Niniejszym postanowiłam popełnić recenzję, choć bez bicia się przyznaję, że to „mój pierwszy raz”, więc proszę o delikatność.
Zamiar skomentowania pewnej książki nosiłam w sobie odkąd ją przeczytałam i co tu dużo kryć - rozczarowałam się… nieco.
Książkę „Farfocle namiętności” Marcina Szczygielskiego, z niekłamaną radością, wygrałam w konkursie Broszki.

Niezawodna Maura przesłała ślicznie zapakowaną. Odłożyłam nawet na bok biografię Janis Joplin i postanowiłam przeczytać dzieło rąk i umysłu autora „Berka”, o którym tyle słyszałam i to generalnie pozytywnie słyszałam.
„Farfocle…” to pierwsza książka tego autora, którą miałam okazję poznać i nie wiem czy dobrze, że od niej zaczęłam…

Przede wszystkim nie wiem czy to odwaga, czy niechęć do kobiet kieruje facetem, który pisze w pierwszej osobie powieść o kobiecie…
Taki myk zastosował Hornby w „Jak być dobrym człowiekiem” i także samo wylazło tam, że niekoniecznie panowie znają psychikę kobiety i motywacje, które nią mogą kierować.

Przynajmniej jakieś takie „uśrednione”, bo wiadomo, że każdy jest inny.
Po raz kolejny w tym sposobie prowadzenia narracji wyłazi po cichutku taki lekko szyderczy jadzik i drwina, a postacie karykaturalne.
Na ogół te kobiece, łącznie z narratorką…
Zatem już ten zabieg dla mnie zawsze trąci jakąś sztucznością.

Po samej powieści spodziewałam się dużo więcej, a otrzymałam czytadełko. Owszem warsztat jak najbardziej, autor ładnie posługuje się językiem. Ale temat, postaci, i tzw. gagi, intrygi i komplikacje - jak w 90% książek dodawanych do Claudii czy innej prasy kolorowej, w cenie 9,90 za sztukę.
Takie wariacje na temat Bridget Jones, które snuje facet „przebrany” dla potrzeb narracji za kobietę.

Mamy opowieść o dwóch panienkach z prowincji tak zwanej, które starają się zaistnieć w wielkim świecie. Jest Agnieszka - w miarę rozsądna i dość poukładana choć i tu zgrzyt, bo niby dziewczyna jest ok., a jakieś pokątne randes vous z internetowymi kochasiami uprawia… I zdradza takiego porządnego chłopaka. Zła kobieta. Tak trochę.

Z kolei Zosia- główna bohaterka, to na większości stron powieści, pusta i powierzchowna osoba. Samolubna, niedouczona i … nieuczciwa. Czyli be…

Są oczywiście także faceci, w większość fajni i tacy pozytywni. Poza jednym metroseksualnym, wymuskanym karierowiczem, ale to tak na osłodę, przy tych wszystkich niedorysowanych lub przerysowanych postaciach kobiecych.
I cóż?

Ja wiem, że to Marcin Szczygielski, że może te inne książki lepsze, ale historia nieco głupiutkiej panienki, która zostaje redaktorem naczelnym pisma i nie wie, że nie kopiuje się po całości innego magazynu żeby stworzyć swój layout..??
Obraz totalnej i stuprocentowej egoistki nie skupionej na bardzo fajnym facecie, który to biedulek szuka pocieszenia na portalach randkowych, jest tak realny jak 9 godzin snu w moim przypadku. W ciągu jednej doby…

I tu też wyłazi dla mnie  ta „nieprawda” pisania w pierwszej osobie i obraz babeczki, która jest po prostu maksymalnie niesympatyczna i pusta.
Po czym oczywiście następuje cudowna przemiana wewnętrzna. Z egoistki najwyższych lotów mamy altruistkę , która poświęca się dla sklerotycznej Babuni.
Tak poza wszystkim, w mojej opinii, Babunia i mama bohaterki to najlepiej narysowane i poprowadzone postacie w tej książce.

Co jeszcze nie podoba się i lekko zgrzyta w tej powieści?
Dotyka świata mediów, trochę showbiznesu. Z jednej strony padają znane nazwiska, a z drugiej u mnie jest niedosyt - że zagadnienia związane z prowadzeniem pisma, biznesem modowym bohaterek, potraktowane są powierzchowne.
Jakby autor coś tam wiedział, ale nie za wiele. A myślę, że akurat pan Marcin wie sporo… Chociażby z racji doświadczeń zawodowych.

Prześlizgnięcie się po temacie jest w ogóle poważnym mankamentem w moim odczuciu.  Postacie są ledwie naszkicowane, jakby rysował je mój Junior,  który do plastycznych zajęć ma dwie lewe, leniwe rączki.
Nie wiem jak wyglądają, co nimi kieruje... Dlaczego Agnieszka, osoba o dość poukładanych priorytetach uprawia figle migle z internetowymi znajomymi?
I dlaczego nagle je kończy? Ciekawe...
Są jakieś intrygi, ale po co, dlaczego. Wszystko muśnięte zaledwie.
Przyznaje że czyta się lekko i szybko, ale czy przyjemnie…?
Trochę tak z poczuciem straconego czasu i zawiedzionych oczekiwań.

Do napisania tych paru lekko gorzkich słów skłonił mnie również  fragment programu „Chłopaki z taśmy”, który miałam wątpliwą przyjemność obejrzeć wczoraj po raz pierwszy. I ostatni jak mniemam... Nie w całości, nie dałam rady.
Program prowadzi właśnie Marcin Szczygielski… i nie wiem czy ja się starzeje, a ten show to znak czasów, w których żyjemy. Czy to jest po prostu jakaś straszna żenada?

I nie wiem czy brać się za te głośniejsze pozycje tego autora.
Może nie przypadkiem Pan Tomasz Raczek, którego styl wypowiedzi i osobowość bardzo cenię, jest wydawcą związanym z Wydawnictwem Latarnik…? Nie wiem. Zastanawiam czy książki się „sprzedają” bo talent… czy dlatego ze szumek medialny, a tematyka trendy.
Będę wdzięczna za opinie o innych książkach Marcina Szczygielskiego. I o tych „Farfoclach…” też, bo może ja z tych czepliwych jestem?

PS. Zdecydowanie podoba mi się tytuł „Farfocle namiętności”, dobrze brzmi, adekwatny do tematu, co trafia w mój czuły punkt, bo ja tytułów nie potrafię wymyślać.
Ach i jeszcze podoba mi się odwaga i szczerość panów Raczka i Szczygielskiego, a sam autor „Farfocli…” robi na mnie pozytywne wrażenie.
Dlatego tak się ucieszyłam z tej książki, a tu taki … może nie pasztet, ale nie tego się spodziewałam.

***
I chyba nie nazwę tego recenzją, bo zapewne rasowa recenzja ma jakiś układ, strukturę i takie tam. Niech to będzie moja subiektywna opinia po przeczytaniu książki:)