- Przybieżeli do Betlejem pasterze, grają skocznie Dzieciąteczku na lirze! Psze pani, kolędnicy, niech pani otworzy! Chwała na wysokości, chwała na wysokości! – Agata wśród śpiewów ledwo usłyszała komunikat skierowany najwyraźniej do niej. Nacisnęła przycisk domofonu i dopiero po chwili dotarło do niej, że wpuściła jakichś obcych ludzi. Ale to były dziecięce głosy – jeszcze zdążyła pomyśleć. Po chwili chwała na wysokości rozlegała się po całej klatce schodowej.

Otworzyła drzwi. Przed nią stała gromadka chłopaków poprzebieranych za kolędników. Kiedy zaśpiewali kolędę do końca, jeden z nich podał Agacie kopertę.
- To dla pani.
- Dla mnie? Od kogo? – Agata wzięła od niego niepewnie kopertę.
- Od jednego pana. Powiedział, że pani będzie wiedziała, jak pani przeczyta. To do widzenia. Chodźcie, chłopaki – zwrócił się już do reszty.
- Poczekajcie! Chyba za kolędę coś się należy? – tak dawno nie widziała kolędników, że nie wiedziała, czy dać im słodycze, czy pieniądze.
- A nie – odezwał się znowu ten sam chłopiec – nie trzeba nic. Już zapłacone – błysnął zębami w uśmiechu. A po klatce teraz roznosiło się „Dzisiaj w Betlejem, dzisiaj w Betlejem…”

Agata trzymała kopertę i czuła się totalnie ogłuszona.
- Mamo, co to jest? List? Od kogo? Dla nas? – pytania dzieci przywróciły ją do rzeczywistości.
- Poczekajcie, zaraz zobaczę. Tak, list. Do mnie. Chyba. – zaczęła rozrywać kopertę.
„Kochanie, przepraszam. Zachowałem się jak idiota. Wybacz mi, jeżeli możesz. J.”

Czytała ten list kilka razy i nic nie rozumiała. „Kochanie” – to miłe, nawet bardzo, nigdy wcześniej tak do niej nie powiedział. „Zachowałem się jak idiota” – no, może trochę. „Wybacz mi, jeżeli możesz” – Agata nie wiedziała, czy może, ale poczuła, że chce. Po takim liście jak nie wybaczyć? I kolędnicy, i ten list. Przecież wymagało to nie lada zaangażowania. Nie przypuszczała, że stać go na takie romantyczne zachowania. O matko! – jęknęła przyciskając kartkę papieru do piersi. Cud najprawdziwszy. Chwyciła za telefon i napisała „Mogę i wybaczam, kochanie :)”.

Spodziewała się, że za chwilę dostanie odpowiedź, a najprawdopodobniej Jarek zadzwoni. A może przyjedzie?

Jarek siedział w domu po powrocie z kolacji wigilijnej u siostry. Czuł się zmęczony wydarzeniami ostatnich dni. Najpierw telefon od Magdy. Potem jego rozmowa z Agatą. Przyjęła to całkiem spokojnie, ale w sumie przecież nic wielkiego ich nie łączyło. Parę spotkań trochę bardziej intymnych, żadnych obietnic, ani deklaracji. Tylko, że z kobietami nigdy nic nie wiadomo. Mogła tragizować. Na szczęście nic takiego nie robiła. Napisała jeszcze do niego ze dwa sms-y, ale bez żadnych rozpaczliwych tekstów. On też zresztą wysłał jej życzenia świąteczne. Życzył jej naprawdę dobrze. Znajdzie w końcu tego prawdziwego zdobywcę wieży.

No a z Magdą… Tak. Magda nic się nie zmieniła. Kiedyś to właśnie w niej go pociągało – pewność siebie, wiara w to, że można osiągnąć wszystko, czego się pragnie. A teraz?

Przyjechała do niego wieczorem tego dnia, kiedy zadzwoniła. Pociągająca, atrakcyjna, znajoma i nieznajoma jednocześnie. Została do rana, obydwoje tego chcieli. Odnajdywali się na nowo. Noc wydawała się zapowiedzią nowego początku. A rano – Magda niby ot tak zaproponowała, żeby wyjechał razem z nią. Najpierw zbył to żartem. Przecież powiedziała, że wróciła na stałe. W trakcie rozmowy okazało się jednak, że nie spaliła za sobą mostów, może wrócić i do orkiestry i do wspólnego mieszkania z Elką. Ale z nim będzie się tam czuła bezpieczniej, lepiej. Wynajmą mieszkanie, znajdą coś dla niego. Przecież chcą być razem, co za różnica – tu, czy tam?

Dla Jarka to była różnica. Nie zamierzał emigrować. Tu miał pracę, tu miał przyjaciół, znajomych, tu miał swoje miejsce, a przede wszystkim tu był Maciek. Mimo rozwodu z jego matką utrzymywał z synem dobry kontakt. Wiedział, co młody robi, czym się interesuje. Nie wyobrażał sobie, że kontakt z synem ograniczy się do rozmów na skypie albo do kilku telefonów w miesiącu. Nigdy zresztą nie marzył o wyjeździe z kraju. Podróże – tak. Zwiedzał Europę, był w Japonii. Marzył mu się Bliski Wschód. Ale wyjechać stąd na zawsze? Nie, to nigdy nie było jego celem.

