Jego miłość do wzorów na ciele nierozłącznie wiąże się ze wspomnieniem dziadkowego kowboja na lewym przedramieniu - pamiątką z przymusowej pracy w Niemczech w czasie wojny. Jako dzieciak interesował się dziwnym malunkiem „na dziadku”, zastanawiał się jak powstał i już kombinował jak zrobić sobie taki sam. Tak zaczęła się jego przygoda z tatuażem. Za pomocą szpilki i tuszu długopisowego, siedząc przed telewizorem wydziarał sobie... kropkę na przedramieniu. Nazywa się Jarosław Ś*****, dla przyjaciół - Siwy.
Pierwszą maszynkę zrobił jeszcze w podstawówce. Pomagał mu o kilka lat starszy kuzyn, nie mniej niż on zafascynowany tatuażami. Z uśmiechem wspominają materiały, jakie zgromadzili wtedy do swojej znakomitej konstrukcji: silniczek z Unitry, długopis, struna gitarowa, taśma izolacyjna i zasilacz do walkmana. Później zaczęło się testowanie na własnym ciele. Kolorowe kropki na kostkach i pęcinach - trochę bólu, trochę tuszu kreślarskiego i dużo radości.

Dopiero w technikum znalazł się pierwszy klient. Tribalowy smok wielkości paczki papierosów zajął Siwemu cyt.: „cholernie długie dwie godziny” i pożarł mnóstwo nerwów, ale w końcu powstał i autor był z niego dumny. W międzyczasie ćwiczył rękę na samym sobie, bo jak mówi: „Traktuję swoje ciało jak brudnopis”. Później pojawił się ochotnik, który z radością poddawał się pierwszym próbom poważnego tatuowania. 

Zawsze zgadzał się na wszystkie wzory i pomysły. W niedługim czasie zaprzyjaźnili się. Widoczny efekt tej przyjaźni to wydziarane ręce, łydki, uda i klatka piersiowa jednego z nich. Do dziś na ciele „pierwszego odważnego” nie pozostało wiele wolnego miejsca, a wzory, które go zdobią, w 90-ciu procentach są autorskimi projektami Siwego.
Kolejne lata upłynęły mu na tatuowaniu znajomych i znajomych znajomych, kompletowaniu sprzętu i zgłębianiu tajników tej, wiekowej przecież, sztuki. Wyszukiwał w internecie coraz to nowe wzory i inspiracje, marzył o profesjonalnym sprzęcie, fascynowały go różne style i różni „wielcy” światowej sceny tatuatorskiej. Ograniczenia finansowe sprawiały, że nie mógł sobie pozwolić na zaopatrzenie, jakiego pragnął. Dlatego kiedy tylko nadarzyła się okazja wyjechał do Belfastu, żeby zarobić na spełnianie swoich marzeń. Za irlandzkie funty kupił swoje „cacuszka”- maszynki, barwniki, sterylizatory i wszystkie te niezbędne rzeczy, których ja nie potrafię nawet nazwać.

Po powrocie do kraju zaczął jeszcze raz, tym razem z profesjonalnym sprzętem. Mówi, że: „to było jak przesiadka z malucha do ferrari”. Kilkoro znajomych czekało na niego ze swoimi pomysłami, polecali kolejne osoby i tak to się kręciło.
 

Po jakimś czasie, kiedy wciąż wzrastała liczba klientów, a wraz z nią rosło doświadczenie, zarzucił sprzęt wielokrotnego użytku, który trzeba było za każdym razem sterylizować, na rzecz jednorazówek, dzięki którym praca szła szybciej i nie wymagała uprzedniego czasochłonnego przygotowania. To był, ostatni, jak dotąd, przełom w jego ciągle ewoluującej karierze tatuatora.
We wrześniu 2009 roku otworzył własne studio tatuażu, co pozwoliło mu całkowicie poświęcić się temu, co kocha, a przy okazji zapewnia zwykły, powszedni chleb. Nadal się rozwija, a każdy kolejny klient i wzór daje mu mnóstwo satysfakcji i niezbędne w tej branży doświadczenie. Dąży do perfekcji, jaką osiągnęły podziwiane przez niego sławy, takie jak Uncle Allan, Sean Herman, Robert Hernandez, czy Bob Tyrrell. Nieprzerwanie projektuje, szuka inspiracji, ogląda i podziwia innych i kształci swój warsztat. Stara się nie traktować tego jak pracy. On żyje tatuażem, kocha go i potrzebuje, tak jak powietrza i snu.

/artykuł mojego autorstwa w nieco zmodyfikowanej formie po raz pierwszy ukazał się na portalu magiel.net.pl opatrzony tytułem: Ciało jak brudnopis
wszystkie zdjęcia użyte w artykule pochodzą z prywatnej kolekcji mojej i głównego zainteresowanego/