Londyn. Przełom wieków. Dworzec przesiadkowy. Tłumy turystów i miliony tymczasowych tubylców. Bo tu każdy może, choć na chwilę, być „u siebie”.

Poznali się w schronisku. Czworo dwudziestoparoletnich plecakowiczów z różnych stron. Są tu, bo przed czymś uciekają, lub za czymś gonią; wypełniają punkt po punkcie swój PLAN, albo robią wszystko, żeby odwlec ten moment, kiedy życie nieubłagalnie zacznie toczyć się zgonie z planem. Każdy ze swoją historią, swoim bagażem marzeń i doświadczeń – większym niż 85-litrowe plecaki. Vanessa i Carol – Hiszpanki, Amerykanin Brad i Daniel z Chorzowa. Wiadomo, że jeśli znajomość zaczyna się od pożyczenia szamponu, to musi to być coś więcej ;-) Kiedy wszystkim po kolei zaczyna przeszkadzać schroniskowa tymczasowość, brak minimalnej choćby intymności, czy niemożność zlokalizowania własnych ciuchów, decydują się wynająć mieszkanie. Tam dołączają do nich Maria i Chris.

Podtytuł – obrazki z czasów popkultury, to idealna charakterystyka tej książki. Coś więcej niż zdjęcie, ale krótsze niż filmowa wprawka. Sceny krótkie jak mrugnięcie okiem. Kopaczewski zatrzymuje dla nas takie ulotne chwile:
Te zwyczajne, kiedy bohaterowie zasiadają razem przed TV oglądając sex in the city, albo dawson’s creek.
Te imprezowe, ze strumieniami alkoholu w klubie, a kończące się w parku zabawami w crash-test wózków z marketu.
Te niecodzienne, kiedy wybierają się na weekend do Paryża, szukać na Montmarcie kawiarenki Amelii.
I te jak najbardziej codzienne, kiedy każdy ma już po dziurki w nosie mcjob’s, kiedy przestaje mieć różnicę, czy sprzedajesz kawę, kanapki czy książki („Szekspir – Dickens – Hornby – Szekspir – Dickens – Grisham – Szekspir – Dickens – Archer – Szekspir – cheeseburger – Dickens – big mac – Harry Potter – średnie frytki – shake truskawkowy – The Sun – itd. …”).

Mają swoje chwile radości, mają też swoja załamki – mniejsze, czy większe („Nawet nie zadzwonili. Powiedz mi, że jestem czymś więcej niż tylko CV”). Są wykształceni; toczą późno w noc dyskusje socjologiczne, polityczno-ekonomiczne i niemal filozoficzne, choć wydawać by się mogło, że filozofii już nie ma.

Kłócą się często; o niewyniesione śmieci, o pilota od telewizora, o podmienione soczewki kontaktowe, a nawet podejście do życia. Nie szafują słowem przyjaźń. Nie przypominam sobie, czy słowo to w ogóle pada w książce. Jednak mogą na siebie liczyć, zawsze – kiedy wali się ich mały świat i kiedy dopada tęsknota i trzeba z kimś w milczeniu wypić wino; kiedy trzeba przytulić i kiedy trzeba zaserwować motywującego kopniaka.

Książka napisana jest wartkim, nowoczesnym, potoczystym językiem. W tekst wpleciona jest korespondencja elektroniczna – po polsku i angielsku; z emotikonami, literówkami i skrótami, i tym wszystkim, co sprawia, że czujesz, że to dzieje się tu i teraz. Kolejne rozdziały poprzeplatane są krótkimi hasłami, dialogami, które nadają książce rytm, ale i dają chwile zawieszenia, kiedy Ty też zastanawiasz się: „Myślisz, że w czasach przed Durexem ludzie się częściej przytulali?”. Kilka z nich (moich ulubionych) wymienię poniżej, bo dobrze oddają charakter książki:
„- Nie podobały mi się dzisiejsze wiadomości.
- Ale efekty specjalne były świetne.”
„Collect moments and keep them for later”
“I don’t want to believe. I want to know”
“O czym marzyłeś, gdy miałeś 13 lat?”

Całość porusza problemy egzystencjalne (jakkolwiek trąci to niepotrzebnym patosem) i kulturowe. Samotność wśród tłumu, ale i te wszystkie relacje, rozmowy, spotkania i gesty, którymi ową samotność przełamujemy. W tle słychać rytmiczne MTV, a owe popokulturowe obrazki są trochę jak pokazywane w niej teledyski.

Na zachętę fragment o zmianach w popkulturze właśnie:
„Przyczyna zamieniła się miejscem ze skutkiem: kiedyś było tak, że paru kolesiów, wkurwionych tym, że nie ma pracy, nauczyciele traktują ich jak śmieci, politycy oszukują, zakładało zespół i o tym śpiewało; ktoś miał coś ważnego do powiedzenia, pisał więc piosenki, nagrywał płyty, nie dojadał, ale wreszcie podpisywał kontrakt. Zawsze była jakaś przyczyna i jakiś cel. Ze Spice girls było inaczej, one nie były skutkiem na przykład frustracji zakompleksionych nastolatek, nie miały celów artystycznych, one zostały stworzone z niczego przez bezosobową machinę show biznesu. Stworzono coś i powiedziano nam, że to lubimy, a my daliśmy się zrobić. Marketing jest wszystkim.”

---

Patrzę na okładkę książki. Patroni medialni: merlin, trójka, aktivist, Cogito i inni. Gdyby Broszka istniała w 2004 roku, wierzę, że i ona zdobiłaby okładkę Global nation.