Z rozmyślań wyrwał go dźwięk przychodzącego sms-a. „Mogę i wybaczam, kochanie :)” Cholera jasna, a to co ma znaczyć? Pomyliła się, czy upiła?

Już miał odpisać, że chyba za dużo wina, ale pomyślał, że da spokój. Może to jakaś gierka? Rany, z babami jednak nie dojdziesz do ładu.

Magda przewracała się z boku na bok w łóżku. Słyszała, jak zegar w pokoju mamy wybija drugą po północy. Nie mogła spać. Nie tak to wszystko miało wyglądać. Naprawdę chciała znowu być z Jarkiem. I lecąc do Polski poważnie myślała, żeby tu zostać. Ale… No właśnie – ale. Tam był większy świat. Ciągnęło ją tam. Bo to było wyzwanie a Magda zawsze uwielbiała wyzwania.

Nie chciała wracać jako pokonana. I gdyby Jarek chciał z nią wyjechać, być dla nie wsparciem. A on jak to odebrał? Że potrzebuje goryla, gospodarza domu i współfinansującego wynajęcie mieszkania. Ubodło ją to, chciała mu to wyjaśnić. Wtedy on zapytał, dlaczego, skoro jej tak zależy, nie odzywała się przez całe miesiące. A potem wyciągnął argument ostateczny – syn.

Magda zdawała sobie sprawę, że syn jest dla niego najważniejszą osobą, ale uważała, że szesnastoletni chłopak już sobie poradzi bez ojca na miejscu. W końcu zostaje z matką. Zresztą nikt nie mówi o zerwaniu kontaktów. Ale życie trzeba sobie ułożyć. Trzeba coś wybrać. To Magdę bolało najbardziej. Że Jarek wybrał, ale inaczej, niż ona chciała. Odebrała to bardzo osobiście – po prostu nie wybrał jej.

Agata nie doczekała się odwiedzin Jarka, ani telefonu, ani nawet sms-a. Nie rozumiała tego. Może?... No właśnie – co może? Ktoś, kto zorganizował taką akcję powinien czekać za rogiem na sygnał i lecieć do niej na skrzydłach. Zasnęła na kanapie w ubraniu kompletnie skołowana.

W Święta nie mogła sobie znaleźć miejsca. Napisała do niego jeszcze raz – „Dostałam Twój list” Nadal cisza. Czuła się wystawiona rufą do wiatru. Czyżby był to żart?

Dzień po Świętach Agata wyciągnęła odkurzacz i jak zwykle w sytuacji, kiedy chaos w jej życiu osiągał apogeum, postanowiła zacząć od porządków w domu. Odkurzała w sypialni, kiedy zajrzała do niej córka:
- Mamo! Mamo! Ktoś dzwoni do drzwi!

Dopiero po wyłączeniu odkurzacza usłyszała dzwonek. Poszła otworzyć przekonana, że to sąsiadka, która pożyczyła od niej przed Świętami duży półmisek.

Za drzwiami nie stała jednak sąsiadka, tylko nieznajomy mężczyzna. Brunet, zielone oczy, długi rozpięty płaszcz. Zapachniało dobrą wodą toaletową. Agata teraz sobie uświadomiła, jak wygląda: stare dżinsy pęknięte na kolanie, różowa koszulka kupiona dawno temu z króliczkiem niby to z playboya, zero makijażu.

- Dzień dobry – głos miał niski, bardzo przyjemny.
- Dzień dobry. Pan do kogo? – Agata miała nadzieję, że to nie żaden sprzedawca.
- Pozwoli pani, że najpierw się przedstawię. Nazywam się Janusz Milewski. I… w Wigilię nastąpiła pewna pomyłka. Z tego, co udało mi się dowiedzieć od tego smarkacza, do pani trafił pewien list. Czy tak?

Agacie poczuła, że robi jej się słabo.

- Tak, dostałam list. Jak pan powiedział? Janusz?
- Tak, Janusz Milewski. Bardzo panią przepraszam. To ogromne nieporozumienie. Widzi pani ten list miał trafić pod numer 3, ale w bloku obok. Dzieciaki pomyliły adresy. Strasznie panią przepraszam. Pewnie nie wiedziała pani, o co chodzi. Chciałem zatem wyjaśnić to osobiście, nie przez tych chłopaków, którzy wtedy kolędowali. Czy pani jest słabo? – nieznajomy patrzył z niepokojem na Agatę.
- Nie, wszystko w porządku. Absolutnie w porządku – Agata opierała się o futrynę i ogarniał ją nieopanowany śmiech. Nie mogła się powstrzymać, szczególnie jak pomyślała o swojej interpretacji. I jeszcze te imiona na „J”. Śmiała się tak, że łzy jej leciały, aż dostała z tego wszystkiego czkawki. Mężczyzna przyglądał jej się mieszaniną niepokoju i rozbawienia w oczach.