Zawsze pisałam.
Odkąd sięgam pamięcią, od kiedy tylko nauczyłam się pisać...zawsze pisałam.
W otoczeniu tysiąca karteczek, karteluszek, skrawków pogniecionych serwetek, w otoczeniu całych zeszytów różnych rozmiarów, długopisów, cienkopisów, ołówków...czasem w dzień, często zarywając noce i zasypiając następnego dnia na lekcjach...w słońcu i w deszczu, będąc zakochaną i cierpiąc rozstania...zawsze pisałam.
Pisałam wiersze, krótkie opowiadania, maleńkie dziwadła tekstowe i piosenki pisałam.

Zawsze pisanie porzucałam.
Odkąd sięgam pamięcią, od kiedy tylko nauczyłam się pisać, zawsze pisanie rzucałam.
No bo po co pisać.
Strata czasu, dziecinada, głupota.
Bo to nie dla mnie, bo to nie mój świat, bo nie dla zwykłych ludzi to świat.
Bo żyć trzeba inaczej, bo mrzonki, bo trzeba upchnąć się w niewygodne realia, bo takie jest życie, bo trzeba wreszcie dorosnąć.

Dużo tekstów przepadło.
Część wyrzuciłam sama. Raz, kiedyś, bardzo dawno temu w akcie desperacji i braku jakiejkolwiek nadziei.
Część została mi odebrana pod moją nieobecność...nie wiem, dlaczego. Patrząc z perspektywy czasu, przypuszczam, że to była zazdrość...ale to już inna historia.
Z przepastnego kubła na śmieci ocaliłam dwa zeszyty w kolorowych, papierowych okładkach.
Do dziś leżą na dnie szuflady już bezpieczne, choć bardzo pogniecione.
Słowa w nich zapisane, są nadal żywe.
Teksty umarłe, choć żałoba po nich już bardzo dawno minęła, nadal opłakuję niekiedy.

Minęło sporo lat...
Minęło sporo lat, podczas których komputery stały się osobiste.
Osobiste, jak koronkowa bielizna, jak myśl pomyślana wieczorem, jak kubek porannej kawy wypijanej w ciszy.
Kartki owszem, nadal szeleściły wokół mnie, jednak częściej słyszałam miarowy stukot klawiszy sklejający ze sobą litery, słowa, całe zdania.
Bicie mojego serca pulsujące na klawiaturze, przerywane ciszą na zadumę i westchnienie.
Pisałam mało. Starałam się nie pisać. Czasem jednak coś tam powstawało.
Niby napisane, ale nadal milczące...

Broszka.pl
Splot niby przypadkowych zdarzeń przyprowadził mnie właśnie tutaj, na broszkę.
Portal dla piszących. Tyle odkryłam od razu, natychmiast, zachłannie.

Odkurzyłam kilka tekstów i bez wahania umieściłam je.
Zawahałam się potem.

Jeszcze tego samego dnia dostałam wiadomość, że wszystkie moje teksty zostaną opublikowane.
Wahanie zamieniło się w euforię przeplataną strachem. Strachem o siebie, o utratę nadziei, o moje własne złudzenia, które mogły już niebawem okazać się na prawdę tylko złudzeniami.

Teraz.
Teraz już wiem to, co zawsze o sobie przeczuwałam w najskrytszych zakamarkach.
Nie mam już wątpliwości, czy potrafię pisać.
Wiem, że potrafię.
Teraz już wiem, że jest po co pisać. Moje opowiadania nie są już zagłodzone.
Nie wiją się w mękach niebytu własnego istnienia.
I to dzięki broszce właśnie.
Bo to, co jest pisane karmi się tym, że jest czytane.
Dzięki temu nie usycha i żyje. I kwitnie.

Dużo się zmieniło.
Tak, dużo się zmieniło dla mnie i we mnie przez ten ostatni rok, odkąd jestem na bro...

Wielu rzeczy się dowiedziałam od siebie o sobie.
Gdyby nie to miejsce, gdyby nie ludzie, których to miejsce skupia, pewnie nadal nie miałabym pojęcia, co chcę.
Dzięki temu, że tu trafiałam zaczęły mi wyrastać mocne korzenie, i byle podmuch wiatru nie jest w stanie mi zaszkodzić.
Już wiem, że będę pisać.
Po prostu tak, i już.
Tak jak jeść, spać, sprzątać, zarabiać jakieś pieniądze, robić zakupy.
Zwyczajnie i po prostu. Zwykła czynność, nic nadzwyczajnego, nic niemożliwego.
Bo właśnie kiedy zobaczyłam swój tekst w „Broszurze”, zrozumiałam, że to jest możliwe.
I choć przez ostatnie miesiące piszę mało, to już z zupełnie innych powodów, niż wcześniejsze zaniechania.

Teraz uczę się odwagi.
I wiem, że się jej nauczę. Nauczę się jej znowu właśnie tutaj, na broszce.


Już od dłuższego czasu zbierałam się z napisaniem tego tekstu.
Zbyt osobisty on jest jak na moją wytrzymałość.
Ale taki miał być.
Więc jest.
Zmobilizowały mnie do tego ostatnie wydarzenia na bro.

Chciałam wam powiedzieć, jak ważna jest wasza praca, jak istotna dla wielu z nas, jak kluczowa okazała się dla mnie.
Chciałam to powiedzieć, żebyście nie zapomniały pośród kłopotów związanych z prowadzeniem takiego portalu, że to ma sens. Że to miejsce jest czymś niezwykłym.
Żebyście w to nie wątpiły, bo wiem, że czasem zwątpić można wobec rzeczywistości, która rządzi się innymi prawami, niż marzenia.

Nie potrafię doradzić cudownych rozwiązań, bo nie mam talentu do biznesowych pomysłów.

Mogę tylko napisać to, co napisałam i zdobyć się na odwagę, żeby ten tekst umieścić.
Więc robię to.
Zrobiłam.

Oto ax podana na tacy bez przypraw...życzę wszystkim smacznego.
A broszce życzę powodzenia i siły.