Kamienie milowe ludzkiej egzystencji w czasach dzisiejszych są przeróżne. To znaczy, do pewnego momentu idziemy sobie podobnie: zaczynamy od dnia narodzin. Potem powoli pokonujemy kolejne etapy – uczymy się rozpoznawać głosy, uczymy się siadać, gaworzyć, stajemy na nogi.

A potem idziemy do jakiegoś żłobka, czy przedszkola, szkoły. Poznaje się koleżanki i kolegów, człowiek stara się znaleźć odpowiedź na pytanie: co mi da największe szczęście… I w zależności od tego, co będzie odpowiedzią, modelujemy swoje dążenia.

Podpatrujemy sobie mamusię albo tatusia, albo oboje, to, za czym dążą i do czego zmierzają, robimy sobie listę ich błędów, których powtórzyć nie chcemy, i i tak je popełniamy. Wszczepia nam się zamiłowania do pracy, albo zabawy. Do rodziny, albo wielu drobnych związków. Albo – wszczepia nam się niechęć do rodziny, albo do małżeńskich zdrad. Wszystko jest przecież takie względne.

I tak, wyrusza sobie człowiek z gniazda w wielki świat i stara się sobie radzić. Albo własne gniazda zakłada, albo cudze niszczy. Ale wróćmy do milowych kamieni.

Wróćmy do tego, jakie kroki trzeba było w wędrówce pokonać, jakie przeszkody, żeby zajść tam, gdzie jesteśmy. Może musieliście siłą wyrywać się ze swoich Obrzydłówków, ze ściśniętymi żołądkami w obskurnych akademikach? A może wcale nie było tak ciężko bytowo, ale za to, trzeba było kilku upokorzeń, żeby zdobyć wiedzę, której nikt wcześniej Wam nie wpoił? Wiedzę o pracy, o ludziach, o związkach?

Zapomnijmy na chwilę o patologiach. O dzieciach, których nikt nie kochał, o oparach alkoholu. O tym, czym nas osaczają media. Ja wciąż wierzę, że większość Polaków dba o dzieci, większość nie pije na śniadanie denaturatu. Zastanawiam się nawet, czy miałoby sens nakręcenie serialu dokumentalnego o ludziach, którym wyszło.

Pani redaktorka wchodziłaby w progi rodziny. Rodzina 2+2, 1+1, 3+1, cokolwiek. Ale rodzina szczęśliwa. W domu ciepło. Nie grozi eksmisja, zeszyty mają równe marginesy, obiady i kolacje, żadnych niedowag, nadwag, centyle w normie. I pani redaktorka pyta się rodziny: jakie były kamienie milowe w państwa życiu? Z czym państwo się mierzyli, co wygrali? Czego się wygrać nie udało? W co inwestować jest warto?

I odpowiedzi różne, szczere. Matki mówiłyby – nie warto inwestować w śpioszki. Za to warto czas, w zabawę grzechotkami. Ojcowie mówiliby – nieważne wszystko, dopóki oni są blisko. Opowiadaliby – wtedy i wtedy było ciężko. Kiedy mąż musiał wyjechać na dłużej, kiedy żona była chora. Albo na odwrót. Albo kiedy rozwodziłam się z mężem, mówiłaby kobieta, nie było mi łatwo. Ale było warto, bo nikt mnie już nie poniża.

Byłabym doskonałą bohaterką takiego reportażu. Jeden z moich kroków milowych, na przykład, właśnie trwa. Trudno mi się przyzwyczaić do myśli, że oto jestem dorosła. Taką dorosłością absolutną – mogę polegać głównie tylko na sobie. W mieście stołecznym, z olbrzymim projektem, za który ręczę głową, z sześcioletnią córką i dwuletnim kotem. Karmienie, sprzątanie i utrzymywanie, płacenie rachunków, całowanie stłuczonych kolan, zmienianie żwirku, odprowadzanie do szkoły. I pilnowanie terminów, wymyślanie, obmyślanie, knucie na pohybel konkurencji.

Tak ma wyglądać moja cała przyszłość – tak teraz mi się wydaje (a ponieważ wydawało mi się tak często, a potem zmiany przybierały tempo zawrotne, to…). I żeby dojść do jako-takiej niezależności, jaka jest teraz moim udziałem, pokonałam masę kamieni milowych. Poznałam masę osób, z których kilka odegrało kluczowe role w moim życiu – zaufało mi i we mnie uwierzyło, albo wbiło nóż w serce. Przeszłam kilka przemian w krótkim okresie czasu, i te przemiany jeszcze się nie skończyły, bo jestem w trakcie mijania kamienia.

Słuchajcie, a może zróbmy swój własny reportaż na temat kamieni milowych? Napiszcie, jakie trudności pokonaliście. Opowiedzcie o sobie trochę więcej niż do tej pory, sięgnijcie do historii, do tego co Was przywiodło tam, gdzie jesteście – może być i anonimowo (jeśli na bro anonimowe już w jakimś sensie nie jesteście). Ku pokrzepieniu serc, albo ku przestrodze.

I powiedzcie, czy nie macie czasem tak jak ja? Pomimo tych wszystkich mil, które mam za sobą gdzieś tam, głęboko, mała plazmusia ciągle się bawi, że istnieją krasnoludki.