Nie wiem co to takiego było, ale za komuny w moim domu były sterty gazet. A najwięcej Przekrojów. U babci – Przekrój, u rodziców – Przekrój, u ciotek/wujków - Przekrój. Aż dziw, że jakąś mistrzynią noża nie zostałam.

Gazety można było kupować normalnie w kiosku Ruch-u, z tym że nie zawsze tę co się by akurat chciało. Chyba, że się założyło u znajomej (sic!) pani kioskarki teczkę. 

Znajomość z panią kioskarką się zawierało oferując tejże jeden wianek papieru toaletowego, albo majtki - jedyny dostępny typ mamma size z porządnej grubej dzianiny bawełnianej koloru różowego – nomen omen - majtkowego, tudzież podkoszulek męski siatkowy nabyty drogą odstanego kupna w pobliskim SDH. 

W Przekroju pierwsze co się rzucało w oczy to to, że nie dało rady go przejrzeć tak po ludzku, kartka po kartce, jadąc najczęściej tramwajem linii 21 od babci. Przekrój był nie poprzecinany na górze i bez noża do Przekroju nie podchodź. Druga i trzecia strona przecinaniu nie podlegała, gdyż obowiązkowo znajdowały się tam informacje najwyższej wagi państwowej i o życiu pierwszych sekretarzy, co mieliśmy ... wiadomo... 

Kochałam ten Przekrój miłością czystą. Zaczynałam od ostatniej strony – i nie od Wacusia, ale od „Prosimy nie powtarzać” i "Myśli". Z resztą wycinałam namiętnie te rameczki, których treść mi się wdrukowała niestety w zbyt głębokie pokłady pamięci.  Zapewne powróci jak tsunami w sędziwą starość i będę nudną babcią bredzącą pod nosem La Rochefoucaulta. 

Przekrój mi napisał jak mam ułożyć kostkę Rubika, Erno Rubika, oraz jakim to zbójem w czasach rewolucji francuskiej był Jacques Luis David. Barbara Hoff pokazywała jak się ubierają Warszawianki w DT Centrum, a z mamą rzucałyśmy się na krzyżówkę z kociakiem. Oj wredne to były krzyżówki. 

Czego by nie powiedzieć było tam wiele tekstów po byku, o świecie długim i szerokim Droga Broszko. A takie nazwisko - Jola Czaderska-Hayek? Mówi Ci coś? nno ;)

Przekrój czytałam pierońsko długo, chyba dopiero 15 lat temu przestałam, i aż się przestraszyłam, gdy sobie policzyłam kiedy zaczęłam ;) Kupiłam parę razy współczesny Przekrój, i ten, to se ne wrati... 

Gazety były dla mnie tym czym dzisiaj internet. Stwierdzam to autorytatywnie i jednogłośnie. 

Wspomnę tytuły: Poznaj Świat, Forum, Magazyn Polski. Chyba z 50 numerów Magazynu Polskiego mam do dzisiaj ukryte głęboko w szafce w domu (bo „dom to ten, gdzie się zaczęła Twoja historia”;) Przedruki z zagranicznych pism, ale dobrze zestawione i wybrane, mówiące wiele o świecie. Nie pamiętam czy miały określony rys polityczny - wtedy nie interesowało mnie to, ale pamiętam, że rodzice mówili, że to dobre pismo, więc im ufałam. 

Najbardziej wstrząsającymi tekstami jakie tam czytałam i to daaaawno temu były o obrzezaniu dziewczynek w krajach afrykańskich oraz o obwiązywaniu bandażami stóp żeńskim niemowlętom w Chinach.  Wtedy się dowiedziałam i już nigdy nie zapomniałam. 
 
Tato kupował Gospodynię, Zielony Sztandar, Sadownictwo i Kwiaty(!). Zdaje się, że miało to związek z ojcowską wizją malinowego żywopłotu wokół działki pracowniczej, której nigdy nie mieliśmy. 

O palmę pierwszeństwa w domu walczyły Szpilki i Karuzela. Zwyciężyła Karuzela. Czemu ta Karuzela? Bo córcia poprosiła Tatusia, żeby Karuzela bo Szpilki za trudne ;) Wyjątkowo durna była ta Karuzela. Z większości rysunków satyrycznych krzyczało słowo SEX. I pytałam się co ono oznacza, a jakże. 

