Ostatnio całkiem przypadkowo włączyłam w telewizji program o dietach. Trzy panie siedzące w studiu (dwie dziennikarki i jedna dietetyczka) zachwycały się cudowną dietą kopenhaską, która, o ile dobrze pamiętam, polegała na tym, by przez kilkanaście dni jeść przez cały dzień jednego rodzaju danie, z tym, że codziennie inne. Przypomniało mi się, jak kiedyś, namówiona przez koleżanki, spróbowałam podobnej diety. Jednego dnia jadłam tylko ziemniaki, innego jajka, a jeszcze innego – gotowanego kurczaka. Wszystko po to, by uzyskać wymarzoną smukłą sylwetkę i lepsze samopoczucie. I – o dziwo – tak się stało! Dieta zadziałała w 100 %!

Po pierwsze, schudłam przez cały tydzień 4 kilo. Wiem to dokładnie, bo ważyłam się codziennie i za każdym razem waga pokazywała mniejszą liczbę. Kiedy skończyłam dietę, przestałam się ważyć tak regularnie. Dopiero miesiąc później okazało się, że znowu ważę tyle, ile przedtem. No ale przecież ważyłam się po obiedzie, poza tym miałam na sobie dużo ubrań i w ogóle… W każdym razie dieta pomogła mi zrzucić zbędne kilogramy co najmniej na kilka tygodni.

Po drugie dieta cud spowodowała, że czułam się dużo lepiej. No może nie fizycznie, bo tak naprawdę byłam trochę osłabiona, a pod koniec miałam nawet problemy z wejściem na czwarte piętro, ale psychicznie na pewno byłam w dobrej formie. Miałam taką świadomość, że jestem na tyle silna i wytrwała, żeby odżywiać się według określonego schematu, nie podjadać między posiłkami, nie jeść słodyczy. Chociaż raz zjadłam kawałek sernika, ale to było na imieninach babci i nie mogłam przecież odmówić.

Dzięki tej diecie zyskałam szacunek w towarzystwie. Przecież taka drakońska dieta jest czynnikiem nobilitującym – przez ten tydzień wszyscy cię podziwiają, zwracają na ciebie uwagę, współczują ci, pytają jak się masz, oglądają na wszystkie strony, gratulują zrzucenia kilku kilogramów, mówią, że bardzo schudłaś, podziwiają.

Przez kilka dni możesz poczuć się jak prawdziwa gwiazda, która właśnie odniosła swój największy sukces.

Jak zobaczyłam w TV te panie, mówiące o diecie kopenhaskiej, zastanowiłam się, dlaczego tak jest, że ludzie oszukują samych siebie, najpierw łudząc się, że dzięki cudownej diecie schudną kilka kilogramów przez tydzień, potem łamiąc zasady, które sami ustalili, a na koniec wierząc w opinię ludzi, mówiących: „jak ślicznie dzisiaj wyglądasz! Schudłaś prawda?”

Wystarczyłoby wziąć do ręki lustro, by się przekonać, że te komplementy nie są szczere – no bo jak może wyglądać ktoś, kto jest tak osłabiony, ze nie ma siły chodzić po schodach? Ale kobiety, które nie znają innych możliwości, by zabłysnąć w towarzystwie, chwytają się każdej szansy, by choć na chwilę zostać gwiazdą. I nie dotyczy to wcale kobiet otyłych – wręcz przeciwnie, grubaski są zwykle lubiane, bo akceptują siebie i swój wygląd. A szare myszki, które w żaden sposób nie wybijają się ponad przeciętność, szukają sposobu, by zostać zauważonymi. To one właśnie stworzyły mit o diecie cud, która być może i potrafi czynić cuda, ale efekt tych cudów niestety jest ulotny.