Jestem kobietą, która kocha. Kocha tak jak tylko potrafi, bo bardziej już naprawdę nie umie. I mimo to czasem myślę, że ta kochająca kobieta we mnie to za mało dla mojego mężczyzny. 

Ta idealna nie powinna mieć absolutnie żadnych potrzeb, ale z największą chęcią zaspokajać Jego własne. Tej idealnej nigdy nic się nie przypali, nie poleci jej oczko w rajstopach, co ja mówię... ona będzie nosić tylko seksowne pończochy!

Nie spoci się nawet po długim biegu w pełnym słońcu, zawsze z perfekcyjnym makijażem i uśmiechem nr 8 przez cały dzień. Nie będzie miała żadnych wymagań, nie będzie dzwonić bez potrzeby, a najlepiej tylko po to, żeby zapytać co ma podać na obiad (o ile oczywiście sama nie będzie mogła przewidzieć Jego zachcianek), nie będzie miała matki, ani przyjaciółek, które by jej mąciły w głowie, zawsze chętna, zawsze wypoczęta i zawsze świeża.

Będzie działać na minimalnej ilości jedzenia i czułości. O nic nie będzie pytać, będzie śmiać się z wszystkich Jego żartów i na każdym kroku podkreślać jaki On jest męski, przystojny, mądry i pociągający. 

Nie będzie musiał do niej dzwonić, pamiętać o urodzinach, interesować się jej błahymi sprawami, przejmować się nastrojami, bo ona oczywiście nie będzie miała żadnych zachcianek ani zahamowań. We wszystkim się z nim zgodzi, we wszystkim dopasuje i wszystko zrozumie. Jeśli On będzie chciał swobody i niezależności, ona będzie cierpliwie czekać i broń Boże nie wspomni, że tęskni. 

Będzie posłuszna kiedy trzeba i wyuzdana kiedy On zechce. Wystarczająco silna, żeby być samodzielna, ale jednocześnie na tyle słaba, żeby jej imponował i by była od Niego zależna. Na tyle mądra, żeby można było z nią czasem pogadać, ale nie za bardzo, żeby mógł przy niej błyszczeć. Na tyle blisko by była zawsze dostępna, ale zbyt daleko by mieć jakikolwiek wpływ na Jego życie.

Nigdy, nawet słowem nie wspomni o ślubie ani o dzieciach, będzie akceptować Jego inne związki i potrzebę nowych doświadczeń sama jednak takiej potrzeby nie mając. Będzie kochać tylko Jego, będąc jednocześnie jedną z wielu. Zawsze gotowa by zmienić swoje życie według Jego planów, zapominając o własnych.

Tak, wiem - mężczyzna to też Człowiek i uczucia na pewno posiada. Zastanawia mnie tylko dlaczego od jednego Człowieka do drugiego bywa tak daleko. 

Dlaczego to, co dla mnie jest podstawą i normą On uważa za przesadę? Dlaczego czasem tak różnie patrzymy na tę samą rzecz? I dlaczego zawsze gdy głośno powiem, że czegoś mi brak, to zaraz czuję się winna i wymyślam sobie od zaborczych idiotek? A mówić muszę często, inaczej rozmawialibyśmy raz na pół roku przez dziesięć minut, bo Jemu nie przyjdzie do głowy, że tęsknię, że myślę, i że wypadało by zapytać czy żyję jeszcze. Kiedy się upomnę, że przecież jestem, to zwykle potem mam niejasne wrażenie, że się narzucam.

Ale do jasnej cholery, czy tylko ja myślę, że jak już się powiedziało "kocham" to kochać trzeba naprawdę? 

Cieszę się kiedy opowiada mi o swojej pasji, prosi o radę czy zwierza się z niepowodzeń, ale sama pięć razy się zastanawiam zanim zadzwonię do Niego z jakąkolwiek prośbą. Jestem gotowa niemal w każdej chwili zmienić plany, żeby tylko mieć dla Niego czas kiedy już wreszcie się spotykamy, ale On potrafi wszystko w ostatniej chwili odwołać bez wyraźnego powodu.

I właśnie tak bywa, że często czuję się winna, bo mam potrzeby, bo tęsknię i się do tego przyznaję, bo nie zawsze mam czas i dobry humor... 

Czy naprawdę trzeba coś stracić, żeby to docenić?