Błędy nie istnieją.

Podejmujesz decyzje. Każdego dnia w hurtowych ilościach. Chleb razowy czy zwykły. A może bułki? Ugotować obiad, czy zamówić chińszczyznę. Jechać autobusem czy wziąć taksówkę. Iść na studia czy do pracy. Włosy zapuścić czy obciąć. Wyemigrować z prowincji do wielkiego miasta, czy od razu za ocean. Grać w piki czy kiery. Blondyn czy brunet. W góry czy nad morze. Na całe życie czy na całą noc.

Błędy nie istnieją.

Podejmujesz decyzje. A decyzja raz podjęta natychmiast przechodzi do przeszłości. Staje się kolejnym kamykiem do mozaiki Twojego życia. Mozaiki mają to do siebie, że są wielokolorowe. Masz kolorowe życie.
Znasz już prawie każdy z odcieni: malachitowe łąki, czarne jak onyks niebo nad wsią zapadłą, czerwień ognia, który trawi serce i zieleń soczystą oczu.
I granat nieprzespanych nocy na mokrej poduszce też znasz. I szarość cery po takiej nocy, mimo kremu, maski i podkładu z najwyższej półki, też. Masz przecież kolorowe życie.

Błędy nie istnieją.

To był jeden z tych dni. Pod powieką od rana czujesz niewidoczne ziarnko piasku. To musiał być piasek. Nie mogło być przecież innej przyczyny dla szklących się oczu, prawda?
Ten dzień, kiedy kawa wydaje się jakaś kwaśna, a szafa pusta, choć po otwarciu drzwi znów wypadła na ciebie wygnieciona bluzka. Ten dzień, kiedy pies nasikał do ulubionych szpilek w kolorze indygo, albo kot zadarł oczko w nowych rajstopach.
Wybiegłaś do pracy w grafitowym, idealnie skrojonym garniturze, a i tak czułaś się wymiętolona.

Kiedy zobaczyłaś jego numer na wyświetlaczu wiedziałaś, że koniec historii, której początkiem miała być ta rozmowa, nie przyniesie nic dobrego. Czułaś to każdym neuronem swojego ciała.
Prawa stopa okuta w siedmiocentymetrowe szpilki zaczęła nerwowo kiwać się pod biurkiem. Żołądek i trzewia dopadł natychmiastowy skurcz. Palce lewej ręki bezgłośnie i prawie niezauważalnie wystukiwały znany rytm po blacie biurka. Wargi przygryzłaś, a oczy zmrużyłaś.
Czułaś ten przyszły, nieznany, ale bolesny koniec każdym neuronem. Coś musiało jednak zaszwankować na synapsach i te wszystkie złowieszcze sygnały zostały zignorowane. Nie przekuto ich w odpowiednią reakcję.
A przecież jedyną odpowiednią reakcją mógł być brak jakiejkolwiek reakcji. Każde inne zachowanie miało zaprowadzić Cię do tego gorzkiego końca, który przeczuwałaś już teraz. U progu tej drogi, na którą przecież jeszcze nie weszłaś.

…
-halo?
…

Błędy nie istnieją.

To tylko kolejna rata kredytu jaki zaciągnęłaś na zapłacenie czesnego w szkole życia.
Kolejny raz otrzepujesz się z pyłu, stając mozolnie znów na własnych nogach. Potłukłaś się trochę, poobijałaś, kilka siniaków nie zniknie dziś, ani nawet jutro. Może zostanę nawet jakieś blizny, może nawet na alabastrowych nadgarstkach. Ale wstałaś. I mimo wszystko myślisz sobie, że warto było. Bo przecież błędy nie istnieją.

Prawda?