- Tak, słyszałam.
- Nie, nie musisz się tłumaczyć.
- Tak, wiem, jesteś dorosły.
- Tak, jasne, masz prawo do szczęścia.
- Nie, nie mam pretensji.
- Kiedy ci pasuje, jutro? Pojutrze?
- Nie, nie popędzam cię. Chcę ci pomóc.
- Nie jestem złośliwa, naprawdę chcę ci pomóc.
- Dobrze, w takim razie w przyszłym tygodniu. Lepiej po południu.
- Tak, podzielimy się torbami. Pożyczyć ci swoje?
- No wiem wiem, ja nie muszę się wyprowadzać.
- Zadzwonić po transport?
- Nie krzycz na mnie...
- Ależ oczywiście, musisz to sobie ułożyć.
- Zabierzesz od razu książki?
- Wiem, że nie masz za bardzo dokąd, tylko się pytam GRZECZNIE.
- Naprawdę nie musisz, ale ja bym wzięła...
- Zgadza się, nie jestem tobą.
- Skoro uważasz, że to ja jestem w lepszej...
- Zrozum, nie jestem ani złośliwa, ani cyniczna.
- Nie, nie sarkam.
- Może trochę, od jakiegoś czasu.
- Nie obwiniam ciebie, lubię siebie taką.
- Dobrze, nawet kocham.
- Mylisz się, nie tylko siebie.
- Tak, bardzo mi pomagałeś, doceniam to.
- I płaciłeś za moje dokształty, bardzo ci dziękuję.
- Tak, weekendy samotne, wiem. Przeprosiłam cię już.
- Nie jestem niewdzięczna skoro podziękowałam.
- Hm, no nie wiem jak bardzo ci jeszcze miałam dziękować. Może trzeba było mi powiedzieć?
- Nie przypominam sobie.
- Tak, szkoda, że nie nagrywałeś... A teraz nagrywasz?
- Szkoda, szkoda.
- Nie nabijam się z ciebie!
- Mam uśmiech jak Człowiek Śmiechu. Albo Kot z Cheshire. Wstydzę się go...
- Nie wymądrzam się, prowadzę inteligentną rozmowę na poziomie.
- Jak nie można? Przecież rozmawiamy!
- Aha, dobra, już się zamykam...
- Tak? Ale ostrzegam, będę musiała ci odpowiadać.
- Biedny...
- Nie zapomnij prześwietlenia.
- Nie wiem, gdzie wsadziłeś.

- Przepraszam, nie wiedziałam, że mam pilnować rentgena twojego kolana.
- O, i jeszcze to. Włożyłam do mojego kuferka na kosmetyki. Oddaj mi go potem.
- Eeee, przesadzasz, mało tego jest...
- No te plastry rozgrzewające, maść przeciwbólowa i przeciwzapalna, bandaż elastyczny, opaska usztywniająca...
- Aaa, jeszcze lekarstwa, te w zielonym – na kolano. Te w białym...
- Brałeś je 2 razy dziennie po pół tabletki.
- A te w białym na zatoki. I spray do tego.
- Tych na zatoki nie pamiętam. Na pewno masz zapisane w książeczce.
- Nie wiem, gdzie masz książeczkę.
- Jeszcze na tą, wiesz...
- To krępujące i nie krzycz na mnie.
- O rany, no na grzybicę – zapomniałabym włożyć do kuferka.
- Uhm, w klapkach, wiem.
- Jak uważasz, nie to nie.
- Nie robię z ciebie chorego.
- Ani hipochondryka.
- Tak, skierowania były w tej książeczce.
- Kurcze, daj mi spokój!
- No przecież ci pomagam od samego początku!
- Czym cię upokarzam?! Tym rentgenem? Grzybicą?
- Nie, mój drogi, sam tego nie akceptujesz.
- Racja, ostatnio się nie skarżyłeś.
- Zgadza się, w doskonałej formie.
- Nooo, odżyłeś, nad podziw.
- Mną się nie przejmuj.
- Dam sobie radę, serio.
- Nie, nawet nie musisz dzwonić.
- A nie nie, zamki będą zmienione.
- Aha, czyli do twojego nowego mieszkanka też dostanę komplet?
- No, ale dlaczego?
- To ona nie ma nic przeciwko, że będziesz miał klucze do exy?
- Nowoczesna, ja bym tam miała...
- Bredzisz, mój drogi. Skoro się wyprowadzasz, to ciebie tu nie ma – zapamiętaj.
- Jasne, będą sobie sprowadzać facetów.
- Na razie po jednym, zrobię casting.
- Nie jestem wulgarna, to ty mi sugerujesz rozwiązłość.
- Słuchaj, skup się na jednym, co?
- Tak, już nie chcę z tobą rozmawiać.
- Dla jasności – w ogóle nie jest miło.
- To twoja decyzja. Nie moja.
- Ułóż sobie życie, moim nie steruj, będzie git.
- „Git” nie jest knajacki.
- Pewnie, jest dużo bardziej subtelna i delikatna.
- Na pewno jest w porządku.

- Wiesz, tak po prawdzie to uważam, że jest zdzirą, w końcu poderwała mi męża.
- Ładniejsza jest niezaprzeczalnie. I młodsza.
- Fajnie, fajnie...
- Złożę, ale z orzeczeniem o winie.
- A możemy se powalczyć, mam to w dupie.
- Niech się dowiedzą, jak wyżej.
- Słuchaj, długo tu zostaniesz? Muszę wyjść o szóstej.
- Nie, klucze zostaw u Marysi.
- Nie drzyj się...
- Nie, ono jest nasze, fifty-fifty, ale jak zaczynasz nowe życie, to wiesz...
- Sprzedamy i podzielimy się, spokojna głowa.
- Żadnego sentymentu z mojej.
- Niech ci będzie, zimną suką. Te ciepłe podobno są lepsze.
- Przestań mnie obrażać. Zabieraj swoje manatki wreszcie.
- Opanuj się, co? Lub zmień dilera.
- No odbierz w końcu!
- ...
- I co teraz?
- Nie poczeka na ciebie? A mówiłeś jej, że poszedłeś po rzeczy?
- Jeeenyyy, nerwowa jakaś. I nietolerancyjna, nie?
- Może i zbyt surowo, ale widzę swoje...
- Wiesz co, to ja cię spakuję, a torby zawiozę do twojej mamy, okej?
- To ona nie wie? Dzwoń do niej teraz!
- Dobra, leć już. Ja zadzwonię. Nie będę przecie stać w poprzek magistrali do twego szczęścia... 

P.S. Zdjęcia z różnych stron świata.