Przyjaciółka i Kobieta i życie towarzyszyły każdej kobiecie żyjącej w PRL. To i mojej Mamie i mnie także. Przyjaciółki nie lubiłam, ale Kobieta z „Satyrą w krótkich majteczkach” oraz plotkami z wielkiego, najczęściej dworskiego świata była niezastąpionym kompendium wiedzy. Kobieta miała też wzory swetrów i czapek na drutach, a my z Mamą byłyśmy zdecydowanie bardziej „drutowe” niż szyjące.

W Zwierciadle czytałam porady sercowe Zuzanny Celmer, w Urodzie felietony Magdaleny Środy o ... nie pamiętam i Marii Kędry o tym jak dbać o siebie. Te maseczki na cerę z twarożku! Mniam!
Uroda powalała zdjęciami mody z pokazów Prêt-à-porter i Haute Coutoure. 
I już wtedy cielęciem będąc wiedziałam co to znaczy ;)

Czytałam również gazety dla dzieci i młodzieży, a nie, że tylko dorosłe. Zaczęłam od Misiów i Świerszczyków, potem prędziutko przeszłam na Płomyczka, Płomyk i Świat Młodych. 

Mnie-nastolatce przypasowały Jestem, Filipinka i Razem. A w Jestem (podobnie rozcinanym jak Przekrój) – powiem Wam w sekrecie - TAKIE rzeczy o szeksie pisali, że olaboga i uuuh! Pisali czytelnicy do Redakcji. Takie rzeczy!

Do Filipinki z kolei sama wysyłałam listy, a Redakcja je czasem drukowała. Radochę miałam, ale sekretną bo Rodzicom się nie przyznawałam. Ot takie drugie życie grzecznej dziewczynki. 
Aha, i jak każda porządna Filipinka marzyłam, aby poznać Filipa.

Z Non stopu, Razem i Na przełaj dowiadywałam się sporo o muzyce. Zbierałam teksty piosenek i zdjęcia muzyków. Czytywałam tam Wojciecha Manna i Marka Niedźwieckiego. Aaaaa, zapomniałabym - w Razem pisywał też Zbigniew Lew Starowicz, ale nie o muzyce ;)

Ręka do góry kto nie wycinał zdjęć aktorek i aktorów z Ekranu i Kina? Nie ma, wiedziałam.

Jako córeczka Tatusia MUSIAŁAM interesować się fantastyką. I tę Fantastykę też w teczce mieliśmy. Przechowuję ją do teraz – od pierwszego numeru w 1982 do 1990. Co się stało, że przestałam? Nie wiem. Może dorosłam? Oglądałam (bo nie czytałam!) z przyjemnością charakterystyczne rysunki, podziwiałam kunszt i inspirowały mnie one do własnych prób rysunkowych.

Gazet było w domu wiele. Nie wymieniłam Motoru, ani Polityki, Morza, Literatury na Świecie, Panoramy, Prawa i życia. Ani masy innych pisemek, które pojawiały się jak pyłki na wietrze i tak samo szybko znikały.  Czytałam kiedyś (w gazecie, a jakże), że powstawały bez praw autorskich, ale metodą – nożyczki, klej, zdjęcie, szczotka drukarska. Do tego własny komentarz i gotowe.

Lubiłam czytać, przeglądać, wracać, wycinać. Jakoś nie mogłam się ich pozbyć.
Do próby wyrzucenia gazet podchodziłam z dobrą intencją: "Zrobię sobie kawę, raz dwa przejrzę, a następnie wyrzucę". Ha! Kawa, owszem, a potem miłe godziny spędzone na czytaniu.

Parę lat temu, czyli całkiem niedawno rozprawiłam się jednak z gazetami z mojego "dziecinnego pokoju" . Byłam wtedy bardzo krytyczna i zdegustowana ich zawartością, jak nie ja ;) 

Odetchnęłam. Odcięłam się od jakiegoś etapu i chyba poszłam naprzód. 

A te gazety?

To była taka nasza obrona przed szarością jak barwiona w garze tetra na spódnice. Tak uważam.

Promyczki ślę:*
Gali

P.S. Zdjęcia w artykule to wbrew pozorom nie są skany moich własnych zasobów, ale z internetu. :P