy pokłóciła się z Dianą, zakochiwałam się razem z nią, cieszyłam się z uczuć jakimi obdarzył ją Mateusz i po pewnym czasie surowa Maryla, ach…

Pokochałam bohaterów Makuszyńskiego z Awantury o Basię, Szatana z siódmej klasy, z Szaleństw panny Ewy, Panny z mokrą głową, Polska przedwojenna, okres nie tak odległy, wspominany przez rodziców, a ileż tam się działo.

Jak trafiłam na Juliusza Verne’a, to przeczytałam chyba i wszystko co było, to było zupełne szaleństwo, z przygody w przygodę, zaczęłam od Tajemniczej wyspy, spędziłam Pięć tygodni w balonie i podróżowałam do wnętrza ziemi, z Dziećmi kapitana Granta pływałam po oceanach, spędziłam Dwa lata wakacji z zacną grupą młodych rozbitków, oczywiście było też Dwadzieścia tysięcy mil podmorskiej żeglugi i wszystko co było dostępne w domu, w bibliotekach, u koleżanek. To ci były przygody, świat wielki, dostępny, wszystko w życiu możliwe, ach, jaki wspaniały był świat.

Jak już serie to Hrabia Monte Christo i Trzej muszkieterowie, Wicehrabia de Bragelonne, na długo pozostałam w tych klimatach, bo książki grube, było co czytać, miłości też tam sporo było, piękne damy w pięknych sukniach, piękni dzielni kawalerowie, a co intryg, podłości, zdrady, ach jakie emocje wzbudzała ta lektura, jeszcze w podobnym stylu Rob Roy szkocki bohater tamtych czasów.

Nie zachwyciłam się specjalnie sienkiewiczowską trylogią, może dlatego, że rozpaskudzona poznaną już literaturą światową, sięgnęłam po nią trochę później i wydała mi się uboga i mało fantazyjna.

Przeczytałam za to całą serię przygód Tomka, Tomek na wojennej ścieżce, na czarnym lądzie i gdzie by nie był, zaciekawiał mnie bardzo, tym bardziej, że Polak, że młody i przystojny i taaaaki dzielny i ze wszystkich opresji wychodził zwycięsko.

Ojej, rozpisałam się bardzo, więc już tylko wspomnę fascynację Meissnerem, jego Szkoła Orląt to zaczynek mojej miłości do lotnictwa, zainteresowania modelarstwem, gdybym nie odpadła na badaniach (lekarskich) lotniczych, to zrobiłabym kurs szybownictwa i kto wie co jeszcze, a tak to tylko czytałam przez lata książki o tematyce lotniczej. Stąd już blisko do Lema – wielkiej mojej fascynacji fantastyką, światem nieznanym, ogromnym, nieskończonym. Astronauci, Solaris, Opowieści pilota Prixa, Powrót z gwiazd. Kosmos, inne planety, życie w innej formie niż to znane na Ziemi, och jak to zawładnęło moją wyobraźnią, wykraczało poza wszystko co do tej pory działo się w literaturze.

Mnóstwo tego było, wspomniałam tylko część, wstałam ponad godzinę temu i zamiast zjeść w końcu śniadanie, piszę o książkach i to przywoływanie literackich wspomnień karmi mą duszę ogromną radością, bo to wielka miłość mojego życia i uważam książkę za najlepszą rzecz jaką stworzyła ludzkość.