Mam rozkminę ostatnio na temat coraz częściej słyszanego i używanego słowa wokół mnie. Słowo to pojawia się przy okazji rozmaitych relacji, jakich doświadczają obserwowani przeze mnie ludzie, a może nawet ja sama i tak sobie myślę, że o co chodzi właściwie i że jak to jest. Bo wiele składników w tym koktajlu mi się gryzie i nie pasuje.
Chodzi mi o słowo, pojęcie `bliskość`. 

To jest niesłychana wręcz sprawa, jak ludzie dążą do tego, żeby być z kimś blisko. I uwaga, nie używa się przy tym słów `kochać`, albo `intymność` , bo pierwsze jest za bardzo patetyczne jak na nasze czasy i nie czarujmy się, nieprzystawalne w dzisiejszej dysfunkcyjności zagubionych ludzi. No a drugie też straciło na znaczeniu i kojarzy się bardziej z seksem niż z tym, co tak naprawdę w relacji z kimś drugim chcielibyśmy osiągnąć. 

I np. mówi się, mówi ona albo on albo ja, ktokolwiek: on/ona jest mi bliski, jesteś mi bliski i dlaczego tak akurat? Nie że kocham go/ją, nie że jest między nami niepowtarzalny rodzaj intymności, jakiego nie mam z nikim innym, ale, że bliski. Takie słowo wytrych chroniące nas przed śmiesznością w razie, jak to co między nami jest nie ma nic wspólnego z miłością, no bo przecież jej nie ma.
Mam wrażenie, że boimy się wyznając tę bliskość powiedzieć tak naprawdę, że to co dostajemy czy doświadczamy jest namiastką tego, czego potrzebujemy i pragniemy. Jakiś rodzaj bezpiecznego azylu, który stwarza poczucie, że funkcjonujemy w układzie z kimś, ale nie do końca. Można z niego swobodnie się wycofać, jak coś pójdzie nie tak. 

Dochodzę do wniosku, że bardziej sami sobie generujemy poczucie bliskości z kimś niż to istnieje naprawdę. Narzucamy na kogoś tam swoje oczekiwania, pragnienia, a ponieważ ktoś nie spełnia nawet 20% tych pragnień, to bezpiecznie nazywamy układ bliskością. I się jakoś tam w nim mościmy bez poczucia żalu, że miłość się nie spełnia, bo w końcu, helom, miłości nie ma. Jest sobie za to bliskość. 

Czytałam gdzieś niedawno, w jakiejś gazecie zacnej tekst na temat badań, jakie ktoś przeprowadził, jakżeby inaczej, w Stanach, na temat zakochania się. Otóż badacz poparł doświadczeniami tezę, że zakochać można się w każdym. W obcym na ulicy, w brzydkim, głupim, innym, takim, śmakim, w każdym, dosłownie, wymaga to tylko zastosowania odpowiedniej taktyki. W tym momencie odziera to nasze relacje z partnerami z całej otoczki magii i tym podobnych mrzonek, ale trudno w sumie się nie zgodzić, co ten badacz sobie uknuł. 

Jedną z tych taktyk stosowaną w celu zakochania się w kimś jest patrzenie wybranej osobie głęboko w oczy. No to oczywiste jest, że kontakt wzrokowy znaczy naprawdę wiele. Uporczywe wpatrywanie się nie może przejść niezauważone i w osobie, na którą tak się ktoś patrzy rodzi się tysiąc myśli od: mam coś na nosie albo mu się podobam kurde blade. Albo coś w tym guście. 

Drugim zabiegiem jest oswajanie i interesowanie się sprawami drugiej osoby. Potem idzie zwierzanie się z problemów, następnie z intymnych tajemnic, spraw, jakich nie mówimy nikomu innemu. To bywa mocno wiążące, rozmówca czuje się zobowiązany w jakiś tam sposób do bliskości z tym, co tak nawija te tajemnice.
I po czasie takich nawijek nagle okazuje się, że ta osoba cośmy ją mieli za nieinteresująca czy obcą okazuje się może niezbyt ładna, ale ma „coś „ w sobie, może niezbyt mądra, ale „bystra” albo sprytna, może niezbyt zaradna, ale „stara się”, a poza tym w końcu nam się zwierza, interesuje się nami, więc czego nam więcej trzeba do szczęścia. 

Mamy bliskość! 

Od tego momentu zaczyna się krzywda, która robią nam nasze własne mózgi. Uruchamiają potencjał hormonów taki, że nagle osoba, z która tę bliskość wg nas mamy staje się nam niezbędna. I nieważne co robi, jak postępuje, co mówi, ważne, że raz powstał nam w głowie pomysł o tej bliskości i potem jest już tylko gorzej. Wkrada się uzależnienie, zwane tez zakochaniem, ale raczej wolimy nazywać to bliskością właśnie. 

Czasem to wypala, a czasem jednak nie, bo okazuje się, że nie możemy być blisko z kimś innym skoro nie umiemy być blisko z tym, z kim naprawdę warto, czyli z samym sobą. 

Myśl ta tracącą smrodkiem a la Coelho ma jednak moc prawdy.
Wnioskiem tego obłędnego wykładu jest teza, że nie ma bliskości między ludźmi, jest tylko to, co chcemy wobec ludzi odczuwać. Fałszujemy rzeczywistość wokół siebie i upiększamy ją, żeby nie zwariować od nadmiaru prawdy o tym, że wszystko jest w gruncie rzeczy ułomne i słabe a najbardziej my sami. Dlatego zakładamy coś, czego nie ma. 

Jak ja, w czasach gdy byłam dzieckiem wyobrażałam sobie, że jestem Lalą i odwiedzam wraz z Zajączkiem Misia uszatka oraz noszę kolorowy sweterek i mam piękny domek z mebelkami.
Tak, że nie, to po prostu nie może się udać;]