Jeśli nastał długo oczekiwany dzień i dzieci po dłuższej przerwie poszły wreszcie do szkoły, jeśli na dworze leje i nie musisz kopać marchewki, ani kosić trawnika, jeśli możesz zrobić obiad w godzinę i resztę czasu wykorzystać na przyjemności, nie marnuj szansy i zaplanuj coś ekstra. Coś, co pozwoli ci się sfrustrować i potrenować plucie w brodę, na przykład pieczenie pierożków drożdżowych z makiem, albo z serem ( najlepiej obie opcje).

Wybierz taką porę, żeby zagniatanie ciasta zbiegło się w czasie ze smażeniem kotletów. Zadbaj, żeby podczas twoich kulinarnych szaleństw, towarzyszył ci w kuchni ktoś nieprzychylnie nastawiony, może być teściowa, ostatecznie, twoja własna matka, pod warunkiem, że jest krytyczna w stopniu przynajmniej dostatecznym. Dzięki temu prawdopodobieństwo rozlania mleka, rozsypania mąki, bądź też upuszczenia szklanki znacznie się zwiększy. Jeśli dopisze ci szczęście może nawet rozsypiesz groch, wyciągając słoik miodu potrzebny ci do maku. Możesz do woli analizować zwykle automatycznie wykonywane czynności, wsłuchując się brzęk spadających łyżek i noży.

Koniecznie zapomnij wystudzić mak, po dodaniu ubitych białek, masa makowa będzie wystarczająco rzadka, żeby utrudnić ci zawijanie strucli. Pamiętaj o spiętrzaniu czynności, idealnie jest, gdy kartofle kipią a ty mordujesz się, żeby przełożyć ruchome strucle ze stolnicy do blachy. Jeśli wcelujesz z czasem, to już podczas gniecenia ziemniaków, licznie zgromadzona, wygłodniała rodzina będzie pytać , co tak śmierdzi. Nie zrażaj się tym, że nie wiesz, czy chodzi im o ciągle smażące się kotlety, czy o masę makową, która postanowiła opuścić strucle, spłynąć po blasze i zwęglić się na dnie piekarnika.

Sporządź przemysłowe ilości ciasta, z litry mleka i dwudziestu deko drożdży, musi być go na tyle dużo, żeby osoba przebywająca z tobą w kuchni, w geście litości poprosiła o jego część i zaczęło lepić pierożki z jabłkami. Tym sposobem, twoje drewniane ręce zyskają kolejną szansę żeby coś w międzyczasie upuścić, a jeśli palisz wyłącznie w samotności, to głód nikotynowy z pewnością da się we znaki.

W przerwie między jedną blaszką pierogów a drugą, wyszoruj piekarnik i ustaw piramidę brudnych naczyń na lodówce, nie omieszkaj pośliznąć się na pomidorze, który zgubił się dziecku na trasie talerz - jama ustna.

Jeśli wciąż jesteś niedostatecznie upodlona, poparz sobie palec przy wyciąganiu pierogów z serem. Możesz też wpaść na pomysł, żeby zrobić na kolację pizzę, nasmaruj blachę olejem, rozwałkuj ciasto i przełóż je. Jeśli się zreflektujesz, że została ci masa makowa, zyskasz nowe podstawy do autokrytyki, możesz się potępić za marnowanie maku, albo zwinąć ciasto z blachy i ubolewać nad wygenerowaniem jeszcze jednego przedmiotu do mycia.

Pozamiataj nastrajając się do zmywania. Jeśli wpadnie do kuchni jakieś twoje dziecko, pozwól mu, obsłużyć się samemu, ilość okruchów na metr kwadratowy podłogi nie powinna cię dziwić. Jeśli dziecko jest płci męskiej zadbaj by w zasięgu jego ręki znajdował się pistolet na pistony, dzięki temu, oprócz bólu głowy, od huku wystrzałów, po wizycie dziecka zostanie ci jeszcze piekielny smród siarki.

Jeśli dysponujesz wspomnieniem o pieniążkach na zmywarkę, których wzięcia honorowo odmówiłaś babci, będzie ono odpowiednie do rozpamiętywania przy zmywaniu. Piramida na lodówce jest tak duża, że czasu wystarczy, żeby sobie przypomnieć, jak to kaskę babcia utopiła u domokrążców na chińskie mikołajki śpiewające kolędy, tudzież inne cuda wianki.

Zanim skończysz, zrobi się wieczór, współmieszkańcy spałaszują wypieki i nakruszą ile wlezie.
To nic, że im smakowało, jutro też będzie dzień, może znowu uda ci się go sobie spaprać
;)